เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1257 ใครประทับตรำอำคมบนวิญญำณลูกคุณ

ณ องค์กร

ห้องสอบสวน

ในห้องสอบสวนที่มียันต์แปะอยู่เต็มไปหมด แม้แต่สัมภเวสีอย่ำง

ปีศำจร้ำยก็ไม่สำมำรถออกไปได้ตำมใจชอบ พร้อมกับมีเครื่องมือที่

เพิ่งคิดค้นขึ้นใหม่คอยจับตำดูภำยในห้องสอบสวนอยู่ตลอดเวลำ

ฉีเอ้อเหมยผู้เต็มไปด้วยแรงโกรธแค้นนอนหมอบกับพื้น อวัยวะ

ภำยในของเธอถูไถไปมำ สำยตำจดจ้องทุกหนทุกแห่งด้วยควำม

อ ำมหิต

อีกห้องหนึ่ง ฉู่ลั่วดึงยันต์บนตัวผีทำรกออก

ผีทำรกเบิกตำโพลง พุ่งตัวใส่ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วใช้มือข้ำงหนึ่งกดเธอไว้กับโต๊ะ

แขนขำเล็ก ๆ ของเธอสะบัดไปมำบนโต๊ะ ริมฝีปำกส่งเสียงค ำรำม

ทุ้มต่ำ

เธอรวบรวมพลังวิญญำณด้วยมือหนึ่งแล้วจิ้มบนแผ่นหลังของ

วิญญำณผีทำรก แสงสีทองพลันปรำกฏอีกครั้ง

ไจ๋โหรวเบิกเนตรศักดิ์สิทธิ์ เอำแต่จ้องมองยันต์สีทอง

ชั่วขณะนั้น สิ่งที่สำยตำมองเห็นเปลี่ยนผันไปเรื่อย ๆ ข้ำมผ่ำน

ขุนเขำ ทะลุสำยธำร จนมำถึงถ้ำแห่งหนึ่งกลำงภูเขำ…

หน้ำถ้ำนั้นมีป้ำยศิลำแผ่นหนึ่งตั้งอยู่

ขณะที่เธอก ำลังจะเห็นอักษรบนป้ำยศิลำอย่ำงชัดแจ้ง อักษร

เหล่ำนั้นพลันเลือนรำง แม้แต่ทัศนียภำพรอบ ๆ ยังเลือนรำงตำมไป

ด้วย

เสียงที่ทั้งกังวำนใสและเปี่ยมด้วยบำรมีดังขึ้น “เจ้ำเด็กเบำปัญญำ

ริอ่ำนลักลอบสอดส่องถ้ำต ำหนักของข้ำ…”

พลังวิญญำณแสนทรงพลังมวลหนึ่งทะลวงเข้ำมำ

ไจ๋โหรวเบิกตำโพลง วินำทีต่อมำก็ต้องออกแรงปิดตำ สิ่งที่สัมผัส

ได้มีแต่ควำมเหนียวหนืด

“ไจ๋โหรว!”

ไจ๋โหรวโบกมือ ลืมตำช้ำ ๆ ดวงตำกลำงเป็นสีแดงก่ำ “ฉันไม่

เป็นไรค่ะ โชคดีที่หลบได้เร็ว ไม่อย่ำงนั้นคงต้องขอให้เจ้ำนิกำยออก

โรงจ่ำยค่ำรักษำดวงตำให้ฉันอีกแน่ ๆ”

ดวงตำของเธอเริ่มฝำดเลือดแล้ว แต่ถูกเธอเช็ดออกไปอย่ำงไม่

ใส่ใจ

“ต้องเป็นคนที่มีฝีมือระดับพระกำฬในนิกำยเต๋ำแน่นอนค่ะ ไม่ว่ำ

จะเป็นแรงกดดันหรือพลังวิญญำณ ล้วนเปี่ยมด้วยแรงกดดัน” เธอ

หอบหำยใจขณะเอ่ย “แต่ฉันเพิ่งสืบไปถึงจุดมุ่งหมำยก็ถูกจับได้

พิกัดของสถำนที่นั้นคือตรงไหนหรือเขำเป็นใครจึงยังไม่รู้แน่ชัดค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยำงมีสีหน้ำกังวล “คุณไปรักษำดวงตำที่แผนกพยำบำล

ก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือค่อยมำคุยกันอีกครั้ง”

ดวงตำที่มีเลือดไหลออกมำของไจ๋โหรวน่ำกลัวเกินไป

หลังไจ๋โหรวไปแล้ว ฉู่ลั่วจึงแปะยันต์บนตัวผีทำรกอีกครั้ง จำกนั้น

ผีทำรกก็กลับสู่ควำมสงบ

ฉู่ลั่วดึงผ้ำห่มเล็ก ๆ มำคลุมตัวผีทำรก แม้เธอจะเป็นทำรกที่ตำย

แล้ว ตอนนี้ก็เป็นแค่วิญญำณเท่ำนั้น

ซู่เซี่ยงหยำงมองสิ่งที่ฉู่ลั่วท ำ แล้วหันมองใบหน้ำเล็กแต่เขียวช้ำ

นั่น ก่อนจะถอนหำยใจเบำ ๆ

“ลองติดต่อกับนิกำยเต๋ำไหมครับ ว่ำพอจะมีเบำะแสอะไรไหม” ซู่

เซี่ยงหยำงลูบคำงใคร่ครวญ

ฉู่ลั่วครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย “ฉันจะลองไปถำมฉีเอ้อเหมย”

เธอผลักประตูออกไปในอีกห้อง ฉีเอ้อเหมยท ำท่ำจะปรำดออกไป

ด้ำนนอก แต่พุ่งไปครึ่งทำงก็ถูกโซ่ที่ข้อเท้ำรั้งเอำไว้จนล้มตึงกับพื้น

แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ เล็บเรียวแหลมขูดไปกับพื้นไม่หยุด

ฉู่ลั่วปิดประตูเดินเข้ำมำ ก่อนนั่งยองตรงหน้ำฉีเอ้อเหมย “คนที่

ท ำร้ำยคุณต้องได้รับกรรมทั้งหมด”

ฉีเอ้อเหมยยังคงค ำรำมเสียงเบำ

“คุณฆ่ำคนจึงมีหนี้ชีวิตติดตัวแล้ว คงยำกที่จะสลำยแรงแค้นใน

ตัว”

“แต่ลูกของคุณยังไม่เคยฆ่ำใคร”

“เธอยังบริสุทธิ์ ยังมีหนทำงรอด”

ไม่รู้ว่ำค ำพูดไหนไปสะกิดใจของฉีเอ้อเหมย เธอจึงพลันหยุดดิ้น

ทุรนทุรำย

ฉู่ลั่วหนีบสองนิ้วเข้ำด้วยกัน ก่อนจะหยิบยันต์ออกมำแผ่นหนึ่ง

เพื่อแปะบนตัวฉีเอ้อเหมย

ทันทีที่ยันต์ทำบบนตัวฉีเอ้อเหมย แรงอำฆำตรอบตัวเธอก็ค่อย ๆ

หำยไป วิญญำณกลับมำมีสติช้ำ ๆ เหลือเพียงม่ำนตำสีแดงก่ำที่ยังคง

ควำมพิศวง

“ตกลงว่ำใครเป็นคนช่วยให้คุณกลำยเป็นสัมภเวสี”

“ใครประทับตรำอำคมบนวิญญำณลูกคุณ”

ฉีเอ้อเหมยที่ไม่เหลือแรงอำฆำตกลับสู่โฉมหน้ำดั้งเดิม

เธอสวมเสื้อขนสีครีม ผมถูกรวบเป็นหำงม้ำ ดูแล้วเป็นหญิงสำว

ที่อำยุรำวยี่สิบปีเท่ำนั้น

ส ำหรับค ำถำมของฉู่ลั่ว เธอปิดปำกเงียบเอียงคอมองไปอีกทำง

ฉู่ลั่วลำกเก้ำอี้มำตัวหนึ่ง นั่งลงตรงข้ำมเธอพร้อมกล่ำว “ลูกของ

คุณยังไม่เคยฆ่ำใคร วิญญำณของเธอยังใสสะอำด…”

“เหอะ!”

เสียงหัวเรำะทุ้มต่ำตัดบทประโยคต่อมำของฉู่ลั่ว

ฉีเอ้อเหมยที่นั่งก้มหน้ำบนเก้ำอี้เงยหน้ำขึ้นช้ำ ๆ สีหน้ำเจือแวว

เย้ยหยัน “วิญญำณของเธอใสสะอำดก็เพรำะยังไม่ถึงเวลำใช้

ประโยชน์จำกเธอต่ำงหำก”