เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1264 หนีไม่พ้นแน่

เธอถือดาบไว้ในมือแล้วกระโดดขึ้นไปบนยอดต้นไม้และมอง

สำรวจไปรอบ ๆ

เห็นจุดหนึ่งซึ่งพลังวิญญาณผันผวนอย่างรุนแรง

เธอจึงถือดาบแล้วรีบไปที่นั่น

และเห็นว่าผู้คนในแผนกกำลังล้อมผู้หญิงที่สวมชุดคลุมสีดำอยู่

ทั่วทั้งตัวของผู้หญิงคนนั้นล้วนแผ่พลังหยินออกมา การ

เคลื่อนไหวก็ดูชั่วร้ายมาก

ฉู่ลั่วยกดาบขึ้นมาแล้วพุ่งไปเข้าร่วมสนามรบ

“หัวหน้า!”

“เจ้านิกาย!”

คนของแผนกเห็นฉู่ลั่วมาก็เรียกร้องกันอย่างดีใจ

แต่ฉู่ลั่วกลับไม่ได้สนใจพวกเขา เธอเหวี่ยงดาบไปยังผู้หญิงที่

สวมชุดคลุมทั้งตัวไว้

[ไป!]

เสียงประหลาดเสียงหนึ่งดังออกมาจากร่างกายของผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นกัดฟันเอ่ย “ให้ฉันไปไหนล่ะ? ตอนนี้ฉันไปได้อย่าง

นั้นเหรอ?”

เสียงประหลาดนั้นดูรีบร้อนมาก [ปล่อยวิญญาณที่คุณยังไม่ได้

ดูดซับไปซะ!]

จิ่งอันฉิงจึงปล่อยวิญญาณทั้งหมดนั้นออกมา

วิญญาณทั้งเล็กและใหญ่สิบกว่าดวงล่องลอยอยู่กลางอากาศ

แล้วเคลื่อนมาป้องกันอยู่ตรงหน้าของฉู่ลั่ว

การเหวี่ยงดาบของฉู่ลั่วจึงหยุดชะงักไป

เพียงชั่วพริบตา จิ่งอันฉิงก็กลายไปเป็นเงาหยินแล้วหายตัวไป

อย่างรวดเร็ว

“ฉันจะตามไปเอง พวกคุณอยู่ดูแลวิญญาณพวกนี้เถอะ”

หลังทิ้งประโยคนี้ไว้ ฉู่ลั่วก็ถือดาบไล่ตามไป

เงาหยินสีดำเมื่อมาอยู่กลางป่าที่คิดว่าปลอดภัยก็กลายร่างเป็น

คน จิ่งอันฉิงพิงอยู่บนต้นไม้แล้วหอบหายใจพลางบ่นออกมา “เจ็บ

เป็นบ้า คุณบอกเรื่องอะไรกับฉันกัน นี่คุณให้ฉันมาดูดซับวิญญาณ

หรือว่าส่งฉันมาตายกันแน่”

“ระบบของคุณเป็นอะไรไป? ทำไมถึงทำอะไรไม่ดีสักเรื่องเลย!”

[รีบไปเร็วเข้า!] เสียงประหลาดนั้นเร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง [การที่ตัว

ของคุณมีผนึกซึ่งฉู่ลั่วทิ้งไว้เมื่อกี้ เธอคงตามคุณมาแล้ว]

จิ่งอันฉิงจึงกลายเป็นควันแล้วหายตัวไปอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

ในตอนที่กำลังจะถึงชายเขตแดนของภูเขาซีติ่ง เสียงประหลาด

นั้นก็พูดขึ้นมา [ฉู่ลั่วมาเร็วเกินไปแล้ว หนีไม่พ้นแน่!]

[ทำได้แค่ต้องทำลายผนึกนั้นไป]

“แล้วทำไมไม่รีบบอกว่ามันทำลายผนึกได้? ให้ฉันวิ่งมาตั้งนาน

ขนาดนี้เนี่ยนะ” จิ่งอันฉิงนั่งลงบนพื้นแล้วกัดฟันบ่นออกมา

[อย่ามัวเสียเวลา ฉันจะสอนคาถาเธอ แล้วเธอรีบทำลายผนึกนั่น

ซะ]

จิ่งอันฉิงก็ไม่รีรอ เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้นแล้วรีบท่องคาถา

ผนึก

แต่คาถาเพิ่งจะท่องจบไป

“โอ๊ย!!!”

เธอก็ส่งเสียงร้องแทบขาดใจดังออกมา

ความเจ็บปวดราวกับร่างกายจะแหลกสลายเข้าจู่โจมทันที

จากนั้นร่างกายของเธอก็กลายเป็นกลุ่มควันหายตัวไปอีกครั้ง

แค่เพียงวินาทีเดียวต่อมา ร่างของฉู่ลั่วก็ปรากฏตัวขึ้น

เธอขมวดคิ้วแล้วกวาดสายตามองไปอย่างเย็นชา

ผนึกที่เธอทิ้งไว้หายไปแล้ว

เธอยืนอยู่ตรงนั้นสักพักแล้วจึงหันหลังกลับไป

ณ สนามเล็ก ซู่เซี่ยงหยางกำลังมีสีหน้ากลัดกลุ้ม

“แผนการตั้งมากมายแต่ก็ไม่สำเร็จสักที อีกฝ่ายมีแค่สองคนเอง

นะ!”เขาทุบโต๊ะอย่างแรง

จี้ไจ่ “มันเป็นความผิดของผมเอง เพราะความสามารถของผม

มันไม่มากพอ ก็เลยไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ จึงต้องให้หัวหน้าซู่

ช่วยออกหน้าจัดการแทน”

ไจ๋โหรว “มันไม่ใช่ว่าคุณอยู่ในที่เกิดเหตุคนเดียวสักหน่อย พวก

เราก็อยู่กันหมด ถ้าจะผิดก็เป็นความผิดของพวกเราทุกคน”

“ฉันก็รู้สึกว่ามันแปลก ผู้หญิงคนนั้นเห็น ๆ อยู่ว่าเป็นคน แต่

พลังหยินบนตัวเธอกลับรุนแรงจนน่ากลัวยิ่งกว่าผีร้ายเสียอีก…บนร่าง

ของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ จะมีพลังโกรธแค้นรุนแรงขนาดนั้นได้ยังไงกัน”

“อีกอย่าง เธอยังดูดซับวิญญาณด้วย”

“นี่มันเป็นวิชากำลังภายในอะไรกัน?”

ไม่เพียงไจ๋โหรวที่รู้สึกว่ามันแปลก ผู้บำเพ็ญคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่า

มันแปลกประหลาดเช่นกัน

ซู่เซี่ยงหยางถอนหายใจ “นี่นับว่าเป็นการหาทางช่วยเหลือที่

ล้มเหลว เดิมทีควรจับตัวได้คนหนึ่ง แต่ตอนนี้หนีไปได้ทั้งสองคน

แล้ว”

“เรื่องนี้ผมต้องรับผิดชอบในส่วนใหญ่ ตอนที่รายงานเบื้องบนผม

จะอธิบายให้ละเอียด”

เขามองฉู่ลั่วที่ไม่พูดอะไรเลย “เจ้านิกาย คุณมีอะไรอยากพูด

ไหมครับ?”

ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ลั่วตามไปทันเวลา ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะไม่

สามารถพากระทั่งวิญญาณของชาวบ้านกลับมาด้วยได้

“บังเอิญเกินไปแล้ว!”

ซู่เซี่ยงหยาง “…อะไรครับ?”