เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1268 จัดการกับคนที่มาขัดขวางฉัน

อีกด้านหนึ่ง

“หน้าของฉัน! ทำไมหน้าของฉันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้วล่ะ?!”

จิ่งอันฉิงมองตัวเองในกระจกแล้วร้องถามขึ้นมา

บนใบหน้าขาวผ่องนั้นในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยเลือดสีน้าตาล

แดง ดูราวกับว่าหลอดเลือดใต้ผิวหนังกำลังจะแตกออกมา

พอพับแขนเสื้อขึ้นสำรวจตามเนื้อตัว ก็พบว่าผิวหนังทั่วทั้งตัว

เธอก็เป็นเช่นเดียวกันกับบนหน้า

เธอจึงกรีดร้องออกมาเสียงดัง กำมือทุบลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่าง

แรง “ทำไมกัน? ทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”

เสียงประหลาดดังออกมาจากในห้องอาบน้า “วิชาเต๋าของฉู่ลั่ว

ลึกซึ้งมาก เธอเป็นคนที่ทำร้ายคุณ”

“ฉู่ลั่ว ๆ ๆ เป็นเธออีกแล้ว! ทำไมเธอต้องจงใจหาเรื่องฉันทุกครั้ง

เลย”เนื้อหนังที่อยู่ใต้มือของเธอเต้นกระตุก หยาดเลือดสีดำพลันหลั่ง

ออกมาแล้วหยดลงไปบนโต๊ะ

“ตอนนี้มีเพียงคุณต้องดูดซับวิญญาณที่มีโชคเท่านั้น ถึงจะ

สามารถฟื้นตัวกลับมาได้”

จิ่งอันฉินกัดฟันแล้วเอ่ยออกมา “ตอนนี้ฉันเป็นผีสภาพแบบนี้

แล้ว จะให้ไปหาวิญญาณที่มีโชคจากที่ไหน? ในตอนนี้ก็มีแค่…”

พริบตานั้น เธอตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวพึมพำ “มีแค่วิญญาณ

ของคนคนเดียวเท่านั้น”

………

ณ เมืองเจียง

ฉู่หร่านกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนพลางกัดเล็บของตนเองอย่างแรง

แม้ว่าเธอจะกัดจนเลือดไหลออกมาจริง ๆ แล้ว แต่เธอก็ไม่สนใจมัน

แม้แต่น้อย

มีเพียงสายตาของเธอที่มองหน้าจอมือถืออยู่ตลอด

บนหน้าจอนั้นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมขนมิงค์ตัวใหญ่

และกำลังเช็ดน้าตาออกต่อหน้ากล้องอยู่

“ฉู่หร่านคือผู้หญิงของผม วันนั้นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมด

ครับ”

“ลูกสาวที่รัก แม่อยากเจอหนูนะ”

“นี่คือตอนที่ฉู่หร่านลูกสาวของฉันเกิดมาแล้วถ่ายรูปเอาไว้ค่ะ

หร่านหร่าน แม้ว่าหนูจะไม่ปรากฏก็ตัวออกมา แต่แม่ก็คือแม่ของหนู

เองนะ!”

“แม่รู้ว่าตอนนี้หนูจะถูกคนตระกูลฉู่ไล่ออกมาแล้ว ถึงแม้ตระกูลฉู่

จะไม่ต้องการหนู แต่แม่ต้องการหนูนะ”

“แม่กับลุงแล้วก็น้องชายสองคนรอหนูอยู่ที่บ้านใหม่นะลูก”

เพล้ง!

ฉู่หร่านปามือถือใส่กำแพงอย่างแรงแล้วพูดออกมา “ต้องการฉัน

เหรอ? พวกเขาก็แค่ต้องการเงินที่อยู่ในมือของฉันเท่านั้นแหละ!”

เธอไม่ใช่ลูกสาวของผู้หญิงโง่เง่าคนนั้น

เธอเป็นลูกสาวของตระกูลฉู่ พ่อของเธอคือฉู่เหว่ยฮ่าวประธานบ

ริษัทฉู่ แม่ของเธอคือซ่งเชียนหย่าที่เกิดมาในครอบครัววิชาการ

ไม่ใช่ลูกสาวของผู้หญิงขี้เหร่ที่แต่งหน้าหนาจนปกปิดความซีด

เซียวน่าขยะแขยงไม่มิดคนนั้น!

กระแสของพลังหยินสายหนึ่งล่องลอยเข้ามา ฉู่ลั่วหันไปมองก็

เห็นว่าเป็นจิ่งอันฉิงที่สวมเสื้อคลุมห่อไว้ทั้งตัว เธอจึงเอ่ยถามออกไป

“ทำไมเธอถึงมาตอนกลางวันได้ล่ะ? ไม่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นแล้วหรือ

ไง?”

จิ่งอันฉิงยืนอยู่ตรงมุมห้องและโผล่มาให้เห็นแค่ดวงตา “มีการ

เปลี่ยนแผน ถ้าเธออยากได้โชคทั้งหมดของฝางไคจี้ก็ต้องทำตามที่

ฉันบอก”

เธอเอายันต์ออกมาหนึ่งแผ่น “เธอต้องทำให้ฝางไคจี้หยดเลือด

ลงบนยันต์ผืนนี้แล้วลงชื่อของเขา”

ฉู่หร่านมองยันต์ผืนนั้น แค่เธอมองก็รู้สึกกับมันไม่ดีมาก ๆ แล้ว

มันไม่เหมือนกับยันต์ที่ฉู่ลั่วมอบให้มาก่อนหน้านี้เลยสักนิด

“ทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วย?” ฉู่หร่านยกสองมือขึ้นมากอดอก

แล้วยิ้มเยาะ “เธอพูดจาซะน่าฟังขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าหลังจากที่ฉันทำ

ตามจนสำเร็จแล้ว ฉันจะได้ในสิ่งที่ฉันต้องการหรือเปล่า?”

“เธอต้องการให้ฉันทำยังไงเธอถึงจะเชื่อล่ะ?”

ฉู่หร่านนึกถึงคลิปที่ตนเองเห็นอยู่เมื่อครู่นี้แล้วเอ่ยออกมา “ง่าย

มาก เว้นเสียแต่ว่าเธอจะจัดการกับคนที่มาขัดขวางฉันได้”

“ใคร?”

“ผู้หญิงขี้เหร่ที่น่าขยะแขยงคนหนึ่ง”

ในชุมชนเล็ก ๆ อันเก่าแก่ ขั้นบันไดยังเป็นรูปแบบเก่า ราวบันได

ก็กลายเป็นสนิมไปหมดแล้วและบนกำแพงก็มีโฆษณาใบเล็กรูปแบบ

ต่าง ๆ ติดแปะอยู่

จิ่งอันฉิงดึงฉู่หร่านยืนขึ้นมาตรงหน้าประตูรักษาความปลอดภัย

เดิมทีมันก็ไม่ใช่ห้องเก็บเสียงอยู่แล้ว แค่เสียงพูดคุยของคนใน

บ้านก็สามารถเล็ดลอดออกไปข้างนอกได้อย่างชัดเจนทั้งหมด