เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1272 แกฆ่าลูกชายของฉัน
ฉู่ลั่วมองฉู่หร่านซึ่งนั่งอยู่ในห้องสอบสวน
หัวหน้าทีมสืบสวนหลับตาพลางถอนหายใจยาว “พวกเรารู้อยู่
แล้วครับ เพราะในบ้านของพวกเขามีกล้องวงจรปิดอยู่ ตอนที่ฝางไค
จี้ตายอย่างน่าประหลาด ฉู่หร่านก็อยู่ห้องรับแขกครับ”
“แต่การตายของฝางไคจี้มันแปลกเกินไป เขาเป็นคนร่างกาย
แข็งแรงไม่เคยมีอาการเจ็บป่วยอะไรมาก่อน แต่ตอนตายกลับดู
ทรมานมาก…”
เมื่อนึกถึงสภาพศพของฝางไคจี้ นับตั้งแต่เขาที่สืบสวนคดีอาญ
ชกรรมมามากมายหลายปี ก็ยังอดจะหนาวสั่นไปทั่วทั้งแผ่นหลังไม่ได้
ในตอนนี้เอง ประตูห้องสอบสวนพลันเปิดออก
ทนายของฉู่หร่านพาเธอออกมา หลังเซ็นชื่อเสร็จแล้วก็เตรียมจะ
จากไป
เธอเพิ่งออกมาจากห้องสอบสวน ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาดึงคอเสื้อ
ของฉู่หร่านเอาไว้ “ฉู่หร่าน เธอยังมีมโนธรรมบ้างไหม?”
“ฝางไคจี้ดีกับเธอมากขนาดนี้ เขาปกป้องเธอมาตั้งแต่เด็ก ดีกับ
เธอยิ่งกว่าฉันที่เป็นพี่ชายซะอีก”
“ตอนนี้เธอตกต่าลงมาจนถึงจุดนี้ เหมือนหนูบนถนนที่ถูกคน
รังเกียจขับไล่ ใครเป็นคนปกป้องเธอ? ใครที่ปกป้องเธอต่อหน้า
นักข่าวครั้งแล้วครั้งเล่า? ใครที่ไม่สนใจแม้แต่อนาคตของตัวเองและ
คิดแต่จะปกป้องเธอ!”
“เธอยังมีหัวใจอยู่ไหม!”
ฝ่ามือหนัก ๆ ตบฉาดเข้าใบหน้าของฉู่หร่านอย่างแรง
ฉู่หร่านใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าไว้ เธอหันหน้าไปมองฉู่จิงที่กำลัง
โกรธแค้นจนตัวสั่น
“พี่รอง…สามีของหนูตายไปแล้ว พอพี่เจอหน้าหนู พี่ยังสงสัยหนู
แถมยังมาตบหนูอีกเหรอ? เหอะ!” เธอหัวเราะขมขื่น “พวกเราเป็นพี่
น้องกันมายี่สิบกว่าปี มันไม่มีความผูกพันบ้างเลยหรือไงคะ?”
“ต่อให้หนูไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่ แต่พี่ก็เรียกหนูว่าน้องสาว
มาตั้งยี่สิบกว่าปีไม่ใช่เหรอ?”
“ทำไมถึงทำกับหนูแบบนี้ล่ะ?”
เธอพูดพลางน้าตาไหลไปด้วย
ทนายประคองเธอไว้ แล้วบอกด้วยท่าทางฉุนโกรธว่า “คุณฉู่
คุณจงใจทำร้ายคน พวกเราสามารถเรียกร้องค่าชดเชยกับคำขอ
โทษจากคุณได้นะ”
ฉู่จิงหัวเราะเย็นชา ขณะกำลังจะพูดต่อ ก็เห็นฉู่ลั่วเดินออกมา
จากห้องสอบสวน
ฉู่หร่านซึ่งกำลังร้องไห้ชะงักไปเหมือนกัน
เธอเบิกตากว้างมองอีกฝ่าย แม้กระทั่งสีหน้าเจ็บปวดดูน่าสงสาร
ก็ยังรักษาเอาไว้ไม่ได้
ฉู่ลั่วเดินตรงเข้าไปหาฉู่หร่าน จนกระทั่งมาอยู่ตรงหน้าฉู่หร่าน
แล้ว เธอก็ใช้สายตาเย็นชามองมา “เธอเลือกคนผิดแล้วล่ะ”
ฉู่หร่านเงียบไป
“คนคนนั้นที่เธอเลือก ช่วยเธอไม่ได้หรอก คนที่ช่วยเธอได้มีแค่
คนที่ช่วยตั้งป้ายวิญญาณกับทำด้ายแดงในตอนแรกต่างหาก”
ฉู่หร่านหันหน้าไปถาม “ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร?”
เธอผลักฉู่ลั่วออก แล้วรีบเดินออกไปข้างนอกทันที
………
ทนายไปส่งเธอที่บ้าน ฉู่หร่านเพิ่งผลักประตูเข้าไปก็ถูกคนที่อยู่
ข้างหลังดึงออกมา ในคฤหาสน์ซึ่งเคยเงียบสงบ กลับมีคนยืนอยู่เต็ม
ไปหมด
“แกนี่เอง!”
ผู้หญิงท่าทางแข็งแรงคนหนึ่งยืนขึ้น ชี้นิ้วใส่จนเกือบจะชนปลาย
จมูกของฉู่หร่านอยู่แล้ว “แกนี่เองนังตัวซวย แกฆ่าลูกชายของฉัน
ตาย!”
“แกยังกลับมาทำไมอีก? ไสหัวไป!”
คนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามา ชี้หน้าด่าทอฉู่หร่าน
“ฉันกับฝางไคจี้แต่งงานกันแล้ว ที่นี่บ้านของฉัน!” ฉู่หร่านคิดจะ
ผลักคนตรงหน้าออกไป ข้าวของในบ้านหลังนี้เธอไม่เอาก็ได้ แต่
ยันต์ที่จิ่งอันฉิงให้เธอยังอยู่ในห้องนอน
เธอต้องเอามันมาให้ได้
“บ้านแก?! แกฆ่าลูกชายของฉันตาย ยังกล้าพูดว่าเป็นบ้านของ
แกอีกเหรอ! ต้องถูกเลี้ยงดูมาแบบไหนถึงได้โตมาเป็นแบบนี้! แม่ของ
แกมันตัวหายนะ กล้าสลับลูกกับคนอื่น แกก็คงไม่ใช่คนดีอะไร
หรอก!”
แม่ของฝางไคจี้จิกผมฉู่หร่าน คิดจะผลักเธอออกไปข้างนอก
ฉู่หร่านกรีดร้อง ใช้มือพยายามแกะมืออีกฝ่ายออก แต่กลับถูก
คนอื่น ๆ ดึงแขนเอาไว้
ไม่รู้ว่าเป็นใครที่พุ่งเข้ามาตบเธอหลายครั้ง
ตบจนดวงตาของฉู่หร่านเหมือนเห็นดาวปรากฏขึ้นมา ในสมอง
ของเธอมีแต่เสียงดังวิ้งพาให้มึนงงไปหมด
YOU MAY ALSO LIKE
