เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1283 เสี่ยวถุน
หูเสี่ยวหลีกลอกตา คิดจะเถียงกลับ แต่ถูกฉู่ลั่วขวางไว้
ฉู่ลั่วทำสัญญาณให้จิ่งเจียเหยียนพูดต่อ
จิ่งเจียเหยียนพูดด้วยความโมโห “ก่อนหน้านี้พวกเขาบอกว่า
เสี่ยวถุน…เสี่ยวถุนก็คือหมูตัวนั้น ฉันตั้งชื่อให้มันเอง”
“พวกเขาบอกว่าเสี่ยวถุนเป็นหมูธรรมดา แต่ตอนเสี่ยวถุนอยู่กับ
ฉัน มันพูดได้ มันบอกว่าตัวเองไม่อยากอยู่ในห้องทดลอง ไม่อยาก
ผสมพันธ์กับหมูตัวเมียพวกนั้นด้วย”
“ฉันบอกหูเสี่ยวหลีแล้ว แต่เธอไม่เชื่อคำพูดของฉัน”
“เธอไม่เชื่อฉันยังไม่เท่าไหร่ แต่ยังบอกว่าเสี่ยวถุนอยู่ในสภาพที่
ดีมาก อีกไม่นานก็พร้อมผสมพันธ์แล้ว”
“เสี่ยวถุนไม่ได้ชอบหมูตัวเมียพวกนั้นสักหน่อย มันมีสติปัญญา
แล้ว…จะมองมันเป็นหมูธรรมดาไม่ได้”
หูเสี่ยวหลีถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด เธอกัดฟัน “มันไม่มี
สติปัญญา ถ้ามันมีสติปัญญา เธอคิดว่าฉันจะเอามันมาทดลอง
เหรอ?”
จิ่งเจียเหยียนพึมพำเสียงเบา “ใครจะรู้! บางทีเธอคงตกอยู่
ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกว่า ‘อาจารย์หู’ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็น
ปีศาจ!”
หูเสี่ยวหลี “…”
เฉิงยวนกระซิบข้างหูฉู่ลั่ว “ถึงเจียเหยียนจะชอบก่อเรื่องวุ่นวาย
แต่เธอรู้จักยั้งคิด ถ้าหมูตัวนั้นไม่มีสติปัญญาจริง เธอคงไม่…”
“แล้วหมูตัวนั้นล่ะ?” ฉู่ลั่วเอ่ยถาม
หูเสี่ยวหลีก็มองจิ่งเจียเหยียนเช่นกัน “เธอคงไม่ได้ปล่อยมันไป
แล้วใช่ไหม! มันเป็นแค่หมูตัวหนึ่ง ปล่อยให้อยู่ข้างนอก…คงไม่ใช่ว่า
กลายเป็นอาหารไปแล้วหรอกนะ!”
แค่ลองคิดดู หูเสี่ยวหลีก็รู้สึกหน้ามืดจนแทบจะเป็นลมล้มไปแล้ว
“ลั่วลั่ว เธอต้องรับปากฉันก่อน จะส่งมันไปที่ห้องทดลองไม่ได้
เด็ดขาด มันมีสติปัญญาแล้ว”
“ถ้ามันมีสติปัญญาแล้ว ฉันไม่ส่งมันกลับไปที่ห้องทดลองหรอก”
ได้รับคำมั่นจากฉู่ลั่วแล้ว จิ่งเจียเหยียนถึงพูดเสียงเบา “อยู่ที่นี่”
“…”
หลังจากเงียบไปชั่วขณะ เฉิงยวนเป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา
ก่อน “อะไรนะ! ที่นี่? ในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันเนี่ยเหรอ?”
จิ่งเจียเหยียนพยักหน้า
เฉิงยวนกระโดดด้วยความร้อนใจ “เป็นไปไม่ได้! ค่ายกลของลั่ว
ลั่ว จะให้หมูที่มีสติปัญญาตัวหนึ่งเข้ามาตามใจได้ยังไง!”
จิ่งเจียเหยียน “แต่มันเข้ามาแล้วนี่ไง! อยู่ที่…”
เธอชี้ไปชั้นบน “อยู่ในห้องของฉัน”
หูเสี่ยวหลีได้สติกลับมาก่อน เธอรีบวิ่งไปยังห้องของจิ่งอันฉิง
คนอื่น ๆ จึงตามขึ้นไป
จิ่งเจียเหยียนซึ่งวิ่งตามมาหลังสุดวิ่งตะโกนเสียงดัง “พวกเธออย่า
รังแกเสี่ยวถุนนะ กว่ามันจะมีสติปัญญาขึ้นมาได้ก็ไม่ง่ายเลย พวกเธอ
อย่ารังแกมัน!!!”
“หมูล่ะ?” หูเสี่ยวหลีหันไปมองจิ่งเจียเหยียนที่เพิ่งเข้ามา
“ก็อยู่…”
เมื่อมองเข้าไปในลัง บนนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
“เสี่ยวถุน!”
คนที่อยู่ในห้องตื่นตระหนกมากพลางมองไปรอบ ๆ
“พวกเจ้าพูดถึงหมูที่กำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งตัวนั้นเหรอ?” เฉิงยวน
ชี้ไปนอกหน้าต่าง
ทุกคนพุ่งตัวไประเบียงก่อนจะเห็นเพียงก้นขาว ๆ มันส่ายไปมา
แล้วมุดเข้าไปในพุ่มดอกไม้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วิ่งออกไปข้างนอก
“อะ! เสี่ยวถุน!” จิ่งเจียเหยียนตะโกนเรียก “ต้องเป็นเพราะมันรู้ว่า
เธอมาแน่ เสี่ยวถุนถึงตกใจ!”
จิ่งเจียเหยียนกระโดดลงจากชั้นบนไล่ตามไป
เธอวิ่งไปตะโกนไปว่า “เสี่ยวถุน แกไม่ต้องกลัว! ฉันจะปกป้องแก
เอง!”
หูเสี่ยวหลีก็กระโดดลงตาม
ขณะที่พวกเธอสองคนผลัดกันไล่ตามอยู่นั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่าน
ด้านข้างของพวกเธอไปราวกับลูกศร
ทั้งสองคนหยุดนิ่ง
จิ่งเจียเหยียน “ลั่วลั่ว!”
หูเสี่ยวหลี “ท่านปรมาจารย์เร็วมาก!”
คนทั้งสองมองหน้ากัน ฝีเท้าชะลอลงทันที
“ลั่วลั่วจะโกรธหรือเปล่านะ?” จิ่งเจียเหยียนค่อนข้างกลัว “ฉัน
แอบพาเสี่ยวถุนกลับมา ไม่ได้บอกเธอก่อนด้วย เธอต้องโกรธแน่เลย”
หูเสี่ยวหลีก็ยังนึกกลัวไม่หาย “พวกเราสองคนทะเลาะกันในสวน
ดอกไม้ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่! แถมยังทำลายข้าวของไปไม่น้อยเลย
ด้วย”
“ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!” เธอถลึงตามองจิ่งเจียเหยียน ถึงจะโกรธ
แต่ยังกดเสียงเบา “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคง…”
คราวนี้พวกเธอทะเลาะกันเบา ๆ
แค่ไม่กี่วินาที ฉู่ลั่วซึ่งถือดาบไว้ในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหิ้ว
หมูเอาไว้ก็เดินกลับมา
คนทั้งสองที่ตอนแรกทะเลาะกันอยู่รีบเงียบลงทันที
จิ่งเจียเหยียน: ลั่วลั่วถือดาบมา ต้องโกรธแน่เลย
หูเสี่ยวหลี: แย่แล้ว! ดาบของท่านปรมาจารย์คงจะไม่ฟันลงบนตัว
พวกเราหรอกใช่ไหม!
YOU MAY ALSO LIKE
