เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1285 แกไม่ควรเอ่ยปากบ่น
จิ่งเจียเหยียนกับหูเสี่ยวหลีรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกัน
จิ่งเจียเหยียนกอดเจ้าหมูขาวเอาไว้ “พวกคุณจะทำร้ายเสี่ยวถุน
ไม่ได้นะ”
หูเสี่ยวหลีขวางหน้าพวกฉู่ลั่วไว้อย่างเป็นกังวล “ท่านปรมาจารย์
มีปัญญหาที่วิญญาณพวกคุณก็จัดการแค่วิญญาณสิคะ แต่ห้ามแตะ
ต้องร่างกายมันเด็ดขาด หมูตัวนี้สำคัญมาก สำคัญมากจริง ๆ นะคะ”
“ถ้าพวกคุณจะฆ่าหมูตัวนี้ไป ก็ต้องรายงานกับเบื้องบนก่อน”
จี้ไจ่กวาดตามองหูเสี่ยวหลีหนหนึ่ง “เธอรู้หรือเปล่า นักพรตชั่ว
คนนี้สร้างผลกระทบอะไรกับโลกมนุษย์บ้าง?”
หูเสี่ยวหลี “…”
สายตาแบบนี้เธอคุ้นมาก มันเป็นสายตาที่พวกนักพรตใช้จ้อง
มองปีศาจ
พวกเขาวางตัวสูงส่งและเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
ร้อยปีพันปีที่ผ่านมา เธอล้วนได้เห็นแววตาแบบนี้มานับครั้งไม่
ถ้วน
ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปรมาจารย์อยู่ที่นี่ด้วย เธอคงไม่แม้แต่จะ
ชายตามองนักพรตคนนี้ด้วยซ้า
“แล้วคุณรู้ไหมว่าหมูตัวนี้สำคัญกับมนุษย์มากขนาดไหน? ถ้า
พวกคุณคิดจะทำลายร่างของหมูตัวนี้ ยังไงก็ต้องรายงานเบื้องบน
ก่อนค่ะ” เธอหันไปมองฉู่ลั่วอีกครั้ง “ท่านปรมาจารย์คะ ฉันติดต่อไป
หาเจ้าหน้าที่ห้องทดลองเอาไว้แล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานคนทางนั้นก็จะ
ทราบข่าว”
ซึ่งเป็นจริงอย่างที่คาด
ไม่นานนัก โทรศัพท์ของซู่เซี่ยงหยางก็ดังขึ้น เป็นเบื้องบนโทร
เข้ามาขอให้พวกเขาห้ามทำร้ายร่างกายของหมูเป็นอันขาด เพราะ
ต้องรักษาชีวิตเจ้าหมูเอาไว้
หลังจากวางสาย ซู่เซี่ยงหยางก็มองฉู่ลั่วอย่างจนปัญญา
จิ่งอันฉิงตบตัวมันเบา ๆ พลางปลอบหมูขาว “เสี่ยวถุน แกไม่ต้อง
กลัวแล้วนะ พวกเขาไม่…”
ร่างของหมูที่อยู่ในอ้อมกอดตัวสั่นเล็กน้อย ราวกับมันกำลัง
หวาดกลัว
จิ่งเจียเหยียนยิ่งปลอบมันด้วยความปวดใจ “รอให้พวกลั่วลั่ว
มั่นใจว่าแกมีสติปัญญาขึ้นมา…”
ไม่รอให้เธอพูดจบ หมูตัวนั้นกลับระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตามหาฉันเจอได้แล้วยังไง? พวกแกทำอะไรฉันได้
อย่างนั้นเหรอ? ถ้ามีปัญญา พวกแกก็ทำลายวิญญาณของฉันไป
พร้อมกับร่างหมูตัวนี้เลยสิ!”
บนตัวหมูมียันต์ติดเอาไว้ ถึงมันจะขยับไม่ได้ แต่ก็ยังอ้าปากได้
“ดูสิ ฉันบอกแล้ว! มันมีสติปัญญา มันเปิดปากพูดแล้ว มัน…”
จิ่งเจียเหยียนรู้สึกตื่นเต้น ก่อนจะหยุดพูดแล้วมองหมูขาวด้วยความ
ตกใจ “เสี่ยวถุน?…”
“แกสิเสี่ยวถุน ครอบครัวแกทั้งครอบครัวนั่นแหละชื่อเสี่ยวถุน”
หมูขาวเอ่ยแทรกจิ่งเจียเหยียน และพ่นคำพูดใส่เธอด้วยน้าเสียง
รังเกียจ
“เป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน ถึงจะบำเพ็ญมาหลายปีจนแปลงกายเป็น
มนุษย์ได้ก็ยังโง่อยู่ดี ฉันแค่เข้ามาอยู่ในร่างหมูและหลอกแก แกก็เชื่อ
แล้ว แถมยังขโมยฉันออกมาได้อีก”
“ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันอาจจะหนีออกมาไม่ได้ก็ได้นะ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
จิ่งเจียเหยียน “…”
เธอยืนนิ่ง ดวงตาจ้องมองไปยังหมูขาวในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ
จิ่งเจียเหยียนถึงกับพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว
ผัวะ!
เสียงหัวเราะของหมูขาวหยุดลงกระทันหัน
เฉิงยวนสะบัดมือตัวเองไปมา “ขอโทษด้วย มือมันลื่นน่ะ”
แล้วก็มีเสียงดังตุบขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เธอขยับเท้าของตัวเองเบา ๆ พลางมองหมูขาวที่ไถล
ออกไปหลายเมตร ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา “ขอโทษอีกที เท้าข้ามันก็
ลื่นเหมือนกัน”
เธอกางมือทั้งสองข้างออก “ข้าเป็นแค่ผีร้ายธรรมดาที่อยู่มาพัน
ปีตนหนึ่ง บางครั้งก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจนะ!”
หมูขาวเอ่ย “แกตั้งใจชัด ๆ พวกแกยืนมองเธอทุบตีร่างกายนี้ได้
เหรอ?”
ฉู่ลั่วกระแอมเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าพูดคุยเรื่องอื่นกับซู่เซี่ยงหยาง
หูเสี่ยวหลีมองฟ้ามองดิน มองซ้ายมองขวา ทำเป็นไม่เห็นหมูขาว
ตัวนี้
ส่วนจี้ไจ่ขมวดคิ้ว “ถึงเธอจะเป็นปีศาจงู เป็นเพราะนิสัยไร้เดียงสา
จึงถูกแกหลอกใช้ ส่วนแกในฐานะนักพรตกลับเดินทางเข้าสู่หนทาง
ชั่วร้าย ไม่ปฏิบัติตามหลักหัวใจของเต๋าก็ช่างเถอะ แต่ยังยืดอกภูมิใจ
กับการหลอกลวงคนอื่นได้อีกเหรอ”
“หมัดนี้ ลูกถีบนี้ แกไม่ควรเอ่ยปากบ่นด้วยซ้า”
หากมันไม่ใช่ร่างกายที่บริสุทธิ์ เขาก็อยากเข้าไปสั่งสอนนักพรต
ชั่วแบบนี้เหมือนกัน
จิ่งเจียเหยียน “…”
ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ นี่เขากำลังชื่นชมเธอเหรอ?
อะไรคือถึงจะเป็นปีศาจงู…
เธอภูมิใจกับการเป็นปีศาจงูนะ!
นักพรตชั่วนี่เทียบอะไรกับเธอไม่ได้ ก็นับเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ
ไง?
YOU MAY ALSO LIKE
