เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1286 โน้มน้าว
เจ้าหมูขาวนอนโอดครวญอยู่บนพื้น
ส่วนคนอื่น ๆ ก็จนปัญญาจะรับมือกับมัน
ปี้ฮั่นอินมีสีหน้าจนใจ เขาก้าวเข้าไปเอ่ยว่า “ในเมื่อเบื้องบนมี
คำสั่งลงมา พวกเราคงจัดการมันตามอำเภอใจไม่ได้ มาคิดกันดีกว่า
ว่าหลังจากนี้จะทำยังไง”
พอได้ยินดังนั้น หมูขาวกลับขำพรืด
“ถ้าอย่างนั้นพวกแกก็ต้องปรนนิบัติกับฉันด้วยของกินดี ๆ นะ
ถ้าฉันทรมานจนกายหยาบนี้ตายไปละก็…เหอะ ๆ ๆ !”
มันแค่นเสียงหัวเราะ
“อะไรกันเนี่ย!” แต่แล้วหูเสี่ยวหลีกลับร้องเสียงหลง สายตาจด
จ้องมือถือของตัวเอง มือข้างหนึ่งยกปิดปากอย่างไม่อยากจะเชื่อ มอง
สลับไปมาระหว่างหมูขาวและหน้าจอโทรศัพท์ในมือ
ขณะที่จ้องมองหมูขาว แววตาของเธอยังแฝงความเห็นใจเอาไว้
ด้วย
จิ่งเจียเหยียนกระเถิบเข้าไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “อะไรเหรอ ขอ
ฉันดูบ้างสิ”
“ไม่ได้” หูเสี่ยวหลีรีบซ่อนมือถือไว้ “เธอดูคลิปแบบนี้ไม่ได้”
ขนาดปีศาจจิ้งจอกพันปีอย่างเธอดูแล้วยังนึกละอายว่าสู้ไม่ได้
จิ่งเจียเหยียนแค่นเสียงเบา ๆ
หูเสี่ยวหลีกำมือถือแน่น ค่อย ๆ เดินไปอยู่ตรงหน้าเจ้าหมูขาว
หมูขาวหัวเราะเยาะ “อะไรกัน ยังคิดจะเกลี้ยกล่อมฉันอยู่อีกเหรอ
จะบอกให้นะ ฉันไม่มีทางออกไปจากกายหยาบนี้แน่นอน”
“แน่จริงพวกแกก็ดึงวิญญาณฉันออกจากร่างกายนี้สิ”
“นิกายเต๋ามีกำลังคนอยู่ตั้งมากมายไม่ใช่เหรอ”
“ฉู่ลั่วเก่งนักเก่งหนาไม่ใช่หรือไง ให้เธอ…”
คำพูดของเจ้าหมูขาวถูกกลืนกลับไปหมด หลังมันได้เห็นหน้าจอ
โทรศัพท์ที่หูเสี่ยวหลียื่นมาจนแทบจะอยู่ใต้จมูก
ดวงตากลมโตสองข้างจดจ้องหน้าจออย่างเอาเป็นเอาตาย
ทุกคนต่างมองภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ
เจ้าหมูขาวที่เมื่อครู่ยังมีท่าทียโสโอหังและลำพองสุดขีด เวลานี้
กลับตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด
ต่อให้เป็นแค่หมูตัวหนึ่ง ก็ยังเห็นความโมโหและ…ความผวาจาก
สีหน้าของมันได้!
หูเสี่ยวหลีเก็บมือถือของตัวเองอย่างระมัดระวัง แล้วเกาจมูก
เหมือนคนทำความผิด พร้อมหัวเราะแห้ง ๆ “ฉัน ฉันอธิบายได้นะ”
หมูขาวมองเธอด้วยสายตาสั่นระริก “อะ…อธิบายเหรอ”
หูเสี่ยวหลีเอ่ย “เรื่องทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ”
เธอตบตัวหมูขาวเบา ๆ เหมือนต้องการปลอบประโลมมัน
“อุบัติเหตุ!” หมูขาวโหยหวน “นี่เธอจะบอกฉันว่ามันเป็น
อุบัติเหตุเหรอ…”
“ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเพิ่งอารมณ์ร้อน!” หูเสี่ยวหลีกลัวจะเกิดเรื่อง
กับมัน จึงรีบปลอบเสียงรัวรวด “คือ…คือ…ฉันรับประกันได้ว่าไม่มี
ทาง…ไม่มีทางปล่อยคลิปนี้ออกไป”
“ฉันจะโทรบอกให้พวกเขาลบคลิปเดี๋ยวนี้เลย”
“คุณใจเย็นก่อนนะ! ขอแค่คุณยอมออกจากร่างนี้แล้วกลับไปใน
ร่างตัวเอง ก็จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ตลอดไปแน่นอน”
เสียงฮึดฮัดของเจ้าหมูขาวชะงัก
นิ้วของหูเสี่ยวหลีที่กำลังจะกดโทรจึงหยุดไปด้วย “คุณไม่ยอม
เหรอ”
หมูขาวเอียงคอมองไปทางอื่น
หูเสี่ยวหลีเก็บสีหน้าร้อนใจ ยกมือถือขึ้นด้วยท่าทางเกียจคร้าน
“ทุกคนรีบมาดูเร็วเข้า เป็นถึงผู้บำเพ็ญเพียรแต่กลับทำเรื่องแบบนี้ลง
ไปได้”
“ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นความบิดเบี้ยวของอุปนิสัย หรือเป็นความ
เสื่อมทรามของจริยธรรมในใจกันนะ”
“แหม ๆ แม้แต่ปีศาจอย่างเรายังสู้ไม่ได้ ถ้าพูดถึงเรื่องรู้จักหาวิธี
สำราญ คงต้องยกให้ผู้บำเพ็ญอย่างพวกคุณจริง ๆ”
“ฉันอยากดู ฉันอยากดู” ไม่มีใครกระตือรือร้นสักคน ยกเว้น
จิ่งเจียเหยียนที่กระตือรือร้นที่สุด
เธอปราดเข้าไปทันทีด้วยความสงสัย ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์
เจ้าหมูขาวที่มีท่าทีเยือกเย็นในตอนแรก ส่งเสียงโวยวายสะท้าน
ฟ้าสะท้านดินอีกครั้ง “ฉันกลับแล้ว กลับแล้ว! ฉันจะกลับร่างตัวเอง
แล้ว!”
“แกห้ามให้คนอื่นดูนะ!”
นิ้วของจิ่งเจียเหยียนไม่ทันแตะโดนมือถือ ก็ถูกหูเสี่ยวหลีเบี่ยง
หลบออกไปก่อน
จิ่งเจียเหยียน “…”
เธอมองหูเสี่ยวหลีด้วยสีหน้าอัดอั้น
หูเสี่ยวหลีไม่สนใจเธอ เอาแต่มองเจ้าหมูขาว “แน่ใจเหรอ แน่ใจ
เหรอว่าจะกลับร่างตัวเอง”
“แน่ใจ!”
“ก็ได้! ถ้าอย่างนั้น ฉันจะให้พวกเขาพากายหยาบของคุณมา”
เธอลุกขึ้นต่อสายโทรหาห้องทดลอง ให้พวกเขาพากายหยาบมา
เจ้าหมูขาวที่นอนหมอบกับพื้นสายตาแน่นิ่งอย่างหมดอาลัยตาย
อยาก
ซู่เซี่ยงหยางถามอย่างแปลกใจ “คือว่า…ขอถามหน่อยครับ คุณ
โน้มน้าวมันได้ยังไงเหรอ”
YOU MAY ALSO LIKE
