เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1287 ฆ่าคนเฉือนใจ
หมูขาวที่เมื่อครู่ยังไม่ยอมท่าเดียว กลับตอบตกลงด้วยคลิปเพียง
คลิปเดียวแบนนั้น
ผู้บำเพ็ญนอกรีตคนนี้ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร
แถมเป็นคนประเภทที่ไม่กลัวเกรงฟ้ากลัวดินด้วยซ้า
แล้วคลิปอะไรกันถึงทำให้เขายอมจำนนได้
หูเสี่ยวหลียักคิ้วให้เขาอย่างได้ใจ แล้วพูดออกมาสองสามพยางค์
ท่ามกลางสายตาวิตกกังวลของเจ้าหมูขาว “มันเป็นความลับ!”
ส่วนจิ่งเจียเหยียนยืนน้อยใจอยู่ข้าง ๆ มองหูเสี่ยวหลีด้วยความ
เคืองขุ่นระคนน่าสงสาร
แต่หูเสี่ยวหลีทำเป็นไม่เห็น
จู่ ๆ เจ้าหมูขาวที่นอนหมอบกับพื้นก็ร้องขึ้นมาเสียงดัง “เดี๋ยว
ก่อนสิ! กายหยาบของฉันถูกซ่อนไว้ด้วยค่ายกลนี่!”
“คลิปนั่นพวกแกทำมันขึ้นมาใช่ไหม”
“ฉันได้ยินว่ามนุษย์ยุคนี้ทำคลิปปลอมได้ด้วย”
“ค่ายกลของฉัน นอกจากฉันแล้วไม่มีใครทลายมันได้”
“พวกแกจะหากายหยาบของฉันเจอได้ยังไงกัน!”
เขายืมร่างหมูใช้ในการหนี ก็เพื่อหนีตามจับจากพวกฉู่ลั่ว
จึงเป็นปกติจะต้องซ่อนกายหยาบของตัวเองให้ดี
หูเสี่ยวหลีเองก็งุนงงไปครู่หนึ่ง “เจียเหยียนเป็นคนให้เราไปช่วย
นี่”
จิ่งเจียเหยียนกะพริบตาปริบ ๆ ใคร่ครวญสักพักหนึ่งแล้วจึงนึก
ขึ้นได้ “อ๋อ! หมายถึงนักพรตคนนั้นน่ะเหรอ”
เธอเองก็หันมองหมูขาวด้วยสายตาสับสนเช่นกัน “วันที่พวกเรา
ออกมา ฉันเห็นนายกำลังช่วยนักพรตคนนั้นอยู่ แถมยังใช้ปากลาก
ตัวนักพรตคนนั้นเข้าไปในค่ายกลหนึ่งด้วย”
หมูขาวตกตะลึงทันที “แกเห็นเหรอ”
จิ่งเจียเหยียนพยักหน้าตอบ “ฉันเห็น”
“แล้วทำไมเธอถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น”
จิ่งเจียเหยียนเอ่ย “นายเพิ่งเบิกปัญญาญาณได้ แต่ยังรู้จักช่วย
คนด้วย บ่งบอกว่านายเป็นปีศาจที่มีเมตตา ฉันไม่อยากทำลายความ
กระตือรือร้นของนายนี่นา!”
พูดจบ เธอก็หันมองฉู่ลั่วอย่างขอความดีความชอบ “กฎที่ลั่วลั่ว
ให้ฉันปฏิบัติตาม ฉันคอยปฏิบัติตามอยู่ตลอดเลยนะ”
เมื่อได้รับรอยยิ้มจากฉู่ลั่ว เธอยิ่งกระดี๊กระด๊ามากขึ้น “เพราะ
อย่างนั้น หลังนายจากไป ฉันก็แอบทำสัญลักษณ์ไว้ แล้วให้หูเสี่ยว
หลีไปช่วยคนมา”
ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของเจ้าหมูขาว หูเสี่ยวหลีก็เตือนเบา ๆ
“ค่ายกลของคุณนั้นทรงพลังมากก็จริง แต่…”
“เหมือนคุณจะลืมไปว่า ยุคนี้เป็นยุคของเทคโนโลยี”
“มีทั้งอินฟราเรด มีการตรวจจับความร้อน…ค่ายกลสามารถตบ
ตามนุษย์ได้ แต่ตบตาเทคโนโลยีไม่ได้หรอกนะ”
“แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณเจียเหยียนนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เจียเหยียน
ทิ้งสัญลักษณ์เอาไว้ ต่อให้พวกเรามีเทคโนโลยีทันสมัยแค่ไหนก็คง
ไม่มีทางเจอพิกัดกายหยาบของคุณได้อย่างแม่นยำ”
“แถมพวกเรายังสามารถพากายหยาบของคุณออกมาจากค่าย
กลได้อย่างราบรื่นด้วย”
จิ่งเจียเหยียนโบกมือปฏิเสธไปมา เอ่ยอย่างเขินอายว่า “แหม ไม่
ต้องขอบคุณฉันหรอก เรื่องง่าย ๆ เอง! ฮ่า ๆ ๆ !”
เจ้าหมูขาวเอ่ยลั่น “ฉันไม่ได้อยากขอบคุณแก!”
ปากหมูของมันสั่นระริก สายตาจดจ้องจิ่งเจียเหยียนอย่างเคียด
แค้น รู้สึกโกรธเคืองจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังกรอด “แกจงใจใช่ไหม”
“อะไรเหรอ” จิ่งเจียเหยียนกลับไม่เข้าใจ
“ฉันขอให้แกพาฉันออกมา แต่แกกลับพาฉันมาที่บ้านฉู่ลั่ว” เขา
ตั้งใจสิงร่างหมูก็เพื่อหลบหนีจากฉู่ลั่ว ถึงได้แกล้งมีสติปัญญา
เมื่อมันพูดแบบนี้ สีหน้าทุกคนในที่นี้ก็เปลี่ยนไปกันหมด สายตา
ซึ่งมองมาหาจิ่งเจียเหยียนแฝงความนัยขึ้นมาทันที
“ฉันเฝ้าคิดหาวิธีซ่อนกายหยาบของฉัน แต่แกกลับขายที่ตั้ง
กายหยาบของฉันให้คนอื่นอย่างเงียบเชียบ!”
“แกเป็นคนที่พวกเขาส่งมาใช่ไหม!”
เสียงของหมูขาวดังขึ้นเรื่อย ๆ จนหลังคาบ้านแทบจะเตลิดเปิด
เปิง
เฉิงยวนตบบ่าจิ่งเจียเหยียน “คิดไม่ถึงเลย! เจียเหยียนเอ๋ย เจ้า
เป็นพวกร้ายลึกหรือนี่”
หูเสี่ยวหลีส่ายหัว สีหน้าสะท้อนใจพลางเอ่ยว่า “ความสามารถ
ของเธอ…ฆ่าคนเฉือนใจจริง ๆ ! ให้ความหวังเขาแล้วค่อยบดขยี้ให้
พังทลายทีละนิด แสร้งว่าจิตใจแสนดี แต่ความจริงแล้ววางแผนการไว้
ทุกฝีก้าว”
“แสร้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือได้เก่งจริง ๆ นะเนี่ย”
YOU MAY ALSO LIKE
