เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1288 สลับวิญญาณ

ท่ามกลางสายตาที่ทั้งสงสัยและนับถือของทุกคน จิ่งเจียเหยียน

ลังเลเพียงสองวินาทีเท่านั้น ก่อนจะพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ใช่แล้ว!

ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในแผนการของฉัน”

เธอแสร้งทำทีเป็นสุขุมลุ่มลึกขณะเอ่ย “ฉันรู้แต่แรกแล้ว ว่านาย

รวมหัวกับนักพรตคนนั้น ถึงได้จงใจบอกตำแหน่งของเขากับหูเสี่ยว

หลี”

พูดจบยังไม่ลืมพยักหน้าหนักแน่น

หมูขาวได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งคร่าครวญเสียงดังเข้าไปใหญ่

เฉิงยวนตบบ่าจิ่งเจียเหยียนด้วยความละเหี่ยใจ “ไม่ต้องพูดแล้ว!

เลิกยั่วยุอารมณ์มันสักที มันน่าสงสาร!”

จิ่งเจียเหยียน “…”

ทุกคนรอกันในห้องรับแขกพักหนึ่ง ผ่านไปไม่นานก็มีรถประจำ

ตำแหน่งแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์

เฉิงยวนรีบไปเปิดประตู

ครู่เดียวก็พาคนในชุดนักวิจัยสีขาวสามสี่คนก้าวเข้ามาฉับไว

คนสุดท้ายถือเชือกติดมือด้วย

สิ่งที่คล้องกับเชือกคือคนในชุดนักพรต มือเท้าเกาะกับพื้น คืบ

คลานไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว

ทั้งคลาน ทั้งกระดิกจมูกไปพลางด้วย

นักวิจัยด้านหลังแทบดึงมันไว้ไม่อยู่แล้ว “อย่าวิ่ง อย่าวิ่งสิ!”

หลังนักวิจัยสองคนก่อนหน้าเข้ามาก็ได้ทักทายพวกฉู่ลั่ว แล้วจด

จ่อกับหมูขาวที่อยู่ตรงมุมห้องด้วยสายตาเร่าร้อน

สายตาหมูขาวกลับทอดลงบนกายหยาบตัวเอง

รอจนเห็นร่างกายตัวเองหมอบอยู่กับพื้น จมูกที่ดุนกับพื้นไปก็

โหยหวนออกมาทันที “สลับตัว สลับตัวเดี๋ยวนี้เลย”

เขาไม่อาจทนเห็นกายหยาบตัวเองมีพฤติกรรมเช่นนี้

ฉู่ลั่วไม่เสียเวลา หยิบยันต์ออกมาทันทีแล้วสะกดร่างกายนั้นไว้

ก่อนจะพาหมูขาวไปข้างกายหยาบตัวเอง

พวกซู่เซี่ยงหยางตั้งท่ารับมืออย่างขึงขัง

จี้ไจ่วาดค่ายกลระหว่างหมูขาวและกายหยาบของมัน รอจนการ

สลับวิญญาณเสร็จสิ้น ก็สามารถจับกุมผู้บำเพ็ญนอกรีตทันที

กระทั่งได้เห็นเจ้าหมูขาวบริกรรมคาถา และใช้กีบของมันวาด

ยันต์กลางอากาศ

แสงสีทองจาง ๆ พาดผ่าน วิญญาณสองดวงสลับที่กันอย่าง

รวดเร็ว

นักพรตลืมตาในบัดดล ยกมือโจมตีค่ายกล

ค่ายกลซึ่งเคยแข็งแรงทลายลงแทบจะทันทีที่เขาโจมตี

“จะหนีเหรอ!”

ขณะจี้ไจ่กำลังลงมือ ก็เห็นเงาร่างทั้งหลายในห้องไล่ตามเข้าไป

อย่างรวดเร็ว

เฉิงยวนในชุดสีแดงดวงตาแดงก่า ผมยาวดกดำปล่อยสยาย

ร่างของจิ้งจอกนั้นใหญ่มหึมา ปลายหางคลี่แผ่กลางอากาศ ราว

กับสามารถบดบังดวงตะวันได้

ส่วนอีกด้านคืองูขาวที่เชิดศีรษะงูขึ้นสูง แลบลิ้นเข้าออกอย่าง

ว่องไว นัยน์ตางูคู่นั้นอึมครึมถึงขีดสุด

ทั้งสามร่างขับให้ผู้บำเพ็ญนอกรีตซึ่งอยู่ตรงกลางดูตัวเล็กลงเป็น

พิเศษ

“บังอาจบุกเข้ามาถึงคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันแบบนี้ คงต้อง

ขอดูสักหน่อยว่าเจ้ามีปัญญาออกไปได้หรือไม่” สิ้นเสียง เฉิงยวนก็

ปรี่เข้าโจมตี

หูเสี่ยวหลีและจิ่งเจียเหยียนลงมือเข้าขากับเฉิงยวน

ด้านนอกนั่นกำลังสู้กันจนฝุ่นตลบอบอวล เสียงร้องโหยหวนปน

คร่าครวญดังไม่หยุดหย่อน

ซู่เซี่ยงหยางเอียงคอ ถามฉู่ลั่วอย่างแผ่วเบา “คุณจะไม่เข้าไป

ห้ามหน่อยเหรอครับ”

ฉู่ลั่วตอบ “วางใจได้ พวกเธอไม่ทำถึงตายหรอก”

ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นจิ่งเจียเหยียนใช้หางม้วนรัดผู้บำเพ็ญเพียร

ที่เหลือลมหายใจอึดสุดท้ายเข้ามา ก่อนจะเหวี่ยงเขาลงพื้น

ซู่เซี่ยงหยางรีบสั่งให้สมาชิกองค์กรคุมตัวผู้บำเพ็ญเพียรนอกรีต

คนนี้พากลับไป

………

ณ ที่ทำการ

ห้องสอบสวน

ผู้บำเพ็ญนอกรีตหลับตาสนิท นั่งขัดสมาธิ

ถึงแม้ทั้งมือและเท้าล้วนถูกล่ามโซ่ แต่เขาทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สา

ยังคงหลับตาบำเพ็ญตบะต่อไปโดยไม่สนสิ่งอื่น

ไม่ว่าพวกซู่เซี่ยงหยางถามอะไร เขาก็ไม่ปริปากสักคำ

ซู่เซี่ยงหยางออกแรงตบโต๊ะ โมโหจนลุกขึ้นยืนแล้วก้าวอาด ๆ

ออกจากห้องสอบสวน

“จับเขากลับมาได้ก็จริง แต่ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ทำไมคน

คนนี้ถึงได้ปากแข็งขนาดนี้นะ”

ขณะที่พูด เขาก็เห็นฉู่ลั่วพาหูเสี่ยวหลีเข้ามา เขารีบเดินเข้าไป

เล่าผลการสอบสวนที่ไม่ได้อะไรให้ฟัง

หูเสี่ยวหลีเขย่ามือถือตัวเองพลางกล่าว “วางใจได้ ฉันจะไปถาม

เอง รับรองว่าได้คำตอบทุกเรื่องที่พวกคุณอยากรู้แน่นอน”

ซู่เซี่ยงหยางมองพินิจหูเสี่ยวหลีขึ้นลง “ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณนะ

ครับ แต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตนคนนี้ต่างจากผู้บำเพ็ญคนอื่นที่พวกเรา

เคยพบมา”