เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1290 ฉู่หร่านตายแล้ว

ในคืนนั้น

ท้องฟ้ามืดมิด

ดวงตาของฉู่หร่านจ้องเขม็งไปที่ประตูโครงการ

มือข้างหนึ่งของเธอมีขนมปัง เธอกินไปหลายคำ ก่อนจะหยิบ

ขวดน้าเปล่าขึ้นมากระดกอีกหลายอึก แล้วเช็ดหยดน้าตรงมุมปาก

โดยไม่คิดจะรักษาภาพพจน์เลยสักนิด

“จิ่งอันฉิง แน่จริงเธอก็หนีฉันให้ได้ไปตลอดชาติแล้วกัน”

“เธอบังอาจหลอกฉัน!”

เวลานั้นเอง รถเก๋งคันหรูอันคุ้นตาคันหนึ่งก็แล่นออกจาก

โครงการ

ฉู่หร่านเพ่งมอง ก่อนแววตาจะพลันลุกวาว แล้วสตาร์ตรถขับ

ตามเข้าไป

“ข้างหลังเหมือนจะเป็นฉู่หร่าน” จิ่งอันฉิงมองผ่านกระจกมอง

หลัง

บนรถไม่มีใครอยู่

แต่เสียงหนึ่งดังออกมา

[ปล่อยให้เธอตามมา]

จิ่งอันฉิงแค่นหัวเราะ “ตระกูลฉู่นี่ก็ไร้น้ายาจริง ๆ ฉันละกลัว

เหลือเกินว่าฉู่หร่านจะชิงดวงชะตาคนรอบตัวไปหมดขนาดนี้แล้ว

พวกเขาก็ยังไม่สามารถส่งฉู่หร่านเข้าคุกได้สักที”

เธอไม่สนฉู่หร่านที่ขับรถตามมาด้านหลัง อีกทั้งน้าเสียงยัง

ตื่นเต้นสุด ๆ “คุณจะพาฉันไปเจอปรมาจารย์จริงเหรอ ปรมาจารย์คน

นั้นเก่งกาจมากเลยหรือไง”

เสียงนั้นกล่าวอย่างไร้อารมณ์ [คุณไปถึงก็จะรู้เอง]

จิ่งอันฉิงไม่ได้รับรู้ถึงความเยียบเย็นในน้าเสียงนั้น เธอยังคงดีใจ

จนพูดไม่ออก “ระบบอย่างคุณ ในที่สุดก็มีประโยชน์ขึ้นมาบ้างแล้ว”

รถคันนั้นแล่นต่อไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งมาถึงตีนเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งรถไม่สามารถขับเข้าไปได้

จิ่งอันฉิงก้าวลงจากรถ แล้วเดินเท้าขึ้นภูเขา

ฉู่หร่านตามหลังเธอมา ดวงตาสองข้างที่มีเส้นเลือดขึ้นชัด

มองถลึงอย่างเคียดแค้น

จนกระทั่งเห็นจิ่งอันฉิงเข้าไปในอาศรมเต๋าอันทรุดโทรมผุพัง

ป้ายอาศรมกระท่อนกระแท่นจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ บนป้ายเขียนไว้

อย่างชัดเจนว่า ‘อาศรมติ้งเทียน’

ฉู่หร่านเงยหน้ามองป้ายนั้น รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทง

และความหวาดหวั่นอันมหาศาลกำลังคืบคลานขึ้นจากสันหลัง

เธอกัดฟัน ก้าวเท้าตามเข้าไป

เธออยากเห็นเหลือเกินว่าผู้หญิงชั่วช้าอย่างจิ่งอันฉิงกำลังซุ่มทำ

อะไรอยู่

ด้านคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

ฉู่ลั่วซึ่งกำลังนอนหลับสนิทพลันเบิกตาขึ้น หันขวับไปมองด้าน

นอก

เธอเลิกผ้าห่มลุกขึ้น จากนั้นคนทั้งคนก็หายไปจากห้องประหนึ่ง

กระบี่เล่มคม

ไม่นานนัก ร่างของเธอก็มาปรากฏที่อาศรมติ้งเทียน

ฉู่ลั่วยืนอยู่นอกอาศรมติ้งเทียน

สิ่งที่อยู่ในทัศนวิสัยมีแต่เหล่าวิญญาณที่ล่องลอยไม่ได้สติ คอย

วนเวียนอยู่รอบ ๆ อาศรม

ส่วนท้องฟ้าเหนืออาศรมนั้น มีพลังหยินหนาแน่นจนแทบ

กลายเป็นวังวนขนาดกำลังพอดี

เธอขยับมือ ดาบชิงเจวี๋ยพลันปรากฏขึ้นในมือ

เมื่อดาบชิงเจวี๋ยออกโรงแล้ว สัมภเวสีที่เวียนวนอยู่รอบด้านต่าง

ถอยห่างออกไปด้วยความหวาดกลัว

เธอจึงเดินเข้าไปในอาศรมติ้งเทียน

อาศรมแห่งนี้ถูกปล่อยให้รกร้างมานาน ตัวกำแพงพังครืนลงมา

ทั้งหมด วัชพืชต่างขึ้นปกคลุมอยู่ถ้วนทั่ว

มีเพียงรูปปั้นดินของสามมหาเทพซานชิงตรงโถงหลักที่ยังตั้ง

ตระหง่านในสภาพสมบูรณ์

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหมุนตัวไปยังโถงปีก

พลังหยินในโถงปีกมีความเข้มข้นมากที่สุด

เธอเดินไปที่นั่นก่อนจะยื่นมือหนึ่งผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวคลุ้ง

ของเลือดพลันโชยออกมา รุนแรงเข้มข้นจนชวนให้รู้สึกปวดหัว

พลังหยินบีบคั้น

แรงพยาบาทพุ่งพล่าน

ฉู่ลั่วมองเข้าไปเพียงแวบเดียวก็ปิดประตูดังปัง

ท่ามกลางแสงจันทร์ขมุกขมัวในขุนเขาที่ทาบทับลงมายังอาศรม

ติ้งเทียนอันทรุดโทรมแห่งนี้ ให้ความรู้สึกขวัญผวาอย่างบอกไม่ถูก

ภายในประตูที่ปิดสนิทอยู่ด้านหลัง มีเสียงโหยหวนดังออกมา

เสียงแล้วเสียงเล่า และเสียงกระแทกประตูปึงปังไม่หยุด

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพ่งมองดวงจันทร์กลมกลึงบนท้องฟ้า

จู่ ๆ ระบบในจิตธรรมญาณก็โผล่ออกมา [โฮสต์ ในที่สุดฉู่หร่าน

ก็ตายแล้ว แต่ดูเหมือนคุณไม่ดีใจเลยนะ]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบส่งเสียง [เธอทำร้ายคุณ ทำร้ายคนตระกูลฉู่ การที่เธอตาย

ไปก็นับเป็นเรื่องดีแล้วไม่ใช่เหรอ]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบยังกล่าวต่อ [ตอนนี้เธอกลายเป็นผีร้ายก็ดีเลย คุณจะได้

สังหารเธอซะ ทำให้วิญญาณเธอแหลกสลายกลายเป็นจุณ หรือจะส่ง

เธอไปปรโลก ถูกปรโลกลงโทษต่อไปสักพันปีหมื่นปีก็ได้]

ระบบยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งพูดก็ยิ่งมีความสุข