เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1291 ค่ายกลดับวิญญาณ

ฉู่ลั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น น้าเสียงที่เอื้อนเอ่ยนั้นเจือไปด้วยความเย้ย

หยัน “ฉันลงคาถาไว้กับตัวฉู่หร่าน เมื่อไหร่ที่เธอไปข้องแวะกับคน

ที่ตั้งค่ายกลให้เธอในอดีต ฉันจะสัมผัสได้ทันที”

ระบบยังคงกล่าวชมไม่หยุด [โฮสต์ช่างเยี่ยมยอดจริง ๆ]

แต่ฉู่ลั่วกลับหัวเราะเสียงเย็น เธอหันกลับมามองเงาร่างพิศวงที่

สะท้อนออกจากห้อง “ฉันก็เหมือนกับเธอ เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง

เท่านั้น”

“พวกเราต่างอยู่บนกระดาน ไม่รู้แม้กระทั่งใครคือผู้กุมหมากอยู่

เบื้องหลัง”

ระบบหยุดทำเสียงดีใจไป […]

“ตอนนี้เธอถูกทำให้เป็นหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้ง ไม่แน่ว่าวัน

พรุ่งนี้อาจเป็นคราวของฉันก็ได้”

เสียงของระบบละล่าละลัก [ฉู่หร่านจะเทียบกับโฮสต์ได้ยังไง

โฮสต์ไม่มีทางกลายเป็นหมากที่ถูกเขี่ยทิ้งหรอก โฮสต์น่ะ…]

ไม่รอให้ระบบกล่าวจบด้วยน้าเสียงอันเจื้อยแจ้ว ฉู่ลั่วก็ผลักประตู

เข้าไป

ตอนนี้ฉู่หร่านซึ่งกลายเป็นผีร้ายกำลังเอียงคอ แขนขาลากยาว

กับพื้น ดวงตาพิศวงของเธอแดงก่า จดจ้องฉู่ลั่วอย่างเอาเป็นเอาตาย

ส่วนด้านข้างของเธอ มีหัวกะโหลกโดดเดี่ยวอยู่หัวหนึ่ง

ถึงแม้กะโหลกนั้นจะแหลกไปแล้วครึ่งซีก แต่ก็ยังคงมองออกว่า

มันคือหัวของฉู่หร่าน

สายตาฉู่ลั่วทอดไปที่มุมต่าง ๆ ของโถงปีก และเห็นแขนขาพร้อม

กับอวัยวะของฉู่หร่านถูกจัดวางอยู่ในค่ายกล

“อ๊าก!”

ฉู่หร่านผู้กลายเป็นผีร้ายปรี่เข้ามาโจมตีใส่ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วรีบยกดาบชิงเจวี๋ยขึ้นป้องกัน

เสียงระบบเอ่ยเตือนอย่างหาได้ยาก [นี่คือค่ายกลดับวิญญาณ]

คล้อยตามเสียงของระบบที่ดังในจิตธรรมญาณ ทั้งอาศรมติ้ง

เทียนก็มีหมอกควันสีแดงสดลอยฟุ้งขึ้นบาง ๆ

ค่ายกลแห่งหนึ่งถูกตั้งขึ้น

เสียงของระบบฟังดูร้อนรนทันที [โฮสต์ รีบออกไปจากที่นี่เถอะ!]

แต่ฉู่ลั่วกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน เธอก้าวเท้าเข้าหาฉู่หร่าน

เท่านั้น

ระบบในจิตธรรมญาณของเธอร้อนใจจนทนแทบไม่ไหวแล้ว [รีบ

ออกไปเถอะโฮสต์! พวกเขาจงใจใช้ฉู่หร่านตั้งค่ายกลหลอกล่อคุณ

มาที่นี่ ก็เพื่อจะฆ่าคุณนั่นแหละ!]

ระบบเอ่ยต่อ [ถ้าคุณออกไปตอนนี้ ยังมีโอกาสรอดนะ]

เสียงของระบบดังอย่างต่อเนื่อง [โฮสต์ รีบ ๆ ออกไปเถอะ!]

ฉู่ลั่วต้านรับพลังหยินอันดุดันรุนแรง ย่างเท้าไปข้างหน้าทีละก้าว

ดาบชิงเจวี๋ยในมือตวัดปัดป้องพลังหยินคลื่นแล้วคลื่นเล่าที่จู่โจมเข้า

มา

ระบบเอ่ย [โฮสต์…]

ฉู่ลั่วตอบกลับ “ฉันไม่อยากเป็นหมากที่ถูกคนอื่นบงการ”

ระบบเงียบเสียงไปในทันที

ฉู่ลั่วกล่าวต่อ “และฉันก็ไม่อยากเป็นหมากที่จะถูกเขี่ยทิ้งได้ทุก

เมื่อ!”

ผีร้ายฉู่หร่านคิดจะโจมตีอีกครั้ง แต่แล้วก็ถูกดาบชิงเจวี๋ยของ

ฉู่ลั่วปัดวิญญาณเธอออกไป

เธอก้าวเข้ามาจนกระทั่งอยู่ใจกลางเนตรค่ายกล

หมอกสีแดงสดจาง ๆ นั้นเข้มขึ้นเรื่อย ๆ รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ท่ามกลางม่านหมอกบางสีแดงสด สัมภเวสีที่รายล้อมอยู่รอบตัว

ต่างกลายเป็นผีร้ายกันหมด

บริเวณตรงกลางเนตรค่ายกลคือหัวกะโหลกของฉู่หร่าน

ซึ่งมันถูกกระแทกกับเนตรค่ายกลอย่างแรง

เธอถูกตัดหัวตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นดวงตาจึงยังเบิกโพลงเป็น

พิเศษ

ชิ้นส่วนอวัยวะอื่น ๆ ในร่างกายของเธอ ล้วนกลายเป็นปัจจัยหนึ่ง

ของค่ายกลดับวิญญาณนี้

ผีร้ายฉู่หร่านวิ่งปราดเข้ามาอีกครั้ง

ฉู่ลั่วใช้จังหวะนั้นกวัดแกว่งดาบชิงเจวี๋ย ปลายดาบคมแทงเข้ากับ

ดวงวิญญาณของเธอ แล้วปักเธอเอาไว้กับพื้นไม่ให้มาขัดขวางอีก

เสียงกรีดร้องครวญครางของวิญญาณร้ายยิ่งแผดดังสะท้อนไป

มาภายในห้องโถงปีกแห่งนี้

เหล่าผีร้ายตนแล้วตนเล่ารีบพุ่งโถมทับเข้าใส่กลางเนตรค่ายกล

ฉู่ลั่วเอื้อมมือสัมผัสกับหัวกะโหลกฉู่หร่าน ก่อนจะถ่ายทอดพลัง

วิญญาณเข้าไปทันที

พลังวิญญาณแผ่ขยายไปทั่วทั้งค่ายกลดับวิญญาณผ่านเนตร

ค่ายกลอย่างรวดเร็ว

เสียงระบบในจิตธรรมญาณเริ่มสูญเสียการควบคุม มันไม่ใช่

เสียงของจักรกลอย่างปกติ แต่เป็นเสียงกึ่งชายกึ่งหญิงแทน [ฉู่ลั่ว สิ่ง

สำคัญที่สุดคือมีชีวิตรอดต่างหาก!]

สิ่งที่ตอบระบบไปคือพลังวิญญาณที่รุนแรงเข้มข้นยิ่งขึ้นของ

ฉู่ลั่ว

จนกระทั่งเริ่มมีเงาเลือนรางปรากฏในโถงปีก

มันเป็นภาพก่อนฉู่หร่านจะตาย…