เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1292 ในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณแล้ว

ฉู่หร่านตามจิ่งอันฉิงเข้ามาในอาศรมติ้งเทียน

เธอรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว อากาศที่นี่หนาวเกินจะทนไหว แต่ขา

ของเธอยังก้าวเดินต่อไปไม่หยุดจนกระทั่งมาถึงตรงโถงปีก เธอเพียง

ย่องเข้าไปใกล้ ๆ และหมอบอยู่ข้างหน้าต่างเพื่อแอบดูเหตุการณ์ด้าน

ใน

จิ่งอันฉิงตัวแข็งทื่อ แววตาล่องลอย แต่ริมฝีปากกลับขยับไม่หยุด

“คุณยังมีหน้าเรียกฉันมาที่นี่อีกเหรอ คราวก่อนถ้าไม่ใช่เพราะฉันรีบ

เผ่นไปเร็ว ป่านนี้คงถูกฉู่ลั่วจับได้แล้ว”

ผู้ชายที่หันหน้าเข้าหาจิ่งอันฉิงกำลังหันหลังให้ฉู่หร่านอยู่ เขา

ตอบด้วยน้าเสียงทุ้มต่าว่า “แต่คุณก็หนีมาได้ไม่ใช่เหรอ”

จิ่งอันฉิง “คุณเกือบจะทำให้ฉันเสียภาชนะที่หามาอย่าง

ยากลำบาก”

ผู้ชายคนนั้นพินิจมองจิ่งอันฉิงขึ้นลง “ภาชนะธรรมดาแบบนี้ มี

ค่าให้คุณทุ่มเทแรงใจให้ด้วยเหรอ”

จิ่งอันฉิง “เหอะ ของที่คุณหามาได้ช่างไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

กลายเป็นว่าพวกเราต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้คุณอีก”

ประโยคนี้สะเทือนใจผู้ชายคนนั้น จนเขาเงียบเสียงไปทันใด

ฉู่หร่านที่หมอบอยู่ข้างหน้าต่างเหมือนจะสัมผัสถึงบางอย่างจาก

ความเงียบงันนี้

เธอคิดอยากหันหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ แต่เธอเพียงขยับ

เท้า

มือข้างหนึ่งกลับกดลงบนไหล่ของเธอ “มาแอบฟังอย่างนี้ไม่ใช่

นิสัยที่ดีเลยนะว่าไหม”

ฉู่หร่านหันกลับไปช้า ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายคนที่อยู่ด้านหลังก็

เบิกตาโพลง “ปรมาจารย์ เป็นคุณเองเหรอคะ! ในที่สุดฉันก็ได้เจอ

คุณแล้ว!”

ฉู่ลั่วยืนอยู่ด้านหนึ่ง มองเข้ามาในภาพอันเลือนรางเหล่านั้น

ผู้ชายคนนั้นคือ…

ปี้ฮั่นอิน!

พลังวิญญาณที่ฉู่ลั่วถ่ายทอดเข้าไปในเนตรค่ายกลยิ่งทวีความ

ทรงพลัง เธอเม้มริมฝีปากแน่น สายตาไม่บ่ายเบี่ยงไปเลยสักนิด

สุ้มเสียงของระบบในจิตธรรมญาณยิ่งฟังดูร้อนใจ

แต่ไม่ว่าระบบจะรบเร้าฉู่ลั่วยังไง เธอก็ยังนิ่งเงียบไม่ไหวติง

“ปรมาจารย์ ฉันตามหาคุณมาตั้งนาน!” ฉู่หร่านมองปี้ฮั่นอินด้วย

สายตาคาดหวัง “คุณไม่รู้หรอกว่าด้ายแดงพวกนั้นมันขาดไปแล้ว

พื้นดวงก็ถูกทำลายแล้ว…ไม่เหลืออะไรอีกแล้วค่ะ”

ปี้ฮั่นอินยิ้มบาง ๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมความเมตตา

ฉู่หร่านยังไม่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ยังคงพร่าบ่นอิดออด

ต่อไป “ปรมาจารย์ คุณต้องช่วยฉันนะคะ! ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไร

แล้ว…”

จิ่งอันฉิงเดินมาที่หน้าประตูด้วยสายตาดูแคลน “ดูคนที่คุณเลือก

สิ โง่เง่าถึงขีดสุดขนาดนี้เลย!”

ปี้ฮั่นอินเอ่ย “เธอโง่ไปหน่อยก็จริง แต่ดีที่มีประโยชน์มาก”

เสียงโอดครวญของฉู่หร่านพลันหยุดชะงัก สายตาเธอมองสลับ

ไปมาระหว่างปี้ฮั่นอินและจิ่งอันฉิง หัวใจเริ่มหวาดหวั่นเหลือแสน

“ปรมาจารย์คะ นี่คุณ…”

“ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ต้องกลัวนะ!” ปี้ฮั่นอินปลอบเสียง

อ่อนโยน “นี่จะเป็นประโยชน์ครั้งสุดท้ายของเธอแล้วล่ะ”

เขากระชากคอเสื้อฉู่หร่านอย่างแรง กระทั่งเผยให้เห็นอักขระ

ด้านหลังกระดูกสะบักของเธอ

อักขระนั้นมีพลังวิญญาณแผ่ซ่านอยู่จาง ๆ

สายตาจิ่งอันฉิงไหวระริก “เธอถูกทำสัญลักษณ์ไว้! ต้องเป็นฝีมือ

ฉู่ลั่วแน่!”

“พวกเราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

เมื่อเห็นจิ่งอันฉิงมีท่าทางลนลานขึ้นมา ปี้ฮั่นอินก็หัวเราะเบา ๆ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของฉู่หร่าน เขาดึงกระชากผมของเธอและ

ลากเข้าไปในห้อง

“กรี้ด ๆ ๆ ! คุณจะทำอะไรน่ะ…” ฉู่หร่านดิ้นรนกระเสือกกระสน

หมายจะแกะมือของปี้ฮั่นอินออก แต่เธอกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย

แม้แต่น้อย

จิ่งอันฉิงเดินเข้ามา “คุณคิดจะทำอะไร ตอนนี้อักขระถูกกระตุ้น

ให้ทำงานแล้ว อีกไม่นานฉู่ลั่วก็จะมาที่นี่”

“ดวงฉู่ลั่วผงาดขึ้นมาแล้ว การจะชิงดวงชะตาของเธอต้องใช้

แรงกายแรงใจมากเกินไป” ปี้ฮั่นอินโยนฉู่หร่านไปอีกด้าน เท้าข้าง

หนึ่งเหยียบบนหลังของเธอ แล้วเรียกท่อนไม้ปลายแหลมออกมาหนึ่ง

อัน

ก่อนจะแทงตรงเข้าไปที่หลังของฉู่หร่าน ตรึงร่างทั้งร่างของเธอ

กับพื้น

บนท่อนไม้เต็มไปด้วยอักขระ หยาดเลือดสด ๆ ไหลนองไปทั่ว

อักขระเหล่านั้น

ฉู่หร่านเจ็บจนหวีดร้องเสียงแหลม

“ชู่ว” ปี้ฮั่นอินย่อตัวลงไปบีบคางของฉู่หร่าน สายตาเขายังคง

อ่อนโยนนุ่มนวล “อย่าโวยวายสิ”

ฉู่หร่านทั้งเจ็บทั้งหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงดังเลยสักนิด

เธอเอาแต่กัดปากตัวเองแน่น

ดวงตาทั้งสองรื้นไปด้วยน้าตา จ้องมองปี้ฮั่นอินอย่างหวาดผวา