เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1298 ปีแม่หม้าย

พอวางสายจากซู่เซี่ยงหยาง ฉู่ลั่วก็กลับไปที่ห้อง

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เริ่มพูดกับเฉิงยวนว่าตัวเองจะทำการ

เปิดไลฟ์

เฉิงยวนจึงจัดการกับอุปกรณ์ไลฟ์ทันที “เจ้าไม่ได้ไลฟ์มานาน

แล้ว จนข้าคิดว่าเจ้าจะไม่ไลฟ์แล้วนะ”

“เจ้าไม่รู้หรอกว่าตั้งแต่ข้ามาดูแลบัญชีของเจ้า ก็มีชาวเน็ต

จำนวนมากที่เร่งเร้าอยากจะดูไลฟ์”

“ข้าเห็นว่าช่วงนี้เจ้ายุ่งมากก็เลยไม่ได้บอกเจ้า”

เธอติดตั้งอุปกรณ์ไลฟ์ให้เรียบร้อยแล้วจั่วโยวโยวก็ไปชงชามา

วางไว้ที่หน้าโต๊ะของฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วยื่นมือไปกดเปิดไลฟ์

ระบบ [โฮส์ต คุณจะไลฟ์จริง ๆ เหรอ? ไลฟ์ของคุณในตอนนี้

ได้รับพลังปรารถนาน้อยมากเลยนะ]

ฉู่ลั่วกดเปิดไลฟ์ รินน้าชาให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ถือยกขึ้น

จิบโดยไม่ตอบระบบ

ระบบจึงบ่นต่อไม่หยุด [บัญชีของคุณมีชื่อเสียงมาก ๆ แล้วใน

ประเทศ แม้ว่าจะเป็นผู้ชมซึ่งไม่เคยดูไลฟ์ของคุณก็จะได้รู้จักคุณผ่าน

แพลตฟอร์มใหญ่ ๆ ได้]

ระบบ [พลังปรารถนาในประเทศที่คุณควรจะได้รับก็ได้รับมาแล้ว

ตอนนี้ต่อให้คุณไลฟ์…ก็แลกพลังปรารถนาไม่ได้มากเท่าไรนะ]

ไม่มีพลังปรารถนามาก ก็จะไม่มีพลังวิญญาณมากนัก

ฉู่ลั่ว “ฉันรู้”

สิ่งที่ควรเชื่อเธอ ก็เชื่อไปแล้วในหนึ่งปีนี้

สิ่งที่ไม่เชื่อ แม้ว่าจะเธอจะแม่นจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางเชื่อ

ระบบ [อย่างนั้นคุณยังจะไลฟ์อีกเหรอ]

ฉู่ลั่ว “หุบเหวเทพมรณะมีอายุอย่างน้อยหนึ่งพันปี แต่ฉันบำเพ็ญ

เพียรแค่ร้อยปี ถ้าเป็นศัตรูกับหุบเหวเทพมรณะจะยังมีโอกาสชนะ

ไหม?”

ระบบ […]

ภายในเวลาสั้น ๆ ไม่กี่นาทีก็มีคนหลั่งไหลเข้ามาในช่องไลฟ์

หลายล้านคนแล้ว

ความคิดเห็นต่าง ๆ ก็ลอยขึ้นมา

จากนั้นของขวัญต่าง ๆ ก็สว่างขึ้นมาบนหน้าจอ

ฉู่ลั่วคลิกปุ่มจับฉลาก หมายเลขที่ออกมาคือเลขสาม

เธอจึงพูดกับกล้องเบา ๆ “จะเริ่มจับฉลากตอนนี้แล้วค่ะ”

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนจึงเข้ามาในการจับฉลาก

กระทั่งได้ชื่อของผู้โชคดีครบสามคนแล้ว ฉู่ลั่วจึงเชื่อมต่อกับผู้

โชคดีคนแรก [จางซานฉบับบ้าคลั่ง]

ในชั่วพริบตาหลังกดเชื่อมต่อนั้น เธอก็พูดกับระบบในจิตธรรม

ญาณอย่างเรียบเฉย “ยังมีพลังปรารถนาอีกส่วนหนึ่ง สามารถใช้ให้

ฉันได้”

ระบบ [ยังมีพลังปรารถนาอยู่อีก? คนที่ควรจะเชื่อคุณก็เชื่อแล้ว

คนอื่น ๆ ที่ไม่เชื่อคุณ…]

ฉู่ลั่วไม่ได้สนใจคำพูดของระบบแล้วเชื่อมต่อกับจางซานฉบับบ้า

คลั่ง

การเชื่อมต่อสำเร็จแล้ว หน้าจอจึงถูกแบ่งออกเป็นสองจอ

จางซานฉบับบ้าคลั่งเป็นผู้ชายอายุประมาณสามสิบปี เขาใส่แว่น

เห็นได้ชัดว่ามีความรู้ลุ่มลึกมาก

เขาทักทายกับกล้องอย่างเห็นได้ชัดว่าตื่นเต้น “สวัสดีครับ

ปรมาจารย์ คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะโชคดีจริง ๆ …”

พอพูดเสร็จ เขาก็ลูบแก้มตัวเองอย่างอึดอัด “บนอินเทอร์เน็ตจะ

เรียกคนที่ได้เชื่อมต่อกับปรมาจารย์ว่า ‘ผู้เสียหาย’ผมคงจะไม่ใช่

ผู้เสียหายใช่ไหมครับ”

[ฮ่า ๆ ๆ ยินดีต้อนรับนะผู้เสียหาย!]

[ฉันยอมเป็นผู้เสียหายเลย ฉันชอบฟังเทพธิดาน้อยเล่าเรื่องเป็น

อย่างมาก]

[เทพธิดาน้อยไม่ได้มาไลฟ์นานเลย ฮือ ๆๆ ในที่สุดฉันก็รอมาได้

จนถึงวันนี้]

[เทพด้านการตัดต่อสุดท่าน มีหัวข้อมาให้ใช้อีกแล้ว]

ฉู่ลั่ว “ไม่ทราบว่าคุณอยากฟังเรื่องอะไรคะ? เรื่องอดีต ปัจจุบัน

หรือว่าอนาคต?”

จางซานฉบับบ้าคลั่งกำลังจะเอ่ยปากพูด ในกล้องก็มีคนแก่ผมสี

ดอกเลาเข้ามาเสียก่อน เธอหรี่ตามองตรงหน้ากล้อง จ้องมองอยู่สัก

พักหนึ่งแล้วจึงพูด “ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ฉู่จริง ๆ ด้วย”

“ปรมาจารย์ฉู่ ใครเขาก็พูดกันว่าคุณทำนายทายทักได้อย่าง

แม่นยำ คุณบอกมาทีว่าปีหน้าเขาจะได้แต่งงานไหม?”

จางซานฉบับบ้าคลั่งพูดขึ้นมาอย่างจนใจ “ปรมาจารย์ครับ นี่คือ

แม่ของผมเอง ผมกับแฟนเตรียมจะแต่งงานกันปีหน้าครับ แต่แม่ผม

บอกว่าปีหน้าเป็นปีแม่หม้ายแล้วก็บอกให้พวกผมแต่งงานกันปีนี้”

เขาถอนหายใจ “แต่ปีนี้เหลือเวลาอีกแค่นิดเดียวเอง แต่จะให้รีบ

ร้อนแต่งงาน แฟนผมไม่เห็นด้วยครับ”

พอได้ฟังประโยคนี้ แม่ของจางซานฉบับบ้าคลั่งแสดงสีหน้าโมโห

ขึ้นมาทันที “ปีหน้าเป็นปีแม่หม้าย ลูกรู้ไหมว่ามันหมายความว่า

ยังไง? ลูกอยากตายเหรอ?”