เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1344 ขอให้ทุกปีเป็นเหมือนวันนี้

กลุ่มแชทลูกหลานคนรวยรุ่นสองของเมืองเจียง

อันเชี่ยน [มีสิทธิ์อะไร? ฉันกับเทพธิดาน้อยบุกเข้าไปในวัดผี

ด้วยกัน ทำไมฉันถึงไม่ได้รับเชิญล่ะ!]

ซ่งจือหนาน [เหอะ เหอะ! ใครจะไปรู้! อาจจะเป็นเพราะฉันหล่อ

เหลาจนใครเห็นก็หลงรักล่ะมั้ง!]

เหยาข่าย [ไม่ใช่ พวกเธอสองคนมีมิตรภาพที่ดีกับปรมาจารย์ฉู่

ทำไมไม่พาฉันไปด้วยล่ะ! ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม! ยังเป็นสมาชิก

ลูกหลานผู้ดีเมืองเจียงอยู่หรือเปล่า!]

หงเจียวเจียว [ใช่แล้ว! ให้ฉันไปด้วยสิ! การที่ซ่งจือหนานไปได้

ต้องเป็นเพราะเขาขี้ประจบแน่นอน ส่วนฉันขี้ประจบยิ่งกว่าเขาอีกนะ]

ในกลุ่มพากันเสียงดังโวยวาย จนกระทั่งข้อความหนึ่งปรากฏ

ขึ้นมา ทุกอย่างก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

เหยียนยวน [จะว่าไป…ปรมาจารย์ฉู่เหมือนจะไม่ได้เชิญคน

ตระกูลฉู่นะ! ฉันดูรูปภาพกับวิดีโอที่จือหนานส่งเข้ามาในกลุ่ม แต่ไม่

เห็นเงาคนตระกูลฉู่แม้แต่คนเดียว]

ในกลุ่มเงียบไปราวกับไก่ตาย

ฉู่จ้านจ้องมองข้อความในกลุ่มสักพัก ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลง

ข้าง ๆ

ซ่งเชียนหย่ามองเขาอย่างกระตือรือร้น “เป็นยังไงบ้าง? ติดต่อ

คนตระกูลซ่งได้ไหม? จือหนานว่ายังไง? ลั่วลั่วลืมติดต่อมาหาพวก

เราหรือเปล่า”

“แม่ครับ! ลั่วลั่วไม่ได้ลืมหรอก แต่เธอไม่คิดจะเชิญพวกเรา

ต่างหาก”

แววตากระตือรือร้นของซ่งเชียนหย่าค่อย ๆ หรี่แสงลง

ฉู่เหว่ยฮ่าวที่นั่งอยู่ข้างเธอถอยหายใจออกมาเบา ๆ “อย่างน้อย

ของขวัญที่เราส่งไปให้ เธอก็รับเอาไว้แล้ว”

ซ่งเชียนหย่าฝืนยิ้ม “ก็ใช่ค่ะ”

ฉู่จ้านลุกขึ้นช้า ๆ เขาเคลื่อนไหวได้ช้ามาก ตั้งแต่กว่านหว่าน

ฝังเข็มให้เขาเสร็จ เขาก็สามารถลุกขึ้นยืนได้ แต่ยังอยู่ในช่วงพักฟื้น

จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนก่อนหน้านี้

“แม่ครับ ปีนี้พวกคุณตาคุณยายไม่กลับมาฉลองปีใหม่เหรอ

ครับ?”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้า “เห็นบอกว่าหว่านหว่านเจอสมุนไพร

พิเศษชนิดหนึ่ง เลยจะอยู่ดูแลสมุนไพรชนิดนั้น สองตายายจึงอยู่

ฉลองปีใหม่กับหว่านหว่านน่ะ”

แววตาของฉู่จ้านหม่นลง เขาค่อย ๆ เดินขึ้นไปข้างบน

“อาจิงล่ะคะ? เขาไม่กลับมาเหรอ?”

ฉู่เหว่ยฮ่าว “เขาไปตี้จิงแล้ว เขาตั้งใจเอาของขวัญไปให้ยายากับ

คุณหนูจั่ว บอกว่าจะเอาของขวัญปีใหม่ไปส่งให้พวกเธอสองแม่ลูก”

ซ่งเชียนหย่า “…”

ฉู่เหิงก็ไม่อยู่บ้าน เวินอวิ๋นเสามีกำหนดคลอดอีกสองเดือน เขา

เป็นกังวลมาก เรื่องที่บริษัทก็ไม่ได้จัดการ และพุ่งความสนใจทั้งหมด

ไปกับการดูแลเวินอวิ๋นเสา

กระทั่งมีเสียงดังปัง

ดอกไม้ไฟดอกหนึ่งระเบิดบนท้องฟ้า สีสันสดใสทของดอกไม้ไฟ

ทำให้ท้องฟ้างดงามตระการตา

วันส่งท้ายปีเก่าที่คึกครื้น แต่ตระกูลฉู่กลับถูกทิ้งให้หนาวเหน็บ

พ่อบ้านหยางยืนอยู่ตรงมุมห้องรับแขก มองนายท่านกับคุณนาย

แอบอิงกัน ท่าทางเหงาหงอยจนน่าสงสาร

เขาถอนหายใจออกมา

ถ้าไม่ใช่เพราะ…ฉู่หร่าน ตอนนี้ครอบครัวนี้คงจะปรองดองและมี

ความสุขกันมากทีเดียว

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ดอกไม้ไฟเบ่งบานบนท้องฟ้าดอกแล้วดอกเล่า

“ว้าว!”

“สวยมากเลย!”

“เอาอีก เอาอีก!”

เด็กหลายคนในคฤหาสน์เงยหน้าขึ้นมองไปบนฟ้า

พวกผู้ใหญ่ยืนอยู่ใต้ชายคา จ้องมองดอกไม้ไฟที่เบ่งบานเบื้อง

บน

จิ่งเจียเหยียนคืนร่างเดิม เธอใช้หางม้วนไปที่อุปกรณ์จุดดอกไม้

ไฟ ไม่นานดอกไม้ไฟก็ถูกจุดและยิงขึ้นไป เธอเชิดศีรษะท่ามกลาง

เสียงตกตะลึงของเด็ก ๆ

ดอกไม้ไฟหลายลูกบนท้องฟ้าปรากฏเป็นลวดลายอันสวยงาม

ลูกแล้วลูกเล่า

ความคึกครื้น!

เสียงที่ดังอึกทึก!

ฉู่ลั่วพิงเสาใต้ชายคาต้นหนึ่ง กำลังมองภาพนี้ด้วยใบหน้า

อ่อนโยน

ฮั่วเซียวหมิงเดินเข้ามาหาเธอ “ซ่งจือหนานเมาแล้ว เขาเมาจน

บ้าไปแล้ว”

ฉู่ลั่วหันหลังไปมองซ่งจือหนานที่กำลังดึงหางของหูเสี่ยวหลี แล้ว

ตะโกนว่าจะเอาจิ้งจอกกลับไปเลี้ยงที่บ้าน

หูเสี่ยวหลีอยากสั่งสอนเขา แต่ก็กลัวจะทำร้ายคน ร่างเดิมพ่น

คำพูดภาษามนุษย์ออกมา “ไอ้ขี้เมานี่มาจากไหนกันเนี่ย ลากเขา

ออกไปเลยนะ ถ้ายังไม่ลากเขาออกไป ฉันจะตีคนจริงด้วย! ฉันจะตี

คนจริง ๆ แล้วนะ!”

อีกด้านหนึ่ง ฮั่วจิ้นกับซ่งอวิ๋นชิงนั่งอยู่ด้วยกัน กำลังกระซิบ

กระซาบเคล็ดลับทำให้ภรรยามีความสุข

หยางไต้กับฉิงจื่อฉิงก็อยู่ด้วยกัน พวกเธอพากันบ่นลูกชายของ

บ้านตัวเองไม่หยุด

หยางไต้ชมซ่งเมี่ยวเมี่ยวว่าเป็นเด็กฉลาด รู้ความและมีพรสวรรค์

ฉิงจื่อฉิงก็ชื่นชมความโชคดีของหยางไต้

ผู้หญิงสองคนต่างยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ

ฉู่ลั่วดึงสายตากลับมา ในช่วงที่กำลังนับถอยหลังเข้าปีใหม่ เธอ

ค่อย ๆ หลับตาลง สองมือประสานกัน “ขอให้ทุกปีเป็นเหมือนวันนี้

ขอให้มีแต่ความรุ่งโรจน์แบบนี้ในทุก ๆ ปี”