เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1356 ซุนหย่าจิ้งถูกสังหารอย่างทารุณ

ความเบิกบานใจของหางเจียซิ่นที่ได้พบเจอกับฉู่ลั่ว กลายเป็น

ความจนใจหลังเห็นเทพเอกเก้าญาณตรงหน้า

เขาเข็นรถเข้าไป แล้วพูดด้วยน้าเสียงไม่อยากเชื่อ “นี่พี่ชาย ผม

ไม่ได้มาสายนะเข้าใจไหม!”

“คุณดูเวลาเอาเองได้เลย ผมเอ้อระเหยตรงไหนกัน”

“อีกอย่าง ต่อให้ผมมาช้าไปสักนาทีสองนาทีจริง ๆ แต่คุณถึงกับ

ต้องแจ้งผู้ดูแลกับแจ้งพี่ลั่วเลยเหรอครับ”

“ผมก็อุตส่าห์เลือกเนื้อชั้นดีที่สุดมาให้คุณทุก ๆ วันเลยนะ”

“ครั้งนี้ผมยังเลือกเนื้อนำเข้าที่ส่งตรงมาทางเครื่องบินให้ด้วย

คุณรู้ไหมว่ามีปีศาจสั่งจองมันตั้งกี่ตน”

หางเจียซิ่นทำตาขวางใส่ด้วยความโมโห เขามองค้อนไปด้วย

พลางวางของกินบนรถเข็นลงพื้นไปด้วย

“ทำดีไม่ได้ดี!”

ท่ามกลางโทสะของหางเจียซิ่น เทพเอกเก้าญาณหดหัวกลับไป

ทีละหัว จนเหลือเพียงหัวเดียวตรงกลาง

เขาสูดจมูกฟุดฟิดในอากาศ แล้วส่งยิ้มให้หางเจียซิ่นอย่างเอาใจ

“เฮอะ!”

หางเจียซิ่นเบือนหน้าหนี ไม่คิดจะสนใจเขาแม้แต่น้อย เข็น

รถเข็นอันว่างเปล่าไปอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว “พี่ลั่วครับ ผมไม่ได้ทรมานเขา

จริง ๆ นะ สองสามครั้งก่อนผมขอยอมรับว่ามาส่งอาหารช้าไปบ้าง

เพราะผมกลัวเขา แต่ช่วงที่ผ่านมานี้ ผมมาส่งตรงตามเวลาตลอดนะ

ครับ”

“นิสัยของผมเป็นยังไง พี่ลั่วยังไม่รู้จักอีกเหรอครับ พวกเรารู้จัก

กันมาตั้งนาน พี่ลั่วกลับยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอครับ”

เขามองฉู่ลั่วด้วยสายตาเสียใจปนรู้สึกแย่

ฉู่ลั่วเอ่ย “ที่พวกเรามาไม่ใช่เพราะคุณ แต่เป็นเพราะ…”

เธอเหล่มองเทพเอกเก้าญาณที่ระงับพลังลงไปจนหมดสิ้น และ

เห็นเขาสูดดมเนื้อสามสี่ก้อนอย่างอดรนทนไม่ไหว

“ผู้อาวุโสคะ ศึกชิงตำแหน่งราชาปีศาจครั้งนี้ จัดขึ้นเพียงเพื่อ

ทลายกำแพงระหว่างมนุษย์และปีศาจเท่านั้น”

เทพเอกเก้าญาณอ้าปากคาบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน เอ่ยโดนไม่

แม้แต่จะเงยหัวขึ้น “ฉันแค่จะเป็นราชาปีศาจของฉัน”

ฉู่ลั่วหันไปมองซู่เซี่ยงหยาง ส่วนซู่เซี่ยงหยางก็กำลังขมวดคิ้วอยู่

เช่นกัน

ขณะที่ฉู่ลั่วทำท่าจะเอ่ยถามต่อ จู่ ๆ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป

ฉับพลัน หันขวับไปมองทางหน้าประตู

ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตูลาน จากนั้นก็ได้เห็นเฉิงยวนวิ่งเข้า

มาด้วยท่าทางเคร่งเครียดอย่างที่หาดูได้ยาก “หงอินมา!”

หัวใจฉู่ลั่วกระตุกวูบ

หงอินกลับสู่ร่างเดิมแล้ว เกล็ดเจิดจ้าแยงตาบนตัวหลุดร่วงไปไม่

น้อย มันล้มอยู่กับพื้น บนตัวมียันต์ที่ใช้รักษาตัวแปะอยู่หลายแผ่น

สมาชิกองค์กรสามสี่คนอยู่ล้อมรอบ คอยรักษาร่างกายให้เขา

พอฉู่ลั่วมาถึง หงอินก็กระเสือกกระสนทำท่าจะลุกขึ้น แต่ถูก

สมาชิกองค์กรกดเอาไว้

“คุณบาดเจ็บหนักเกินไป ขืนขยับเขยื้อนต่อ แก่นวิญญาณจะ

เสียหายราบคาบ จากนี้ไปเป็นได้แค่ปลาคาร์ปธรรมดาแล้วนะครับ”

หงอินกลับไม่สนใจ “ช่วยซุนหย่าจิ้งด้วย เธอ…เธอถูกสังหาร

อย่างทารุณ ผมหาวิญญาณของเธอไม่เจอเลย”

ซู่เซี่ยงหยางเดินเข้ามาสมทบ แล้วยื่นแท็บเล็ตในมือไปให้ฉู่ลั่วดู

ในนั้นเป็นรูปถ่ายที่พวกเขาขอให้ตำรวจท้องที่ดึงข้อมูลมาให้

พวกเฉิงยวนรีบล้อมวงเข้ามากันหมด แต่มองเพียงไม่นานก็ต้อง

เดินออกไปด้วยทำใจรับไม่ได้

ในรูปถ่าย ร่างกายของซุนหย่าจิ้งมีสภาพสะบักสะบอม สีหน้าบิด

เบี้ยว แทบไม่มีจุดที่เนื้อผิวบนร่างกายยังสมบูรณ์อยู่ เห็นได้ชัดว่าอีก

ฝ่ายถูกทรมานอย่างทารุณก่อนตาย

“พวกเราจับผู้ต้องหาได้แล้ว เขาบอกเองว่าเป็นเพราะหลังแฟน

เก่าเชื่อมจอกับซุนหย่าจิ้งก็มาขอเลิกกับเขา”

“นอกจากนี้ แฟนเก่าของเขายังแฉเรื่องราวเขาในโลกออนไลน์

จนเขาถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก ทางญาติ ๆ เขาก็รู้เรื่องที่เขาจับปลา

หลายมือแล้วเหมือนกัน”

“เขารู้สึกว่าซุนหย่าจิ้งเป็นสาเหตุที่ทำให้เจอเรื่องร้าย ๆ จึง

ต้องการเอาคืนซุนหย่าจิ้ง”

“จากคำกล่าวที่เขาอ้าง ตอนแรกตัวเขาแค่อยากซ้อมซุนหย่าจิ้ง

เท่านั้น แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอเห็นซุนหย่าจิ้งก็ไม่ได้สติอีก กว่าจะรู้ตัว

ซุนหย่าจิ้งก็หมดลมหายใจแล้ว”

“ทั้งพยานและหลักฐานมีครบครัน แค่ตอนนี้กำลังวินิจฉัยอาการ

ทางจิตของเขาอยู่”