เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1362 ขอบคุณเธอที่แก้แค้นแทนฉัน

บนท้องฟ้าเกิดการต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง ทั้งพลังหยินและพลัง

ปีศาจต่างก็ซัดสาดกันอยู่บนท้องฟ้า

จนกระทั่งบนฟ้ามีเสียงจิ่งเจียเหยียนก่นด่าดังขึ้นมา “เธอฆ่า

เพื่อนฉันแล้วยังคิดจะหนีอีก ฉันจะดูสิว่าเธอจะหนีไปได้ถึงไหน!”

งูสีขาวตัวหนึ่งพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ตรงเข้าไปหาจิ่ง

อันฉิงที่คิดจะหนี

หูเสี่ยวหลีเองก็พุ่งเข้าไปหาเช่นกัน “เห้ย ๆๆ! เธอจะหนีไปแล้ว!”

ในขณะที่จิ่งอันฉิงกำลังจะกลายเป็นควันดำหลบหนีไปในอากาศ

ก็มีดาบแหลมคมอันหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้าด้วยพลังมหาศาลแล้วแทง

ทะลุควันดำนั้นไป

แล้วหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

จากนั้นเขาจินหลี่ก็สั่นสะเทือนไปทั่ว

แต่พวกผีกลับมองภาพนั้นอย่างตกตะลึงอย่างมาก

“ที่แท้เรื่องเทพธิดาน้อยที่เธอพูดถึงคือเรื่องจริง”

“มีปรมาจารย์ที่เก่งกาจขนาดนี้อยู่จริง ๆ ด้วย”

“แค่ดาบเดียวก็ทำร้ายผู้หญิงบ้าคนนั้นได้แล้ว”

พวกผีตื่นเต้นกันมาก ๆ มีเพียงแต่ซุนหย่าจิ้งเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่ที่

เดิมไม่ไหวติง แล้วเงยหน้ามองคนทั้งสามคนที่ค่อย ๆ ร่อนลงมาจาก

บนฟ้า

เธอยื่นมือไปจับที่หางตาของตัวเองดู

เป็นผี ไม่มีน้าตา

แต่อยากร้องไห้มากเลย!

ฉู่ลั่วมองซุนหย่าจิ้งที่ยืนอยู่ตรงปากถ้า กลิ่นอายการนองเลือด

รอบตัวเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะว่าไม่มียันต์แล้ว แต่วิญญาณของ

เธอยังคงชัดเจนอยู่ ดวงตาทั้งสองก็ยังคงเป็นดวงตาผีแบบปกติอยู่

เช่นกัน

เธอเดินไปอย่างช้า ๆ

ในตอนที่ซุนหย่าจิ้งเห็นว่าฉู่ลั่วเดินมาถึงตรงหน้าของตัวเองแล้ว

ก็ดูท่าทางเอียงอายเล็กน้อยแล้วกระซิบบอกไป “ขอโทษนะคะ

ปรมาจารย์ ทั้ง ๆ ที่คุณให้ยันต์ฉันมาตั้งสองฝืนแล้วแต่ฉันก็ยังทำให้

ตัวเองตายไปซะได้”

“ทั้งยังถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมอีก แต่ว่าฉันยังไม่ได้กลายเป็นผีร้าย

นะคะ ฉันยังรักษายันต์ผืนนี้ที่ปรมาจารย์ให้มาเอาไว้อย่างดีเลย”

“ต้องขอบคุณยันต์ผืนนี้ของปรมาจารย์จริง ๆ ค่ะที่ทำให้ฉันไม่

ถูกผู้หญิงบ้าอย่างจิ่งอันฉิงทำร้ายเข้า”

เธอมองฉู่ลั่วอย่างเอาใจพลางยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองไป

ด้วย

“ปรมาจารย์คะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อฟังคุณจริง ๆ นะคะ ฉันก็แค่…”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาก่อน

จิ่งเจียเหยียนกอดซุนหย่าจิ้งอย่างแรงพลางร้องไห้โฮออกมา

“หย่าจิ้ง หย่าจิ้ง! ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ!”

“ฉันแก้แค้นให้เธอแล้วนะ เมื่อกี้ฉันสะบัดหางใส่เธอแรง ๆ ไปตั้ง

หลายทีเลย”

ซุนหย่าจิ้งชะงักไปทันทีแล้วจึงยื่นมือไปลูบจิ่งเจียเหยียนอย่างเบา

ๆ “ฉันเห็นแล้ว ขอบคุณเธอที่แก้แค้นแทนฉันนะ”

จิ่งเจียเหยียนยิ่งร้องไห้เสียใจมากกว่าเดิม

หูเสี่ยวหลีหิ้วจิ่งอันฉิงที่กำลังกระอักเลือดไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้ว

เดินมาตรงหน้าซุนหย่าจิ้งและขมวดคิ้วมองเธอ “ปกติเธอก็ฉลาดดี

ไม่ใช่เหรอ? ผู้ชายตั้งมากมายที่ถูกเธอปั่นหัวจนมาอยู่ในกำมือได้

แล้วทำไมเธอถึงถูกเดรัจฉานตนหนึ่งทำร้ายเอาได้ล่ะ?”

ซุนหย่าจิ้งตอบออกไป “เธอก็พูดมาแล้วนี่ว่าเขาเป็นเดรัจฉาน

แล้วฉันจะไปเดาออกได้ยังไงว่าจิตใจของเดรัจฉานจะคิดยังไง”

เธอมองรอยเลือดที่ยังไม่แห้งบนตัวของหูเสี่ยวหลีแล้วบอก “คิด

ไม่ถึงเลยว่าเธอเองก็จะมาแก้แค้นให้ฉันด้วย ฉันก็คิดว่าเธอไม่ชอบ

ฉันมาตลอดเสียอีก”

หูเสี่ยวหลีโยนจิ่งอันฉิงไปด้านข้างแล้วก้าวเร็ว ๆ เข้าไปกอดซุน

หย่าจิ้งไว้ “เดิมทีฉันก็ไม่ชอบเธอหรอก”

“เธอก็คิดดูนะ เธอเป็นคนธรรมดาที่เก่งกาจยิ่งกว่าจิ้งจอกที่

บำเพ็ญเพียรมาพันปีแบบฉันอีก ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักเธอ ฉันก็อายที่จะ

บอกว่าตัวเองเป็นจิ้งจอกบำเพ็ญ”

“เธอตายเร็วขนาดนี้ ฉันยังไม่ทันหาวิธีที่จะกอบกู้ชื่อของการ

เป็นจิ้งจอกบำเพ็ญของฉันกลับมาได้เลย”

หูเสี่ยวหลีพูดไปเรื่อย ๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าจิ่งเจียเหยียนเสียอีก

ทั้งงูทั้งจิ้งจอกทั้งผีกอดกันร้องไห้ออกมา

ภาพนี้ทำให้พวกผีที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเสียใจขึ้นมาเช่นกัน แล้วก็

ได้แต่พากันเบือนหน้ามองไปข้างนอกอย่างเงียบ ๆ