เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1363 สมกับที่เป็นเธอ
“ที่แท้สิ่งที่เธอพูดมาก็เป็นเรื่องจริงทั้งหมดเลย”
“เรื่องเทพธิดาน้อยเป็นเรื่องจริง เรื่องปีศาจงูกับจิ้งจอกบำเพ็ญก็
เป็นเรื่องจริง”
“ฉันไม่ได้คาดคิดเลยว่าแท้จริงแล้วความสัมพันธ์ของปีศาจงูกับ
จิ้งจอกบำเพ็ญจะดีขนาดนี้ พวกเธอสองคนไม่ได้ต่อสู้กันมาหลาย
ร้อยปีเพื่อการปฏิบัติธรรมหรอกเหรอ?”
เรื่องที่พูดคุยกันนี้ไม่ได้ดังแต่ก็ไม่ได้เบา จึงเป็นเสียงสะท้อนอยู่
ในถ้าอันว่างเปล่าทันที
ต่อสู้มาหลายร้อยปีเพื่อการปฏิบัติธรรม!
ต่อสู้มาหลายร้อยปี!
หลายร้อยปี!
เสียงร้องไห้ในที่แห่งนั้นหยุดชะงักไปในทันที
หูเสี่ยวหลีเป็นฝ่ายปล่อยมือไปก่อน พร้อมด้วยใบหน้าซึ่งยังคงมี
น้าตาอยู่แล้วมองไปทางซุนหย่าจิ้งอย่างเย็นชา
ซุนหย่าจิ้งยิ้มแห้ง ๆ แล้วบอก “ฟังฉันอธิบายก่อนนะ”
จิ่งเจียเหยียนขมวดคิ้ว “ฉันกับเสี่ยวหลีไม่เคยต่อสู้กับเพื่อการ
ปฏิบัติธรรมเลยนี่? ฉันกับเสี่ยวหลีไม่ได้รู้จักกันมาหลายร้อยปีเลย
ด้วยซ้า”
หูเสี่ยวหลีส่งเสียงเย็นชาแล้วหันกลับไปพูดกับพวกผี “ฉันไม่ได้
สนใจในเรื่องการปฏิบัติธรรม! แล้วฉันก็ไม่ชอบการไม่มีผมด้วย”
จิ่งเจียเหยียนอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้ารัว ๆ เช่นกัน “แม้ว่าฉันจะรู้สึก
ว่าไม่มีผมก็ยังดูดี แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องการปฏิบัติธรรมเช่นกันนะ”
พวกผีมองท่าทางของจิ่งเจียเหยียนแล้วมองหูเสี่ยวหลีที่ไม่มีหนี้
เลือด
“พวกเราเข้าใจแล้ว”
“แท้จริงแล้วทั้งปีศาจงูเอย จิ้งจอกเอยจะชอบพระพุทธศาสนา
หรือลัทธิเต๋าก็เป็นเรื่องปกติมาก บทละครต่างก็ว่าไว้แบบนี้”
“โดยเฉพาะปีศาจงูกับปีศาจจิ้งจอกจะชอบพระภิกษุมากเป็น
พิเศษ”
หูเสี่ยวหลีรีบอธิบายทันที “ไม่ ๆๆ พวกเธออย่าสร้างข่าวลือสิ
พวกสถานที่อย่างวัดเต๋าเนี่ย ปีศาจที่บำเพ็ญเพียรกลายร่างได้แบบ
เราจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ? อย่าคิดว่าบทละครเป็นเรื่องจริงสิ!”
จิ่งเจียเหยียนเองก็ส่ายหัวแล้วบอก “ในวัดมันไม่สนุกเลยสักนิด
กฎระเบียบก็เยอะมาก ๆ หลังจากฉันออกมาจากวัดจิ่งไท่แล้วก็ไม่
อยากกลับไปอีกเลย”
“ปีศาจอย่างพวกเราอยู่ในวัดกับวัดเต๋าได้ไม่นานหรอก”
พวกผีก็ยังคงไม่เชื่ออยู่
หูเสี่ยวหลีหันกลับไปมองซุนหย่าจิ้ง เธอไปหลบอยู่ข้างหลังฉู่ลั่ว
แล้ว “เรื่องเล่ามันมักจะมีความเป็นละครอยู่เสมอแหละ”
เธอว่าแล้วก็หันไปพูดกับพวกผี “เรื่องที่ฉันเล่าเป็นเรื่องโกหก
ทั้งหมดเลย มันเป็นเรื่องเล่าที่แต่งขึ้นมาทั้งหมด พวกคุณอย่าเชื่อ
เลย”
พวกผีพูดว่าเชื่อ แต่สายตาและท่าทางกลับแสดงออกอย่าง
ชัดเจน
หูเสี่ยวหลี “…”
จิ่งเจียเหยียน “…”
ซุนหย่าจิ้งดึงแขนเสื้อของฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ช่วยฉันด้วยค่ะ”
ฉู่ลั่วมองจิ่งอันฉิงที่ร้องไห้อย่างเศร้าโศกอยู่บนพื้น แล้วก็บอก
พวกผีอีกครั้งหนึ่ง “ไปเถอะ ฉันไม่วางใจเรื่องการแข่งขันชิงตำแหน่ง
ราชาปีศาจ”
“ใช่ ๆ ๆ ไปเถอะ พวกเราไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
พรายน้า “คุณจะไปแล้วเหรอ”
ผีชุดแดง “ยังเล่าเรื่องไม่จบเลย เรายังไม่ได้ฟังเรื่องหลังจากนั้น
เลยนะ คุณจะไปแล้วเหรอ”
ผีเด็ก “ช่างเถอะ ๆ การออกไปจากเขาจินหลี่ได้เป็นเรื่องที่ดี
ดีกว่าพวกเราอีก ในการเดิมพันก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ ตอนนี้
ฉันจะไปเอาของที่อยู่ในหลุมศพของฉันออกมา คุณรอก่อนนะ!”
หลังจากผีเด็กกำชับแล้วก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว
“ฉันเองก็จะไปเอาเช่นกัน ในหลุมศพของฉันมีของดี ๆ อยู่
เล็กน้อย คุณรอก่อนนะ!”
“รอก่อน ๆ ฉันก็จะไปดูที่หลุมศพฉันด้วย”
“ฉันไม่มีแม้แต่หลุมศพ แต่ตอนฉันตายบนร่างของฉันมีของมีค่า
อยู่ไม่น้อย ฉันจะไปพลิกศพฉันดู จะต้องเจอสักชิ้นสองชิ้นแน่ ๆ รอ
ฉันก่อนนะ!”
ในระหว่างการพูดนั้น พวกผีก็หายตัวไปกันหมดแล้ว
ต่างพากันทิ้งคำพูดที่ว่า ‘รอฉันก่อนนะ’ ไว้ในอากาศ
หูเสี่ยวหลีมองซุนหย่าจิ้งที่หลบอยู่ข้างหลังฉู่ลั่วแล้วบอกอย่าง
หมดคำจะพูด “สมกับที่เป็นเธอจริง ๆ ไปอยู่ที่ไหนก็กลมกลืนไปได้
หมด”
ซุนหย่าจิ้งหัวเราะเหอะ ๆ
จิ่งเจียเหยียน “เดิมทีหย่าจิ้งก็เก่งมากอยู่แล้ว เธอเป็นคนสอนฉัน
ให้ดึงความสนใจจากซ่งจือหนาน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เจอลั่วลั่ว หย่า
จิ้งเป็นผู้มีพระคุณของฉัน”
ซุนหย่าจิ้งยิ่งภูมิใจมากขึ้นไปอีก
YOU MAY ALSO LIKE
