เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1367 หน้าที่รับผิดชอบของปรโลก

ฉู่ลั่วทำเหมือนว่าไม่รู้สึกถึงพลังหยินที่เปลี่ยนแปลงรอบตัวพวก

เขาแม้แต่น้อย ก่อนจะพูดขึ้นมา “นี่แค่ส่วนหนึ่งค่ะ วิญญาณทั้งหมด

ที่เขาจินหลี่ไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้เลย”

สีหน้าของยมทูตขาวดำดูเคร่งเครียดขึ้นมา “ปรมาจารย์ฉู่ พวก

เราไปคุยกันหน่อยได้ไหม”

ฉู่ลั่วเดินตามยมทูตขาวดำไปด้านข้าง

พอพวกผีเห็นภาพนี้ก็ใจสั่นกันไปหมด

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? พวกเรากลับไปเกิดไม่ได้เหรอ?”

“พวกเรายังออกไปไม่ได้อีกเหรอ?”

“หรือว่าที่ที่พวกเราอยู่นี่มีผีชั่วร้ายมาก ๆ อยู่?”

พวกผีต่างกังวลใจจนแทบอยู่ไม่เป็นสุข

พวกเขาทั้งหมดต่างหันมองฉู่ลั่วกับยมทูตขาวดำที่คุยกันอยู่อีก

ด้านอย่างระมัดระวัง

มันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ปรโลกถึงไม่รับพวกเขา?

“ปรมาจารย์ ช่วงนี้ปรโลกยุ่งมากจริง ๆ ครับ!” ยมทูตดำสีหน้า

ลำบากใจ “มันไม่ใช่ว่าพวกเราบอกปัดปรมาจารย์นะครับ แค่

ปรมาจารย์ไปสุ่มถามพวกยมทูตรับวิญญาณดูได้เลยว่ามีใครเคยได้

พักผ่อนกันบ้าง”

บนโลกมนุษย์ สิ่งที่เลวร้ายสุด ๆ ก็คือการทำงานแบบ 996*[1]

หรือไม่ก็ทำงานแบบ 007*[2] แต่พวกเขาที่อยู่ปรโลกกลับต้อง

ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงกันไปทั้งปีโดยที่ไม่มีการได้พักเลย

ตอนนี้ก็มียมทูตรับวิญญาณจำนวนไม่น้อยเลยที่พากันร้อง

ประท้วงอยู่

แม้ว่าไลฟ์สตรีมครั้งก่อนหน้านี้ของปรมาจารย์ฉู่ จะทำให้

ปริมาณการทำงานในอนาคตลดลง แต่ก็กลับมาเพิ่มปริมาณงานใน

ปัจจุบันแทน

“ปรมาจารย์ครับ ตอนนี้พวกเราหายมทูตรับวิญญาณมาจัดการ

ดูแลผีพวกนี้ไม่ได้จริง ๆ ” เขามองไปทางพวกผีเหล่านั้นอีกครั้ง รู้สึก

ได้ว่าหัวใจที่มันตายไปแล้วได้กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งและเต้น

ตุบตับไม่หยุด

ยมทูตขาวเองก็มุมปากกระตุกไปเช่นกัน “ปรมาจารย์เองก็รู้

สถานการณ์ที่ปรโลกของพวกเราเป็นอย่างดี สงครามโลกเมื่อหลาย

ปีก่อนมีคนตายเป็นจำนวนมาก ปรโลกก็ยุ่งสุด ๆ เลยครับ”

“ผีในช่วงนั้นเรายังจัดการไม่เสร็จเลย”

“ถ้ารวมกับพวกนี้ไปอีก…”

ยมทูตขาวดำต่างพูดเสริมกันขึ้นมา ราวกับว่าผู้ที่น่าสงสารที่สุด

ในโลกนี้ ก็คือยมทูตอย่างพวกเขาต่างหาก

“ฉันจะพาผีบางส่วนที่มีอายุมาก ๆ และมีความสามารถไปด้วย

ส่วนผีตัวอื่น ๆ พวกคุณก็พากลับปรโลกไปนะคะ”

ยมทูตขาวดำรู้สึกใจเต้น แต่ก็ยังคงพูดไปอย่างลังเล “แต่ว่า…”

“นี่เป็นหน้าที่รับผิดชอบของปรโลกนะคะ ทั้งสามดินแดนต่างก็มี

หน้าที่รับผิดชอบของตัวเองทั้งนั้น”

ฉู่ลั่วเน้นย้าคำว่า ‘ต่างมีหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง’ อย่างหนัก

แน่น

ยมทูตขาวดำชะงักไปครู่หนึ่ง

ปัญหาของปรโลกเป็นปัญหาที่พวกเขากับปรมาจารย์ฉู่ลั่วเข้าใจ

ได้กันโดยไม่ต้องพูดออกมา

“อย่างนั้นก็จะทำตามที่ปรมาจารย์บอกครับ เมื่อกี้ผมลองดูแล้ว

ผีพวกนี้ส่วนมากเป็นผีที่มีอายุหลายปีไปจนถึงพันปี ถ้ามีผีที่สามารถ

บำเพ็ญเพียรได้ ปรมาจารย์ก็พาไปที่องค์กรนั่นเถอะครับ เดี๋ยวพวก

เราจะดำเนินการตามขั้นตอนให้พวกเขาเอง”

ยมทูตขาวเองก็พยักหน้าเช่นกัน “รอจนทางพวกเราพอจะมีเวลา

ว่างอยู่บ้างก็จะพาพวกเขาไปที่ปรโลกเพื่อจะให้ไปเกิดใหม่ได้ ไม่แน่

บางทีผีเหล่านี้อาจจะสะสมบุญบนโลกมนุษย์ได้ส่วนหนึ่งซึ่งก็เป็นเรื่อง

ที่ดีต่อพวกเขานะครับ”

ยมทูตขาวดำพูดจบก็มองฉู่ลั่วอย่างเอาใจ “ปรมาจารย์คิดว่า

ยังไงครับ? จัดการแบบนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีค่ะ”

ยมทูตขาวดำจึงไปเรียกผีทั้งหมดในเขาจินหลี่มาทันทีแล้ว

ประกาศเรื่องนี้ออกไป

พวกผีต่างก็ตกใจและดีใจกันมาก ๆ

โดยเฉพาะพวกผีบางส่วนที่คิดว่าตัวเองจะต้องแหลกสลายไปที่

เขาจินหลี่นี้ก็ยิ่งตื่นเต้นคุกเข่าลงที่พื้น

ทั่วทั้งเขาจินหลี่ต่างมีพลังหยินพลุ่งพล่านเต็มไปหมด

ผีที่ยอมไปที่ปรโลกต่างติดตามยมทูตรับวิญญาณไปเข้าแถวรอ

ไปเกิดใหม่ที่ปรโลก

ส่วนผีที่ไม่ยอมไปที่ปรโลกก็มีทางเลือกที่จะอยู่ที่เขาจินหลี่แห่งนี้

ได้เช่นกัน

เมื่อรู้ว่าถ้าไปที่ปรโลกก็จะต้องรอเข้าแถวไปเกิดใหม่เหมือนกัน

พวกผีจำนวนไม่น้อยจึงถูกโน้มน้าวให้ติดตามฉู่ลั่วไป

[1] การทำงานแบบ 996 เข้างานเก้าโมงเช้าไปจนถึงสามทุ่ม

ติดกันหกวัน

[2] ทำงานแบบ 007 การทำงานแบบเที่ยงคืนไปจนถึงเที่ยงคืน

อีกวันติดกันไปเจ็ดวัน