เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1378 ไม่เคยมีระบบอะไรมาตั้งแต่แรกแล้ว
เฉิงยวนตามฉู่ลั่วเข้าไป
เธอเป็นผี ทันทีที่เข้าไปยังสถานที่ที่มีพลังหยินรุนแรงเช่นนี้ โดย
เฉพาะที่ที่มีความอาฆาตรุนแรง ก็เหมือนเข้ามาในห้องที่เสริมพลังให้
แข็งแกร่งขึ้น
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงพลังหยินรอบตัว มันกำลังเจาะลึกเข้าไป
วิญญาณที่ว่างเปล่าของตน
เธอพยายามกดข่มพลังหยินรุนแรงนั้นไว้ จนกระทั่งเธอควบคุม
ไม่ได้แล้ว ถึงได้เอ่ยเรียกออกมาอย่างเพราะทนไม่ไหว “ฉู่ลั่ว!”
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นแล้วมอบยันต์ให้เธอหนึ่งแผ่น
ทันทีที่ยันต์ตกลงบนร่าง พลังหยินรอบตัวเฉิงยวนพลันสลายไป
พลังหยินเต็มเปี่ยมสายนั้นก็หายไปด้วย
“ข้าเป็นผีสาวพันปี ยังทนพลังหยินแค่หนึ่งในสิบนี้ไม่ได้ นางเป็น
แค่มนุษย์ธรรมดาจะทนได้ยังไง”
จิ่งอันฉิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่มุมห้อง ไม่สามารถใช้ว่ามนุษย์มา
นิยามได้อีกต่อไปแล้ว
รอบตัวเธอมีพลังหยินแข็งแกร่ง ใบหน้าขาวอมเขียวราวกับคน
ตายริมฝีปากเป็นสีม่วงเข้ม ที่แปลกประหลาดที่สุดคือเล็บของเธอ นั่น
เป็นเล็บสีเลือดที่พบได้มากที่สุดบนตัวผีร้าย
เห็นได้ชัดว่านี่คือผีร้ายในหมู่ผีร้าย หากบำเพ็ญต่อไปอีกสักระยะ
หนึ่ง ก็จะกลายเป็นวิญญาณพยาบาทแล้ว
แต่เธอยังคงหายใจ
หน้าอกของเธอยังกระเพื่อมขึ้นลง
เฉิงยวนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “มนุษย์ก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง”
จิ่งอันฉิงที่หลับตาบำเพ็ญมาตลอดลืมตาขึ้น บนร่างกายของเธอ
นอกจากแผลที่ได้จากดาบชิงเจวี๋ยซึ่งกำลังฟื้นตัวช้า ๆ แผลจากการ
ต่อสู้ที่เหลือ หายดีไปมากแล้ว
“ฉันเป็นมนุษย์ แต่ไม่แก่ไม่ตายเหมือนผี”
“ฉันเป็นผี แต่ก็ยังมีชีวิตเหมือนมนุษย์”
เธอเงยหน้าขึ้น พร้อมกับสายตาเหยียดหยาม “ไม่เหมือนแก
เป็นได้แค่สุนัขรับใช้ของฉู่ลั่วไปตลอดกาล”
เฉิงยวนไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย “ชีวิตข้าไม่มีความปรารถนา
ยิ่งใหญ่อะไร หวังเพียงชาติหน้าได้เกิดเป็นสัตว์เลี้ยงก็พอแล้วล่ะ”
“ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้ข้าจะสมปรารถนาแล้ว ข้าพอใจมากเชียว
ล่ะ”
จิ่งอันฉิงสำลักไปชั่วขณะ หลังจากนั้นจึงหัวเราะเยาะ “มาทำไม?
มาฆ่าฉันเหรอ?”
ฉู่ลั่วดึงเก้าอี้มาหนึ่งตัว แล้วนั่งลงตรงหน้าจิ่งอันฉิง เธอมองดูจิ่ง
อันฉิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
เฉิงยวนก็ลากเก้าอี้ มาวางข้างฉู่ลั่วเช่นกัน พลางมองพิจารณา
จิ่งอันฉิงตั้งหัวจรดเท้าเหมือนกัน
หนึ่งคนหนึ่งผี มองดูไปพลางขมวดคิ้วไปพลาง
บางครั้งบางคราวเฉิงยวนยังหันไปกระซิบข้างหูฉู่ลั่วเสียงเบา
จิ่งอันฉิงตกใจกับสายตาของพวกเธอทั้งคู่ จึงขยับถอยหลังไป
“มองอะไร? พวกแกกำลังมองอะไร?”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉิงยวนก็ยืนขึ้น ดวงตาผีของเธอหรี่ลง “ข้ามี
ความคิดที่น่าเหลือเชื่อด้วยล่ะ”
ฉู่ลั่ว “ฉันเองก็มองออกแล้ว”
จิ่งอันฉิง “พวกแกมองอะไรออก พวกแกมองอะไรออกกันแน่?”
ฉู่ลั่วจ้องมองจิ่งอันฉิง “ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่พูดว่า เธอเป็นตัว
เอกของโลก เธอมีระบบ แต่หลังจากความสามารถของเธอเพิ่มสูงขึ้น
ระบบของเธอก็ออกมาน้อยลงใช่ไหม?”
จิ่งอันฉิงกะพริบตา ไม่พูดอะไร
“โดยเฉพาะหลังจากที่เธอลงมือสังหาร…ซุนหย่าจิ้งอย่าง
โหดเหี้ยม ระบบของเธอก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย ใช่ไหมล่ะ?”
แม้ระบบของจิ่งอันฉิงไม่ออกมา แต่ระบบในจิตธรรมญาณของ
เธอกลับปรากฏขึ้นมาแล้ว
ระบบ [โฮสต์ ผมบอกแล้วว่าตรวจไม่พบสิ่งที่คล้ายกันกับผมใน
ตัวเธอ ในตัวเธอไม่เคยมีระบบมาตั้งแต่แรก]
[ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถมีระบบได้ มีแต่คนที่โดดเด่นอย่าง
โฮสต์เท่านั้น ถึงจะมีระบบที่ยอดเยี่ยมอย่างผมได้]
ระบบพูดอยู่ในจิตธรรมญาณของฉู่ลั่วไม่หยุด แต่ฉู่ลั่วไม่ตอบ
อะไรกลับมาสักอย่าง น้าเสียงของมันจึงเบาลงและเริ่มขาดความ
มั่นใจขึ้นมาแล้ว
[โฮสต์ ทำไมคุณไม่พูดอะไรล่ะครับ?]
[โฮสต์ นี่คุณ…]
ฉู่ลั่วมองจิ่งเจียเหยียน ก่อนเธอจะนั่งยอง ๆ ลงไป ให้อยู่ในระดับ
สายตาเดียวกัน “บนโลกนี้ไม่เคยมีระบบอะไรมาตั้งแต่แรกแล้ว และไม่
มีตัวเองของโลกอะไรนั่นด้วย”
ระบบ […]
ทว่าจิ่งอันฉิงกลับหัวเราะอย่างเย็นชา “ไม่มีเหรอ? ถ้าไม่มี แล้ว
ไอ้ที่อยู่ในตัวเธอคืออะไร? เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ? เธอก็เหมือนกับ
ฉันที่ตายแล้วได้เกิดใหม่นั่นแหละ เพราะเธอมีระบบคอยช่วยเหลืออยู่
ยังไงล่ะ!”
YOU MAY ALSO LIKE
