เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1382 เธอคงไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วใช่ไหม

การแข่งขนชิงตำแหน่งราชาปีศาจจบลงอย่างราบรื่น

ฉู่ลั่วพาทุกคนในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันกับราชาปีศาจตน

ใหม่กลับมาที่ตี้จิง

ยันต์แผ่นหนึ่งลอยไปลอยมาอยู่บนรถ พร้อมกับเสียงของซุนหย่า

จิ้งก็ดังก้องไปทั่วรถทั้งคัน

“นายหยุดร้องได้ไหม!” ยันต์ลอยมาตรงหน้าฉู่ลั่ว “ท่าน

ปรมาจารย์ คุณช่วยเก็บฉันลงไปได้ไหม! จริง ๆ นะคะ ฉันทนไม่ไหว

แล้วจริง ๆ !”

“ฮือ ฮือ ฮือ!”

หงอินที่อยู่เบาะด้านหลังร้องไห้น้าตาไหลออกมาไม่หยุด ทำให้

เบาะด้านหลังกับพื้นรถเปียกไปหมดแล้ว

ฉู่ลั่วหลับตาลงไม่สนใจ

ฮั่วเซียวหมิงที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้

รับผลกระทบอะไรจากยันต์ที่มีซุนหย่าจิ้งอยู่ข้างในหรือเสียงจากหง

อินเลย

ซุ่นหย่าจิ้งลอยกลับไปตรงเบาะหลังอย่างจนปัญญา “นายเป็นแค่

ปลาตัวหนึ่งที่อาศัยอยู่ในน้านะ แต่จะร้องไห้เก่งไปหน่อยไหม!”

หงอิน “เธอตายแล้ว! เธอตายแล้ว!”

ยันต์ซุนหย่าจิ้งสั่นไหว “ฉันรู้แล้ว! ฉันมีประสบการณ์ถูกฆ่าด้วย

ตัวเอง ฉันยังต้องมาย้าเตือนนายอีกเหรอ?”

ยิ่งเธอพูดแบบนี้ หงอินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

ยันต์ซุนหย่าจิ้งถอนหายใจ “ต่อให้นายร้องไห้เสียใจมากแค่ไหน

ทำท่าทางน่าสงสารแค่ไหน หรือทำให้คนอื่นสงสารนายแค่ไหน มันก็

ไม่มีประโยชน์หรอกนะ! ตอนนี้ฉันไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว!”

“ฉันคิดจะกอดปลอบนายก็ยังทำไม่ได้ นายไม่ต้องร้องแล้ว โอเค

ไหม?”

หงอินยังคงร้องไห้อย่างหนัก ดวงตาของเขาบวมแดงไปหมดแล้ว

“ถ้ายังร้องไห้ต่อไป ตานายจะบวมแดงเป็นตาปลาจริง ๆ แล้วนะ

ไม่หล่อแล้วนะ! รู้ไหม?”

หงอินสะอื้น “ฉันจะไม่ได้ยินเธอด่าฉัน ไม่ได้ยินเธอล้อฉันอีกแล้ว

ฮือ ฮือ ฮือ!”

ยันต์ซุนหย่าจิ้ง “…”

ตอนที่ในรถมีแต่เสียงร้องไห้ของหงอินนั้นเอง ซุนหย่าจิ้งก็กรีด

ร้องออกมากะทันหันว่า “ท่านปรมาจารย์คะ ท่านปรมาจารย์ ฉันนึก

ออกแล้ว ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำค่ะ”

เสียงร้องของเธอขัดจังหวะการบำเพ็ญของฉู่ลั่ว และขัดจังหวะ

ร้องไห้ของหงอินด้วย

ในรถพลันเหลือเพียงเสียงของซุนหย่าจิ้ง “ตอนฉันออกมาจากตี้

จิง ได้เชื่อมต่อไลฟ์สตรีมกับชาวเน็ตคนหนึ่ง ฉันบอกเธอว่าถ้าฉัน

กลับไปถึงตี้จิงก็จะไปหาเธอค่ะ”

“นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว เธอคงไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วใช่ไหมคะ!”

หงอินชะงักไป เขาพูดทั้งที่ยังร้องไห้ว่า “ฉันจำคนคนนั้นได้ ตอน

นั้นอารมณ์ของเธอจมดิ่งมาก ไม่แน่ว่าเธออาจจะฆ่าตัวตายจริง ๆ ก็

ได้”

ซุนหย่าจิ้งได้ยินแบบนั้นก็รีบส่ายหน้า “ท่านปรมาจารย์ ท่าน

ปรมาจารย์ ช่วยส่งฉันไปที่นั่นตอนนี้เลยได้ไหมคะ! เธออยู่ในตี้จิง ที่

อยู่คือ…”

ได้ยินที่อยู่จากซุนหย่าจิ้ง ฮั่วเซียวหมิงก็ขับรถตรงไปจุดหมาย

ในทันที

…

ที่นั่นเป็นอพาร์ตเม้นต์แห่งหนึ่งในตี้จิง สภาพแวดล้อมปานกลาง

แต่ราคาถูกมาก พนักงานออฟฟิศหลายคนก็อาศัยอยู่ที่นี่

ซุ่หย่าจิ้งลอยออกไปข้างหน้า เธอลอยออกไปได้ครึ่งทางก็ลอย

กลับมา “ท่านปรมาจารย์ ถ้าฉันขึ้นไปทั้งอย่างนี้ ต่อให้เธอไม่ฆ่าตัว

ตาย ก็อาจจะถูกฉันทำให้ตกใจตายก็ได้นะคะ”

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองอพาร์ตเม้นต์ตรงหน้า “วางใจได้ เมื่อเร็ว ๆ นี้

อพาร์ตเม้นต์แห่งนี้ไม่เคยมีคนตาย”

ซุนหย่าจิ้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้นก็เห็นยันต์แผ่นหนึ่งลอยเข้ามาติดบนตัวเธอ จากนั้น

เธอก็ตกลงบนพื้นทันที

เธอรู้สึกได้ว่าเท้ากำลังเหยียบพื้นจริง ๆ พลางยกมือขึ้นมาแล้ว

มองตัวเองอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันเป็นเหมือนกับพวกเฉิงยวนแล้วใช่ไหม

คะ?”

ฉู่ลั่ว “แค่ชั่วคราวเท่านั้น ถ้าดูให้ละเอียด เธอยังมีจุดที่แตกต่าง

จากคนมีชีวิตอยู่นะ”

“ฉันไม่สนหรอกค่ะ ขอขึ้นไปก่อนนะคะ”

ซุนหย่าจิ้งตรงมายังหมายเลขหน้าประตูที่เธอเคยติดต่อไว้ แต่กด

กริ่งอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดประตู

“ท่านปรมาจารย์ ไม่ใช่ว่าเธอฆ่าตัวตายไปแล้วนะคะ! ไม่ได้การ

แล้ว พวกเรารีบเข้าไปเถอะค่ะ! ถีบประตู รีบถีบประตูเข้าไปเร็ว” ซุน

หย่าจิ้งยกเท้าเตรียมจะถีบประตู

แต่ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ จะมีแรงสายหนึ่งจากด้านหลัง ผลักเธอเข้าไป

ในประตู

จากนั้นฉู่ลั่วก็พาฮั่วเซียวหมิงกับหงอินตามเข้าไปด้านใน