เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1386 ยังไม่ได้ท าพินัยกรรมเอาไว้

หมิงเหย่าหัวเราะเยาะให้ตัวเอง พลางถอนหายใจออกมาอย่าง

แรง เธอยืนขึ้นด้วยความโล่งใจพร้อมกับบิดขี้เกียจ

เธอเดินไปที่ห้องนอน แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา

หลังลบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับแฟนเก่าไปหมดแล้ว เธอก็กดเข้าไปใน

แอ็กเคานต์ของซุนหย่าจิ้ง เตรียมจะแสดงความคิดเห็นด้านล่างโพสต์

แต่หลังจากกดเข้าไป กลับเห็นข้อความไว้อาลัยจำนวนมาก

[ฮือ ฮือ ฮือ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้?]

[เดินทางไปอย่างสงบนะ!]

[ผู้ชายสารเลวต้องตาย!]

[คุณยังไม่ได้สอนเทคนิคตามจีบหนุ่มหล่อให้ฉันเลย ทำไมคุณ

ถึงตายไปแล้วล่ะ! คุณเป็นคนหลอกลวง ตอนเชื่อมต่อไลฟ์สตรีมก็คุย

กันไว้ดิบดีแล้วแท้ ๆ คุณบอกว่าจะสอนฉัน!]

[ไอ้เดรัจฉานนั่นจะได้รับโทษประหารเมื่อไหร่!]

หมิงเหย่าสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว เธอพิมพ์ชื่อแอ็กเคานต์ของซุน

หย่าจิ้งด้วยมือสั่นเทา จากนั้นก็เห็นหัวข้อข่าวเมื่อหลายวันก่อน

ตำรวจได้ประกาศกระบวนการทั้งหมดในคดีนี้ออกสู่สาธารณะ

แล้ว

หมิงเหย่าล้มลงไปบนพื้น ในหัวของเธอนึกถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ของ

ซุนหย่าจิ้ง ไม่นานน้าตาก็ไหลออกมาแล้ว

ในอินเทอร์เน็ตต่างมีการไว้อาลัยด้วยความโศกเศร้า

…

ทว่าอีกด้านกลับมีเสียงด่าทอดังขึ้นในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามอง

ตะวัน

ซุนหย่าจิ้งลอยมาอยู่ในสวนดอกไม้พลางปิดหูของตัวเอง “นาย

จะร้องไห้ไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย! พวกเด็กน้อยอย่างเมี่ยวเมี่ยวหยุดร้องกัน

ไปหมดแล้ว นายยังร้องอยู่ได้!”

“นายบำเพ็ญอยู่ในวัดไม่ใช่หรือไง? ควรจะชินกับความเป็นความ

ตายสิ?”

หงอินเดินตามหลังเธอ พอมองวิญญาณที่ล่องลอยของเธอก็

ร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิม

“เสื้อผ้าสวย ๆ ที่เธอชอบ โทรศัพท์ที่ชอบเล่น เครื่องประดับ

สวยงามพวกนั้น…แต่เธอตายไปแล้ว…”

ซุนหย่าจิ้งกัดริมฝีปากอย่างเหนื่อยใจ เธอลอยไปหยุดอยู่ข้าง ๆ

เฉิงยวน “ขอยันต์จากท่านปรมาจารย์ให้ฉันสักแผ่นสิ วันนี้ฉันจะเข้า

ครัวไปทำปลาย่างถ่านสักหน่อย”

เฉิงยวนกอดอกเหมือนกำลังชมละคร “เจ้าก็สงสารหงอินสัก

หน่อยเถอะ! ตั้งแต่เขาแปลงร่างได้ ก็อยู่กับเจ้ามาตลอด ความรู้ของ

มนุษย์ก็เจ้าเป็นคนสอนให้”

“หากบอกว่าเจ้าเป็นแม่ในชาติใหม่ของเขาก็คงไม่เกินจริงนัก

หรอก”

“พอแม่ตายไปแล้ว แต่เขาร้องไห้นานขนาดนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติ

หรือเปล่า?”

หงอินที่อยู่ข้างหลังยังเอ่ยปากพึมพำ “ชุดจากแฟชั่นโชว์ที่เธอ

ซื้อครั้งก่อน ยังไม่ทันได้ใส่เลย…”

ยังไม่ทันพูดจบ ซุนหย่าจิ้งก็นิ่งค้างไปแล้ว เธอหันกลับมามองหง

อินด้วยท่าทางแข็งทื่อราวกับเครื่องจักร ก่อนจะค่อย ๆ หันมามองเฉิง

ยวนอีกครั้ง

“คราวนี้เป็นเรื่องแล้วจริง ๆ ต้องให้ท่านปรมาจารย์ช่วยแล้ว!”

“ลั่วลั่วไปที่องค์กรแล้ว ไม่อยู่บ้าน”

ซุนหย่าจิ้งคว้าแขนเธอไว้ “ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยฉันหน่อยสิ! ข้าว

ของกับเครื่องประดับพวกนั้นอยู่ในบ้านฉัน ต้องรีบไปเอาออกมา

ก่อน”

เฉิงยวน “…”

“ฉันตายกะทันหันเกินไป ยังไม่ได้ทำพินัยกรรมเอาไว้เลย ถ้า

ญาติจอมโลภของฉันไปถึง พวกเขาต้องเอาสมบัติของฉันไปแบ่งกัน

จนหมดแน่” เธอเอาแต่ส่ายหน้าไปมา “แค่คิดว่าข้าวของของฉันถูก

พวกเขาเอาไปหมด ฉันก็แทบจะกลายเป็นผีร้ายเดี๋ยวนี้แล้ว!”

พลังอาฆาตบนตัวเธอเพิ่มขึ้นจริง ๆ

เฉิงยวนบอก “ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งเป็นผีร้ายสิ! ฉู่ลั่วไม่อยู่บ้าน ถ้า

ข้าลงมือเอง ข้าก็กะหนักเบาไม่ถูกหรอกนะ”

“เจ้าบอกมาว่าจะให้ข้าช่วยอะไร?”

…

ตกกลางคืน

มีเสียงดังตึงตังจากในบ้านที่ซุนหย่าจิ้งเคยอาศัยอยู่

“เบาเสียงหน่อย! ใคร ๆ ก็รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่คนเดียว พวกเธอส่งเสียง

ดังขนาดนี้ อยากทำเพื่อนบ้านข้างบนข้างล่างตกใจตายเหรอ?”

ซุนหย่าจิ้งถลึงตามองหูเสี่ยวหลี

หูเสี่ยวหลีกวาดตามองก่อนจะโยนเครื่องประดับลงในถุงมิติที่ทำ

จากหนังงูแบบลวก ๆ “เธอทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเพื่อจะมาเอาของ

เล่นพวกนี้เนี่ยนะ”

“มันคือสมบัติ! มีมูลค่ามาก! เธอเบามือหน่อยได้ไหม! ถ้า

แตกหักหรือเสียหายไปก็หมดราคากันพอดี!”

หูเสี่ยวหลีเม้มปาก

จิ่งเจียเหยียนขยายกระเป๋าหนังงูให้ใหญ่ เห็นอะไรก็หยิบใส่ลงไป

หมด

ซุนหย่าจิ้งหมดคำจะพูดทันที “ของพวกนั้นไม่มีราคา ไม่ต้องเอา

ไปให้เปลืองพื้นที่ได้ไหม! พวกเธอสองคนกำลังยั่วโมโหฉันเหรอ?”