เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1388 หยิบของมาแล้วก็พอ
เธอดันจิ่งเจียเหยียนทีหนึ่ง “ไปสิ รีบไปปลอบเธอ”
จิ่งเจียเหยียนรีบเดินเข้าไปประคองคุณแม่ของถังเจียว พยุงเธอ
ไปอีกด้านแล้วกระซิบเสียงเบาข้างหูเธอสองสามประโยค ทั้งยังชี้นิ้ว
มาด้านนี้
สีหน้าซุนหย่าจิ้งเปลี่ยนไปมหันต์ “เธอคงไม่ได้บอกเรื่องที่ฉันอยู่
ตรงนี้ใช่ไหม”
หูเสี่ยวหลีเอ่ย “ตอนที่เธอเลือกส่งจิ่งเจียเหยียนไปปลอบก็น่าจะ
คิดเรื่องนี้ได้นะ”
ซุนหย่าจิ้งร้องลั่น “ฉันจะไปคิดถึงเรื่องนั้นได้ยังไง!”
พูดจบก็หันหลังทำท่าจะเผ่นหนี
แต่จิ่งเจียเหยียนแอบพาคุณแม่ถังเจียวมาทางนี้แล้ว ซุนหย่าจิ้งรู้
ว่าหนีไม่ทันจึงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม รอให้จิ่งเจียเหยียนพาคุณแม่ถัง
เจียวเข้ามา
หลังคุณแม่ถังเจียวมาถึงก็มองซ้ายมองขวา “เสี่ยวจิ้ง เธออยู่
ไหน”
จิ่งเจียเหยียนทำท่าจะส่งเสียง แต่ถูกซุนหย่าจิ้งถลึงตาใส่ “ไป
ตรงที่ไม่มีคนกันเถอะ”
จิ่งเจียเหยียนได้แต่พาคุณแม่ถังเจียวตามซุนหย่าจิ้งไปจนถึง
สวนสาธารณะที่ห่างจากโครงการไม่ไกลนัก
สวนสาธารณะในยามค่าคืนนั้นเงียบสงบสุด ๆ กิ่งไม้ที่มีสายลม
โชยพัดร่ายรำไปมาราวกับเป็นแขนของวิญญาณ
ซุนหย่าจิ้งยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง
จิ่งเจียเหยียนบอกกับคุณแม่ถังเจียว “รอสักครู่นะคะ”
เธอสัมผัสเปลือกตาคุณแม่ถังเจียวเบา ๆ แล้วเอ่ย “เรียบร้อยค่ะ”
คุณแม่ถังเจียวลืมตามาก็เห็นร่างเลือนรางของซุนหย่าจิ้งที่ลอย
อยู่ น้าตาเธอพลันไหลพราก
“เสี่ยวจิ้ง เสี่ยวจิ้ง เป็นเพราะฉันเธอถึงเป็นแบบนี้ ถ้าเธอไม่มา
เยี่ยมฉันก็คงไม่ถูกเจ้าเดรัจฉานคนนั้นหมายหัว”
เธอร้องไห้ใจแทบขาด ซุนหย่าจิ้งทำอะไรไม่ถูก อยากเข้าไป
ประคองเธอ แต่กลับสัมผัสเธอไม่ได้ ได้แต่หันมองพวกหูเสี่ยวหลี
อย่างทำอะไรไม่ถูก
หูเสี่ยวหลีแบมือออก “พวกเราทำได้มากที่สุดแค่ให้คุณแม่ถัง
เจียวมองเห็นเธอ ส่วนให้พวกเธอสัมผัสกันและกันได้ ด้วยพลังของ
เราในตอนนี้คงยังไม่ไหวหรอก”
เธอดึงหงอินและจิ่งเจียเหยียนพลางกล่าว “ปล่อยให้ที่นี่เป็น
หน้าที่เธอ พวกเรากลับกันเถอะ”
ซุนหย่าจิ้งได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของพวกเขาหายลับไป
หงอินสะอึกสะอื้นขณะพูด “ทำไมต้องทิ้งเธอไว้ที่นั่นคนเดียว
ด้วย”
“ถ้าพวกเราอยู่ตรงนั้นด้วย พวกเธอคงพูดความในใจได้ไม่
สะดวก” หูเสี่ยวหลีปล่อยตัวหงอินและจิ่งเจียเหยียน ก่อนจะหัน
กลับไปมองสวนสาธารณะอันมืดมิดแล้วถอนหายใจเบา ๆ “เธอถูกฆ่า
อย่างทารุณ ความกลัว ความโกรธและความแค้น ได้ติดตามเธอไป
ด้วยในวินาทีที่เธอเสียชีวิต”
“แต่เธอไม่ได้กลายเป็นผีร้าย และไม่ได้โวยวายว่าต้องการแก้
แค้น ไม่แม้แต่จะร้องไห้ด้วยซ้า”
จิ่งเจียเหยียนมีสีหน้าไร้เดียงสาขณะกล่าว “เพราะหย่าจิ้งสุดยอด
มาตลอด”
“สุดยอดแค่ไหน เธอก็ถูกฆ่าอย่างทารุณ” หูเสี่ยวหลียกมือไพล่
หลัง เดินไปอย่างเชื่องช้า
ในกล้องวงจรปิดมองไม่เห็นพวกเขาเลย
ซุนหย่าจิ้งใช้เวลาปลอบคุณแม่ถังเจียวอยู่พักใหญ่ แล้วส่งเธอ
ขึ้นรถกลับบ้านจึงค่อย ๆ ลอยเข้าไปในโครงการ
เมื่อลอยมาถึงหน้าประตู เธอยืนมองผู้คนมากมายที่มาไว้อาลัย
เธอจากที่ไกล ๆ
มีทั้งแฟนคลับของเธอ เพื่อนสมัยเรียนของเธอ และแม้กระทั่ง
แฟนเก่าของเธอ
เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน ถึงหันหลังลอยไปยังที่พักของตัวเอง
แต่ยังไม่ทันถึงหน้าตึกก็เห็นหูเสี่ยวหลีและบรรดาปีศาจแบกถุง
หลายใบ แล้วรีบร้อนวิ่งออกมาจากทางบันได
ทันทีที่หูเสี่ยวหลีออกมาก็ดึงซุนหย่าจิ้งไปจากที่นี่โดยด่วน
“พ่อแม่พิลึกพิลั่นของเธอมาไวไปหน่อยมั้ง! ยังดีที่พวกเราเร็วพอ
ถึงหยิบของมีค่าออกมาหมดแล้ว”
ซุนหย่าจิ้งตกใจเช่นกัน “ทำไมพวกเขาถึงมาเร็วขนาดนี้”
หูเสี่ยวหลีแค่นเสียงเย็น “พวกเขาพาทนายมาทั้งสองฝ่าย ก็เพื่อ
มาแบ่งสมบัติของเธอนั่นแหละ”
คนนอกกำลังไว้อาลัยลูกสาวพวกเขา
แต่พวกเขาในฐานะพ่อแม่กลับปะทะกันดุเดือดเพื่อสมบัติของลูก
สาว
ซุนหย่าจิ้งไม่ยี่หระนัก “หยิบของมาแล้วก็พอ ยังดีที่ฉันมีสมบัติที่
เป็นอสังหาแค่ที่นี่ที่เดียว”
YOU MAY ALSO LIKE
