เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1404 วิธีกำรนี้สุดยอดไปเลย

ซู่เซี่ยงหยำงที่อำยุยังน้อยจึงไม่เข้ำใจควำมรู้สึกกลัวตำย

ในตอนนี้ เขำเพียงแค่รู้สึกสับสน “มนุษย์ธรรมดำไม่เข้ำใจ นักพรตก็

ไม่เข้ำใจด้วยเหรอ? คนในลัทธิเต๋ำ ไม่มีใครเข้ำใจเลยหรือไง?”

เทพเอกเก้ำญำณส่งเสียงไม่พอใจหนักกว่ำเดิม “พวกเขำต้อง

เข้ำใจดีอยู่แล้ว พวกเขำจะไม่รู้ได้ยังไง! และเพรำะเข้ำใจดียังไงล่ะ

พวกเขำถึงไม่ได้หยุดยั้งมัน เข้ำใจไหม!”

“เทพเจ้ำก็มีกำรแบ่งระดับชั้น นักปรำชญ์และนักรบเหล่ำนั้นมี

บุญบำรมีมำก หำกกลับชำติมำเกิดและท ำกำรบ ำเพ็ญก็ไม่แน่ว่ำสัก

วันอำจจะขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ได้”

“แต่ถ้ำนักปรำชญ์กับนักรบเหล่ำนั้นถูกแต่งตั้งเป็นเทพเจ้ำ ท ำ

หน้ำที่ปกป้องคุ้มครองภูเขำแม่น้ำให้แก่มนุษย์ แม้จะได้รับกำรขนำน

นำมว่ำเป็นเทพ แต่ก็เป็นเพียงเซียนบนโลกมนุษย์ ต้องสถิตอยู่ที่นั่น

ตลอดไป ไม่สำมำรถอยู่บนแดนเทพได้”

เทพเอกเก้ำญำณท ำสีหน้ำเยำะเย้ยใส่พวกจี้ไจ่ “นักพรตเต๋ำแต่

ละส ำนักแต่ละนิกำยต่ำงกรำบไหว้เทพเจ้ำเป็นอำจำรย์ ปรำรถนำจะ

ขึ้นไปอยู่บนสวรรค์กันทั้งนั้น จะไปให้ค่ำเซียนบนโลกที่แค่ได้รับ

ขนำดนำมว่ำเป็นเทพได้ที่ไหนกัน”

“กำรที่ได้ยกต ำแหน่งเซียนบนโลก ด้วยกำรแต่งตั้งนักปรำชญ์

และนักรบพวกนั้นเป็นเทพ ไม่รู้พวกเขำจะดีใจมำกขนำดไหน”

“เดิมทีพวกเขำก็ยืนอยู่ข้ำงแดนเทพ ไม่แน่ว่ำเรื่องนี้ อำจจะเป็น

กำรสมรู้ร่วมคิดระหว่ำงพวกเขำกับนรกไท่ซำนที่รวมหัวกันขำย

เผ่ำพันธุ์มนุษย์ก็ได้”

เมื่อค ำพูดนี้กล่ำวออกมำ จี้ไจ่ก็รีบเอ่ยขึ้นว่ำ “ไม่ได้สมรู้ร่วมคิด!”

“แต่พวกเจ้ำก็ไม่ได้ห้ำมนี่ เอำแต่มองดูเท่ำนั้น!” เทพเอกเก้ำ

ญำณโกรธจนเผยศีรษะอีกแปดหัวออกมำแล้ว

จี้ไจ่ “…”

เขำหำค ำพูดมำตอบโต้อีกฝ่ำยไม่ได้เลย

เขำไม่มีทำงให้ตอบโต้ด้วยซ้ำ

ซู่เซี่ยงหยำงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “จำกนั้นล่ะ? พอนรกไท่ซำน

ออกอุบำยประหลำดนี้มำแล้ว คงจะดึงดูดวิญญำณในโลกไปได้เยอะ

เลยใช่ไหมครับ!”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ “มนุษย์ที่ถูกนรกไท่ซำนแต่งตั้งเป็นเทพ วิญญำณ

ที่อยู่ในขอบเขตกำรปกครองของพวกเขำต้องส่งไปเวียนไหว้ตำยเกิด

ในนรกไท่ซำน”

“จนกระทั่งถึงยุคสำมก๊ก นรกไท่ซำนก็ท ำกำรแต่งตั้งเทพเจ้ำครั้ง

ที่สอง”

คือกลุ่มวีรบุรุษสำมก๊ก รวมไปถึงนักปรำชญ์และนักรบจ ำนวน

มำก

“หลังแต่งตั้งแล้ว แม้แต่แม่น้ำสำยเล็กที่สุดและเนินเขำที่เล็กที่สุด

ต่ำงก็มีเซียนในโลกปกครอง”

ซู่เซี่ยงหยำงลองนึกถึงภำพเหตุกำรณ์นั้น “ถ้ำอย่ำงนั้นวิญญำณ

ในนรกไท่ซำนจะไม่เยอะเกินไปเหรอ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำอีกหน “นับแต่นั้นมำพลังอ ำนำจของนรกไท่ซำนก็

เพิ่มขึ้นอย่ำงมำก จนสำมำรถครอบครองกำรเวียนว่ำยตำยเกิดของ

มนุษย์ได้ทั้งหมด ขณะที่ไท่อี่เทียนจวินขึ้นสู่สวรรค์ พระกษิติครรภ

โพธิสัตว์อำศัยอยู่เบื้องหลังอย่ำงสันโดษ”

“นรกในปัจจุบันก็ได้รับกำรบุกเบิกมำจำกนรกไท่ซำน”

ซู่เซี่ยงหยำงได้ยินก็อ้ำปำกกว้ำง เขำอดจะถอนอำยใจออกมำ

ไม่ได้ “วิธีกำรนี้สุดยอดไปเลย!”

เทพเอกเก้ำญำณพูดจำเยำะเย้ย “ก็ยอดเยี่ยมมำกนั่นแหละ! หลัง

กำรแต่งตั้งเทพครั้งสุดท้ำย โลกมนุษย์ก็ไม่มีที่ให้แต่งตั้งแล้ว มนุษย์ผู้

มีบุญบำรมีพวกนั้นเลยต้องถูกแต่งตั้งเป็นเทพในยมโลกแทน”

“หำกไม่ได้เป็นยมทูต ก็เป็นผู้พิพำกษำในนรก”

“ถึงแล้ว!” เทพเอกเก้ำญำณยังอยำกเยำะเย้ยถำกถำงต่อ แต่

กลับได้ยินเสียงของฉู่ลั่วดังขึ้นมำเสียก่อน

ภำพที่เห็นอยู่ในสำยตำคือสะพำนหินโค้งสำยหนึ่ง สองฝำกฝั่ง

ของสะพำนหินมีโคมไฟหัวกะโหลกแขวนอยู่ด้วย เปลวไฟนรกสีน้ำ

เงินสำดแสงออกมำ

ใต้สะพำนเป็นแม่น้ำสีเลือดแดงฉำน แว่วเสียงผีกรีดร้องโหยหวน

ขึ้นมำเป็นครั้งครำว

และฝั่งตรงข้ำมของสะพำน เป็นบันไดที่มองไม่เห็นปลำยทำง

สองข้ำงของบันไดมีบันไดขนำดเล็กยื่นออกมำนับไม่ถ้วน ยมทูต

ก ำลังลำกวิญญำณเดินขึ้นไป

ยมทูตทุกตน ดวงวิญญำณทุกดวง ล้วนมีบุปผำแห่งควำมตำย

ประทับอยู่บนข้อมือ

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไปพลำงยกมือขึ้นสร้ำงตรำประทับลงบนร่ำงของ

จักรพรรดิภูตผีอย่ำงรวดเร็ว พลังวิญญำณอันแข็งแกร่งประทับลงไป

บนร่ำงของจักรพรรดิภูตผี

เธอตบร่ำงของจักรพรรดิภูตผีเบำ ๆ แล้วบอกกับเขำว่ำ “ฉันเอำ

ยันต์ของตัวเองประทับลงไปในวิญญำณของนำยแล้ว แค่ฉันต้องกำร

นำยก็จะกลำยเป็นเถ้ำถ่ำนได้ทันที”

จักรพรรดิติภูตผีตกใจอย่ำงหนัก “นี่เจ้ำท ำได้ยังไงกัน…”