เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1407 ท้ำทำยอ ำนำจ
“ผู้มีบุญบำรมีมำกขนำดนี้ ต้องรีบน ำมำถวำยให้ท่ำนรำชำนรก
ขอรับ”
“ดีมำก”
หลังจำกสองค ำนี้ ก็มีพลังหยินรุนแรงสำยหนึ่งลงมำจำกด้ำนบน
พุ่งเข้ำมำหำร่ำงวิญญำณของจักรพรรดิภูตผีทันที
เพียงพริบตำเดียว พลังบ ำเพ็ญของจักรพรรดิภูติผีก็พุ่งสูงขึ้น
อย่ำงมำก
แม้แต่ดวงตำแปลกประหลำดก็กลำยเป็นดวงตำแบบเดียวกับคน
ปกติไม่มีผิด
จักรพรรดิภูตผีก้มมองมือของตน ก่อนจะยกขึ้นลูบใบหน้ำของ
ตน เขำดีใจเป็นที่สุด
แต่เมื่อหันไปเห็นฉู่ลั่วที่ยืนอยู่ด้ำนข้ำง ควำมดีใจทั้งหมดก็หำย
วับไป
ตอนนี้รำชำนรกมีควำมสุขมำก แต่อีกเดี๋ยวเขำจะตำยอย่ำง
อนำถแล้ว
“ในเมื่อเจ้ำได้รับสิ่งที่ควรได้รับแล้ว ก็ออกไปเถอะ!”
รำชำนรกเอ่ยเร่งเร้ำ
จักรพรรดิภูตผีลุกขึ้นช้ำ ๆ อำศัยผมยำวของตนเองปิดบังใบหน้ำ
แล้วส่งสำยตำให้ฉู่ลั่ว พร้อมเกลี้ยกล่อมเธอแบบไร้สุ้มเสียง
ฉู่ลั่วเพียงแค่เหลือบตำมองเขำอย่ำงเฉยชำ เธอยื่นสองนิ้ว
ออกไป โดยไร้เสียงเตือน
จักรพรรดิภูตผี “…”
ท ำไมชีวิตของเขำมันถึงขมขื่นนักนะ
จริง ๆ เลยเชียว!
ไม่ว่ำรำชำนรกหรือฉู่ลั่วชนะ เขำก็มีจุดจบไม่ดีทั้งคู่นั่นแหละ!
จักรพรรดิภูตผีเดินหน้ำสำมก้ำวถอยหลังหนึ่งก้ำวออกไปช้ำ ๆ
ประตูทองแดงด้ำนหลังค่อย ๆ ปิดลง เส้นแสงเส้นสุดท้ำยถูกกลืน
หำยไปแล้ว
“แสงสีทองบริสุทธิ์เช่นนี้ ไอสีม่วงเข้มข้นเช่นนี้…” รำชำนรกเดิน
ลงมำจำกบันไดสูงทีละก้ำว
“ดูเหมือนว่ำโลกมนุษย์ก็ไม่ได้มีของแย่ ๆ ไปเสียหมด!”
ฉู่ลั่วเลิกคิ้ว “คุณคือรำชำนรกเหรอ?”
“ถูกต้อง”
ฉู่ลั่ว “เหมือนว่ำเมืองผีเฟิงตูจะปิดเมืองไปตั้งแต่เมื่อหลำยพันปี
ก่อนแล้วนะ!”
“ปิดเมือง? ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!” รำชำนรกกำงแขนทั้งสองข้ำงออก ชำย
แขนเสื้อกว้ำงสยำยรำวกับปีก “เจ้ำดูเมืองผีแห่งนี้สิ เหมือนเมืองที่ปิด
ไปแล้วหรือยังไง?”
แน่นอนว่ำมันไม่เหมือน!
ยิ่งไปกว่ำนั้นระบบกำรกลับชำติไปเกิดก็ยังชัดเจนมำกด้วย
เรียกว่ำชัดเจนและเป็นระบบยิ่งกว่ำนรกขุมย่อยที่เคยเห็นมำก่อน
หน้ำนี้เสียอีก
แม้กระทั่งยมทูตก็ไม่สำมำรถเอำไปเทียบกับนรกขุมย่อยเหล่ำนั้น
ได้ เพรำะทั้งหมดเป็นยมทูตที่อยู่มำนำนหลำยปีแล้ว
เพียงพริบตำเดียวรำชำนรกก็ลงจำกบันไดสูงมำอยู่ตรงหน้ำฉู่ลั่ว
ชุดคลุมสีด ำยำวลำกพื้น เส้นผมยำวสยำยถูกปล่อยลงมำ เขำ
เหมือนเป็นเด็กวัยรุ่นอำยุน้อยคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นบุรุษที่พรำวเสน่ห์
มำกด้วย
เขำก้มตัวลงเล็กน้อย ให้สำยตำอยู่ระดับเดียวกับฉู่ลั่ว สำยตำ
ของเขำมองขึ้นลงอย่ำงพิจำรณำอยู่สักพัก “พลังวิญญำณเจ้ำ
แข็งแกร่งเช่นนี้ ท ำไมถึงถูกมันพวกนั้นจับตัวมำได้ล่ะ?”
เขำยื่นนิ้วออกไปเกี่ยวเส้นผมสีด ำของฉู่ลั่วขึ้นมำ ท่ำทำงดูมี
เสน่ห์ไม่น้อย แต่สำยตำที่กวำดมองฉู่ลั่วกลับไร้ซึ่งควำมอบอุ่น
อ่อนโยน
ฉู่ลั่วตอบ “ฉันมำตำมหำคน”
“ผู้ใด?”
“ปี้ฮั่นอิน”
“ข้ำไม่รู้จัก” รำชำนรกเดินวนรอบฉู่ลั่วหนึ่งรอบ “เจ้ำมำที่นี่เพียง
ล ำพัง คงไม่คิดว่ำเจ้ำจะหำคนที่ตัวเองต้องกำรพบ ในดินแดนของข้ำ
หรอกใช่ไหม?”
“หรือจะบอกว่ำ เจ้ำคิดว่ำจะพำคนที่ต้องกำรออกไปจำกดินแดน
ของข้ำได้ ทั้งยังคิดจะทดสอบควำมอดทนของข้ำด้วยใช่หรือเปล่ำ?”
ไม่รอให้ฉู่ลั่วตอบ เขำก็หัวเรำะออกมำเสียงดัง “นักพรตที่
บ ำเพ็ญมำแค่ร้อยปี กล้ำไม่ประมำณก ำลังตนถึงเพียงนี้เชียว!”
“อะไรที่ท ำให้เจ้ำใจกล้ำ ถึงขั้นมำท้ำทำยอ ำนำจรำชำนรกอย่ำง
ข้ำเช่นนี้?”
เขำสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลัง “เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำข้ำบ ำเพ็ญมำกี่ปี
แล้ว?”
“อย่ำงน้อยก็พันปี”
“รู้แบบนี้แล้ว เจ้ำยังกล้ำมำถึงหน้ำประตูของข้ำอีกหรือ?”
รำชำนรกแสดงสีหน้ำสนใจไม่น้อยออกมำ “ซ้ำยังมำคนเดียว
ด้วย!”
ฉู่ลั่ว “ฉันไม่ได้มำคนเดียว”
เธอเพิ่งพูดจบ ข้ำงนอกก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นมำ กระทั่งตรงที่พวก
เขำยืนอยู่ก็ยังสั่นเล็กน้อย
ดวงตำรำชำนรกฉำยแววเย็นยะเยือก “ดูเหมือนจะไม่ได้มำคน
เดียวจริง ๆ สินะ?”
เขำสะบัดมือครั้งเดียว ประตูทองแดงก็เปิดออกอย่ำงแรง จำกนั้น
เขำพลันเหำะออกไปข้ำงนอก
ฉู่ลั่วรีบตำมหลังเขำไปเช่นกัน
และเห็นว่ำด้ำนล่ำงบันได ภพภูมิแต่ละแห่งต่ำงมีเสียงร้องค ำรำม
ดังก้องออกมำ
เสียงค ำรำมดังที่สุดมำจำกภพภูมิเดรัจฉำนที่อยู่ล่ำงสุด ในนั้นยัง
มีเสียงระเบิดดังตำมมำอีกสองสำมครั้ง
แต่ละเสียงท ำให้บันไดเกิดแรงสั่นสะเทือน
“ท่ำนรำชำนรก เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ทันใดนั้น น้ำเสียงแสนคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
