เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1406 มอบให้ท่ำนรำชำนรก

“บุญมำกมำยขนำดนี้ ถ้ำเอำไปมอบให้ท่ำนรำชำนรก…จุ๊ จุ๊ จุ๊

กำรบ ำเพ็ญต้องก้ำวหน้ำขึ้นไปอีกขั้นแน่นอน!”

“จะโชคดีเกินไปแล้ว! ได้คนบุญบำรมีมำมำกยังไม่เท่ำไหร่ แต่ยัง

ได้ตัวนักพรตมำมำกมำยขนำดนี้อีก! เขำน ำกลับมำได้ยังไง”

“น ำกลับมำได้ยังไงไม่ส ำคัญ ที่ส ำคัญคือน ำกลับมำได้ต่ำงหำก!”

“เก่งมำกเลยพี่ชำย ถ้ำครำวหน้ำมีอะไรดี ๆ แบบนี้ อย่ำลืมเรียก

ข้ำไปด้วยล่ะ!”

จักรพรรดิภูตผีหัวเรำะแห้ง ๆ ให้หลำยครั้ง ก่อนจะหันไปมองฉู่ลั่ว

อย่ำงระมัดระวัง

เรื่องดีเหรอ เขำไม่ต้องกำรเลยสักนิดเดียว!

ใครอยำกได้ก็มำเอำไปเลยเถอะ

ระหว่ำงทำงพวกเขำยังเดินผ่ำนภพภูมิเดรัจฉำน ภพภูมินรก ภพ

ภูมิเปรต ภพภูมิอสุรกำย ภพภูมิมนุษย์ และภพภูมิสวรรค์

ทุกภพภูมิที่เดินทำงผ่ำน จักรพรรดิภูตผีจะปล่อยนักพรตไปสำม

สี่คน รอจนกระทั่งถึงภพภูมิมนุษย์ เขำก็ปล่อยจี้ไจ่กับไจ๋โหรว แล้ว

ผลักพวกเขำเข้ำไปข้ำงใน

ยมทูตที่มำรับตัวจี้ไจ่กับไจ๋โหรวตำเป็นประกำยทันที เขำหัวเรำะ

พลำงเอ่ยว่ำ “ของดีแบบนี้จะยกให้พวกข้ำจริงเหรอ?”

จักรพรรดิภูตผีดึงเชือกของตัวเอง “ข้ำยังมีของชั้นยอดอยู่ตรงนี้

อีก กำรจะเอำของไปให้ท่ำนรำชำนรกก็ต้องเอำของที่ดีที่สุดไป ของ

พวกนี้…ข้ำยกให้พวกพ้องของข้ำก็แล้วกัน”

ยมทูตหัวเรำะร่ำ ก่อนจะดึงจี้ไจ่กับไจ๋โหรวเดินเข้ำไปในเส้นทำง

ของภพภูมิมนุษย์

ยิ่งเดินขึ้นบันไดไปพลังหยินก็ยิ่งรุนแรง

จักรพรรดิภูตผีเดินล ำบำกมำก บำงครั้งวิญญำณของเขำก็ถูก

กดดันจนร่ำงโปร่งแสง บำงครั้งก็กลำยเป็นร่ำงกำยขึ้นมำจริง ๆ เพรำะ

พลังหยินที่ควบแน่นเกินไป จนท ำให้วิญญำณของเขำเจ็บปวด

“ข้ำเป็นจักรพรรดิภูตผีมำหลำยร้อยปี อย่ำงมำกก็เดินมำถึงแค่

ภพภูมิเดรัจฉำน ไม่เคยมำถึงภพภูมิสวรรค์เลย”

ฉู่ลั่วเงยหน้ำมองต้นเสำตั้งตระหง่ำนที่เห็นไม่ชัด พลำงหรี่ตำลง

“ถ้ำอย่ำงนั้นก็พอแล้วดีไหม! เจ้ำดูสิ มำถึงภพภูมิสวรรค์ก็ไม่มี

ยมทูตอยู่แล้ว”

มันแตกต่ำงจำกด้ำนล่ำงที่มีพวกผีอยู่มำกมำย ทันทีที่ขึ้นมำถึง

ภพภูมิสวรรค์ก็ไร้เงำของผีแม้แต่ครึ่งตัว เมื่อหันหลังมองลงไป ก็เจอ

แต่พลังหยินอันแข็งแกร่งจนมองเห็นอะไรไม่ชัด

ฉู่ลั่วยกมือขึ้น คีบยันต์แผ่นหนึ่งไว้ระหว่ำงนิ้ว “ไป”

จักรพรรดิภูตผี “…”

เขำถอนหำยใจแล้วดึงเชือกเดินขึ้นไปข้ำงบนต่อ

จนกระทั่งได้ยินเสียงทรงอ ำนำจดังขึ้น พำให้วิญญำณของเขำ

สั่นสะท้ำนไปหมด

“ผู้ใด?”

แค่ค ำเอ่ยค ำเดียวก็รำวกับจะสะท้อนก้องไปทั่วทั้งเมืองผีเฟิงตู

แล้ว

จักรพรรดิภูตผีรีบตอบ “เรียนท่ำนรำชำนรก ในมือข้ำมีผู้มีบุญ

หนักคนหนึ่ง สำมำรถเข้ำมำยังภพภูมิสวรรค์ได้ จึงน ำมำมอบให้ท่ำน

รำชำนรกขอรับ”

ประตูทองแดงที่หนำและหนักบำนนั้นส่งเสียงดังหนักหน่วง

พลังหยินรุนแรงแผ่กระจำยออกมำจำกด้ำนใน

ฉู่ลั่วหรี่ตำจ้องมองเข้ำไป จึงเห็นว่ำท่ำมกลำงพลังหยินอันรุนแรง

นั้น มีแสงสีทองกับไอสีม่วงโอบล้อมอยู่รอบ ๆ

นี่คือ…รำชำนรก…

สถำนะไม่ต่ำต้อยเลย

จักรพรรดิภูตผีเห็นประตูทองแดงเปิดออก จึงเงยหน้ำขึ้นแล้วเดิน

เข้ำไป เขำกระซิบเตือนฉู่ลั่วว่ำ “เจ้ำมำหำใครกันแน่?”

“ถ้ำเจ้ำต้องกำรมำหำคน หลังประตูทองแดงบำนนี้ ก็ไม่ใช่

สถำนที่ที่เจ้ำจะพำใครออกมำได้ตำมอ ำเภอใจนะ”

ฉู่ลั่วมองตรงไปข้ำงหน้ำ เธอเดินเข้ำไปทีละก้ำวอย่ำงไม่สนใจ

ค ำพูดเขำ

หลังเข้ำไปในประตูทองแดงแล้ว มันก็กลำยเป็นอีกโลกหนึ่ง

ไม่มีบันไดทอดยำวอีกต่อไป แต่เป็นผืนกระดูกสีขำวขนำดใหญ่

และมีแม่น้ำโลหิตสำยหนึ่ง

ตรงปลำยแม่น้ำโลหิตนั้นคือภูเขำหินสีด ำที่ดูรำวกับหินสีด ำ

ขนำดมหึมำก้อนหนึ่ง

แม่น้ำเลือดหลั่งไหลขึ้นไปบนภูเขำหินสีด ำนั้นจนถึงยอด

บนยอดภูเขำหินสีด ำ มีคนผู้หนึ่งที่ร่ำงกำยมีแสงสีทองกับไอม่วง

เปล่งออกมำ

ดวงตำของฉู่ลั่วพลันเป็นประกำย

เป็นมนุษย์

ทั้งยังมีชีวิตอยู่!

“นี่คือวิญญำณที่มีบุญมำกอย่ำงที่เจ้ำบอกเหรอ?”

น้ำเสียงนั้นทุ้มหนัก แต่ก็ฟังดูเลื่อนลอย

จักรพรรดิภูตผีคุกเข่ำลง สองมือกับหน้ำผำกก้มลงแตะพื้น

“เรียนท่ำนรำชำนรก ใช่แล้วขอรับ! นี่คือวิญญำณที่ข้ำน้อยต้องกำร

น ำมำมอบแด่ท่ำน”

“เหอะ!”

เสียงหัวเรำะแผ่วเบำ แต่กลับท ำให้จักรพรรดิภูตผีสั่นไปทั้งตัว

“นำงยังไม่ตำย เจ้ำก็เอำมำให้ข้ำแล้วเหรอ?”