เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1411 พาเขาออกไป

“เจ้านิกาย…”

จี้ไจ่ยังพูดไม่จบ ก็เห็นฉู่ลั่วปล่อยมือออก สองมือสร้างผนึกอย่าง

เรวดเร็ว ปากเอ่ยท่องคาถา

ทันใดนั้นเองบนบาดแผลที่ถูกดาบชิงเจวี๋ยแทงทะลุก็มีอักขระ

ปรากฏขึ้นมา และมันก็คืบคลานไปบนบาดแผลบนร่างของราชานรก

ในตอนที่อักขระกำลังจะไล่ขึ้นไปถึงศีรษะของราชานรกนั้นเอง

อีกฝ่ายซึ่งหันศีรษะไปด้านข้างก็กะพริบตาเล็กน้อย

“เหอะ!”

เขายกมือขึ้น แตะตรงบริเวณที่ถูกยิงทะลุศีรษะเบา ๆ “ของสิ่งนี้

เจ็บกว่าที่ข้าจินตนาการไว้เสียอีก!”

ใบหน้าของเขาค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ กระสุนถูกบีบออกมา

จากเนื้อหนังอย่างช้า ๆ

ปัง!

กระสุนอีกหนึ่งนัดถูกยิงตามมา

อีกทั้งกระสุนนัดนี้ยังยิงเข้าที่ตำแหน่งหัวใจ

ฉู่ลั่วลงมือประทับตรา อักขระคืบคลานขึ้นไปเร็วขึ้นกว่าเดิม

จนกระทั่งมันห่อหุ้มราชานรกเอาไว้ได้หมดทั้งตัว

เขายังคงอยู่ในท่าใช้มือลูบหน้าผาก ลูกตายังมีสภาพเหมือนจะ

หลุดออกมาเพราะแรงการระเบิดของกระสุน

แม้แต่ตำแหน่งหัวใจก็มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อน

จี้ไจ่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาล้มตัวนั่งลงข้างซู่เซี่ยง

หยาง พลางยื่นมือไปจับไหล่ของซู่เซี่ยงหยางไว้ “ผู้กองซู่ เก่งมากเลย

ครับ!”

ซู่เซี่ยงหยางสะพายปืนไรเฟิลไว้บนหลังและพูดอย่างภูมิใจว่า

“ตอนผมอยู่ในกองทัพ ผมเป็นนักแม่นปืนเชียวนะ!”

เขาเร่งยันต์ที่อยู่ใต้ร่างให้ลอยเข้าไปหาฉู่ลั่ว

“นี่คือราชานรกของเมืองผีเฟิงตูเหรอ? เก่งกาจมากเลยนะเนี่ย!”

เขาเดินวนรอบตัวราชานรกหนึ่งรอบ “ตอนนี้เขาถูกสะกดไว้แล้ว

เหรอครับ?”

ฉู่ลั่วหยิบดาบชิงเจวี๋ยออกมา ดวงตาจับจ้องไปทางราชานรก

“ยันต์สัมฤทธิผลแล้วค่ะ”

“แบบนั้นก็ดีแล้วล่ะครับ!”

ซู่เซี่ยงหยางถอนหายใจโล่งอกอีกคน “ตอนนี้พวกเรารีบออกไป

กันเถอะ ผมไม่รู้ว่าพวกเราที่อยู่ตรงภพภูมิเดรัจฉานเจออะไรบ้าง…มี

อาจารย์คนหนึ่งที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ เขาทำความดีให้กับ

ประเทศชาติมากมาย ยังเอาเงินเก็บทั้งหมดออกมาบริจาคด้วย…”

“แต่นรกแห่งนี้กลับให้เขาไปเกิดใหม่ในภพภูมิเดรัจฉาน!”

“มีนรกแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“หลังจากพวกเราออกไปได้แล้ว ฉันจะรีบให้ยมโลกมารับช่วงต่อ

ทางนี้…”

ฉู่ลั่วยังพูดไม่จบก็รีบดึงซู่เซี่ยงหยาง พลางถอยหลังออกมาไป

อย่างรวดเร็ว

จี้ไจ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถูกพลังหยินแข็งแกร่งสายหนึ่งโจมตีเข้า

ร่างกายอย่างรุนแรง ตัวเขาล้มลงไปบนพื้นราวกับเป็นก้อนหิน

“จี้ไจ่!”

ซู่เซี่ยงหยางตะโกนเสียงดัง

ฉู่ลั่วรีบปล่อยมือ

ซู่เซี่ยงหยางบังคับยันต์เคลื่อนเข้าไปหาจี้ไจ่

ฉู่ลั่วถือดาบออกไปเพื่อขัดขวางราชานรกเอาไว้

ราชานรกที่อยู่ตรงหน้าแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายของเขาไม่ได้เปล่งแสงสีทองและไอสีม่วงอีกต่อไปแล้ว

แต่มีพลังหยินเข้มข้นมาแทนที่

ใบหน้าซึ่งถูกระเบิดกลับมามีสภาพเป็นเหมือนเดิมแล้ว แต่บน

ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยคราบเลือดน่ากลัว ราวกับมองเห็นหลอด

เลือดแดงผ่านผิวหนังได้ไม่มีผิด

ฉู่ลั่ว “คุณเองก็…ขโมยโชคของคนอื่นสินะ?”

ก่อนหน้านี้เพื่อปิดบังสวรรค์จึงไม่กล้าใช้วิชามาร

ตอนนี้พอถูกเธอโจมตีได้ จึงจำเป็นต้องใช้วิชามารที่ฝึกฝนมา

ตั้งแต่แรก

อักขระที่เดิมทีสามารถสะกดนักพรตได้ ตอนนี้หลับไม่อาจสะกด

ผีที่เต็มไปด้วยพลังหยินได้แล้ว

ราชานรกหัวเราะเยาะ “ขโมยหรือ? สิ่งที่เรียกว่าโชคดี ใครมี

ความสามารถก็เป็นของคนนั้น และตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว!”

ด้านหลังซู่เซี่ยงหยางไปรับจี้ไจ่เอาไว้ ใช้มือปิดปากแผลของจี้ไจ่

เขาตะโกนอยู่กลางอากาศว่า “ฉู่ลั่ว จี้ไจ่ได้รับบาดเจ็บ!”

จี้ไจ่เอนพิงไหล่ซู่เซี่ยงหยาง พลังหยินวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

หมอกสีดำค่อย ๆ ระเหยออกมาจากร่างกาย

เขาผลักซู่เซี่ยงหยางออกไป เสียงราวกับพยายามบีบเค้นเสียงให้

ออกมาจากลำคอ “ไป…ช่วย…เธอ”

ซู่เซี่ยงหยางมองจี้ไจ่อย่างร้อนใจ ก่อนจะมองฉู่ลั่วที่อยู่บนฟ้า

ฉู่ลั่วถือดาบโบกไปมา “พาเขาออกไป”

ซู่เซี่ยงหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

จี้ไจ่ออกแรงผลักซู่เซี่ยงหยาง “อีกฝ่ายเปลี่ยนความมืดเป็นแสง

สว่าง เขาเผยร่างจริงออกมา ถึงได้แข็งแกร่งขึ้นกว่าตอนแรก เธอคน

เดียว รับมือไม่ไหวหรอก”

“แต่คุณ…”

จี้ไจ่ “ผมตายไปก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่เธอจะตายไม่ได้!”