เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1413 ขอยืมพลังวิญญาณของนายมาใช้หน่อย

ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นฟุ้งกระจาย ราชานรกยกกระบี่

ขึ้นอีกครั้ง และโจมตีเข้าใส่ฉู่ลั่วที่อยู่ท่ามกลางกองควันฝุ่นอย่าง

แม่นยำ

ซู่เซี่ยงหยางรีบพุ่งทะยานเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูก

พลังหยินที่ทรงพลังกว่าพัดใส่จนส่ายไปมา

เขาก้มหน้ามองลงไป ท่ามกลางกองควันฝุ่นเหล่านั้น เขา

มองเห็นฉู่ลั่วซึ่งอยู่ข้างในอย่างเลือนรางมาก ดาบชิงเจวี๋ยตกอยู่ข้าง

ตัวเธอ

กระบี่ยักษ์ฟาดลงมาอีกครั้งและรุนแรงยิ่งกว่าการโจมตีเมื่อครั้ง

ก่อน

เมื่อกระบี่นี้ฟาดลงมา ฉู่ลั่วต้องตายแน่

“ฉู่ลั่ว!”

ซู่เซี่ยงหยางสะบัดยันต์ทั้งหมดที่เอาติดตัวมาใส่ราชานรก

แต่พอแผ่นยันต์เหล่านี้เข้าใกล้พลังหยิน ก็กลับกลายเป็นเถ้า

ถ่านไปในพริบตา

เขาเข้าไปใกล้ไม่ได้เลย！

ใช้ยันต์โจมตีก็ไม่ได้ด้วย!

“ฉู่ลั่ว! ฉู่ลั่ว!”

เสียงระบบร้องเรียก [โฮสต์ โฮสต์! ฉู่ลั่ว!]

ระบบ [ผมบอกแล้วว่าคุณจะตายแต่คุณไม่ฟัง! ทำไมคุณต้อง

รนหาที่ตายขนาดนี้ด้วย? ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณกลัวตายขนาดนั้น

ทำไมตอนนี้ถึงได้พยายามรนหาที่ตายล่ะ!]

“แค่ก!” ฉู่ลั่วไอออกมาเป็นเลือด นิ้วมือของเธอขยับเล็กน้อย

ดาบชิงเจวี๋ยกลับมาอยู่ในมือของเธออีกครั้ง เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

มองกระบี่ยักษ์ที่กำลังฟาดลงมา

ระบบรีบบอก [ออกไปเถอะ! ตอนนี้พลังวิญญาณของคุณถูก

ผลาญจนถึงขีดสุดแล้วนะ!]

ฉู่ลั่ว “แล้วตอนนี้ฉันเดินออกไปได้เหรอ?”

ระบบ [ผมบอกให้คุณออกไปตั้งนานแล้ว แต่คุณกลับไม่ยอม

ไป!]

ฉู่ลั่วถือดาบชิงเจวี๋ยไว้ เธอเปลี่ยนท่าทางถือดาบ “แต่ยังมีนายอยู่

ไม่ใช่หรือไง?”

ระบบ [อะไรนะ!]

ฉู่ลั่วเอ่ย “พลังวิญญาณของฉันไม่พอ แต่นายยังมีไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่ลั่ว “ขอยืมพลังวิญญาณของนายมาใช้หน่อย!”

ระบบตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที [ผมไม่มี ผมไม่มีพลังวิญญาณ

อะไรทั้งนั้น! ให้ยืมไม่ได้หรอก!]

ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบสนองกับเสียงกรีดร้องของระบบเลยสักนิด เธอ

เพียงแค่ถือดาบไว้ และเหาะตรงเข้าไปหากระบี่ยักษ์เล่มนั้น

ราชานรกหัวเราะเสียงเย็นชา “รนหาที่ตาย!”

ซู่เซี่ยงหยางเบิกตากว้าง “ฉู่ลั่ว!”

จากนั้นก็พลันมีเสียงดังปัง กระบี่ยักษ์ฟาดเข้าใส่ดาบชิงเจวี๋ยที่

ถูกยกขึ้นมาปัดป้องทันที

ซู่เซี่ยงหยางอยากจะหันหน้าหนี แต่เพราะลังเลจึงต้องบังคับให้

ตัวเองมองตรงไปข้างหน้า เขาขมวดคิ้วเป็นปม

ทันใดนั้นเขาก็หันมามองให้ชัด สายตาจับจ้องไปบนอากาศ

กระบี่ยักษ์ที่ตอนแรกฟาดลงมากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ขณะที่เขากำลังตกตะลึง พลังวิญญาณใสสะอาดสายหนึ่งพลัน

ระเบิดออกมาท่ามกลางกลุ่มพลังหยินเข้มข้น กวาดล้างพลังหยินที่

อยู่รอบตัวฉู่ลั่วออกไปจนหมด

ซู่เซี่ยงหยางจ้องเขม็ง ลมหายใจหยุดชะงักไป

ฉู่ลั่วถือดาบชิงเจวี๋ยไว้ภายใต้กระบี่ยักษ์ และสามารถป้องกันการ

โจมตีไว้ได้

และพลังวิญญาณรอบตัวเธอ แม้แต่คนธรรมดาอย่างเขากลับยัง

มองเห็น

ฉู่ลั่วยังมีพลังวิญญาณแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาตะโกนด้วยความประหลาดใจ “ฉู่ลั่ว!”

แต่ฉู่ลั่วถูกพลังวิญญาณโอบล้อมเอาไว้ ตอนนี้เธอไม่ได้ยินเสียง

จากด้านนอกแล้ว

ร่างกายของเธอถูกพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์โอบล้อม รอยแผล

บนร่างกายก็สมานได้ด้วยพลังวิญญาณจนกลับมาเป็นปกติอย่าง

รวดเร็ว

ราชานรกออกแรงกดกระบี่ลงไป แต่พบว่ากระบี่ไม่ขยับเขยื้อน

แม้แต่น้อย

“เป็นไปได้ยังไง? พลังวิญญาณของเจ้าควรจะหมดไปแล้ว!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยลงมือสู้กับใครจนถึงตาย แค่แกล้งอีกฝ่าย

เหมือนแมวหยอกหนูมาตลอด เพราะมองออกได้อย่างชัดเจนถึงพลัง

วิญญาณอันแข็งแกร่งของเธอ

การโจมตีนี้จะเป็นการบ่งบอกว่าพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายของ

เธอหมดลงแล้ว

แต่พลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านพวกนี้มาจากไหนกัน?

ฉู่ลั่วบอก “พอแล้ว!”

พลังวิญญาณยังคงหลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเธอไม่หยุด

ฉู่ลั่ว “ฉันบำเพ็ญมาแค่ร้อยปี ร่างกายของฉันรับพลังวิญญาณ

มากมายขนาดนี้ไม่ไหวหรอก!”

จากนั้นพลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาถึงได้หยุดลง

ฉู่ลั่วออกแรงกำดาบชิงเจวี๋ยไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้ามองกาย

ธรรมของราชานรก

กายธรรมนั้นมีออร่าน่ากลัว ดวงตาผีทั้งสองข้างเปล่งแสงสีแดง

เข้มออกมา

ตามมาด้วยเสียงดังแกร๊ง

ฉู่ลั่วปัดกระบี่ยักษ์ออกไป เธอเหาะทะยานขึ้นไปข้างบน พุ่งเข้า

หาร่างกายธรรมนั้น เข้าไปหาดวงตาสีแดงก่าคู่นั้น

ราชานรกยกกระบี่ขึ้นมาสกัดไม่ให้ฉู่ลั่วเหาะขึ้นมา

ฉู่ลั่วใช้มือลูบตัวดาบ หยาดเลือดสีแดงสดอาบย้อมดาบชิงเจวี๋ย

มืออีกข้างหนึ่งตวัดดาบชิงเจวี๋ยเขียนอักขระขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

กระทั่งอักขระทั้งหมดสมบูรณ์แล้ว