เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1414 เปลี่ยนวิถีแห่งสวรรค์

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นฉู่ลั่วพลันคลายมือลง

ดาบชิงเจวี๋ยที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณและแสงสีแดงเลือดโจมตี

เข้าใส่กระบี่ยักษ์

กระบี่เล่มใหญ่กับดาบเล่มเล็กพุ่งเข้าปะทะกันกลางอากาศ

คลื่นพลังวิญญาณกระจัดกระจายออกไป ทำให้ทั่วทั้งเมืองผีเฟิง

ตูสั่นสะเทือนไปหลายครั้ง

ยันต์ใต้เท้าซู่เซี่ยงหยางถูกระลอกคลื่นนี้ซัดเข้ามา มันกลายเป็น

เถ้าถ่านไปทันที

เขาร่วงตกลงมากอย่างรวดเร็ว แต่ขณะอยู่กลางอากาศ เขาโยน

ยันต์แผ่นหนึ่งออกมาก่อน ยันต์แผ่นนั้นจึงรับร่างเขาไว้ได้อย่างมั่นคง

หลังยืนได้มั่นคงแล้ว เขาก็รีบเงยหน้ามองสถานการณ์บน

ท้องฟ้า

แต่เพิ่งเงยหน้าขึ้นไปก็ได้ยินเสียงการแตกหักอันชัดเจนดังขึ้นมา

กระบี่ยักษ์ที่เป็นเงาวาวถูกฟันจนแตกออกจากกัน

รอยแตกเริ่มขยายขึ้นเรื่อย ๆ ตามร่องรอยความเก่าแก่และแตก

สลายเป็นเศษชิ้น

เพียงได้ยินเสียงดังชิ้ง

กระบี่ยักษ์ที่สร้างขึ้นจากพลังหยินก็สลายหายไปทันที

“เป็นไปได้ยังไงกัน!”

ราชานรกตกใจมาก เขายังไม่ทันได้สติกลับมา ฉู่ลั่วก็ถือดาบชิง

เจวี๋ยพุ่งเข้าไปหาดวงตาสีแดงแสนสำคัญคู่นั้นของกายธรรม

“หยุด!”

ดวงตาผีคู่นั้นเป็นส่วนสำคัญในการบำเพ็ญของเขา

มันไม่มีทางป้องกันการโจมตีนี้ได้

เขาสร้างผนึกขึ้นมาใต้ฝ่ามือ คิดจะแผ่กระจายพลังหยินรุนแรง

ในร่างออกไป เพื่อให้กายธรรมของตนหายไปเสีย

แต่ฉู่ลั่วกลับเร็วกว่าเขามาก

เธอรวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่ปลายดาบแล้วเอ่ยว่า

“ไป!”

ดาบชิงเจวี๋ยพุ่งออกจากมือ โจมตีเข้าไปยังดวงตาผีสีแดงคู่นั้น

ของกายธรรม

“อ๊ากกกกก!”

กายธรรมถูกทำลายแล้ว!

ราชานรกใช้มือทั้งสองข้างปิดตาของตนไว้ ก่อนจะร่วงหล่นลง

มาจากท้องฟ้า กระแทกลงบนบันไดอย่างแรง

แต่เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เขาพยายามคลานต่อเพื่อจะคว้าเอาผลึกสีแดงทรงกลมสองชิ้น

นั้น

ตอนที่มือของเขากำลังจะแตะโดนผลึกอยู่นั้นเอง ดาบคมเล่ม

หนึ่งก็พุ่งตามลงมา

มันปักอย่างมั่นคงอยู่ตรงหน้าราชานรก

ราชานรกเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเป็นฉู่ลั่วที่กำลังร่อนลงมา

ดวงตาทั้งสองข้างที่มีเลือดไหลนองมองฉู่ลั่วอย่างมาดร้าย

ฉู่ลั่วเหาะลงมายืนอยู่บนบันได เธอใช้มือแตะด้ามดาบชิงเจวี๋ย

แผ่วเบา สายตาจับจ้องไปทางผลึกคู่นั้น

“ที่แท้ก็เป็นของจากแดนเทพ!”

“เจ้ารู้ก็ดีนี่!” ราชานรกถลึงตาที่มีแต่เลือดใส่ “มันคืออาวุธ

วิญญาณของแดนเทพ เทพเจ้ามอบให้…”

ราชานรกยังพูดไม่ทันจบ ฉู่ลั่วก็ยกมือขึ้น แล้วใช้ปลายดาบแทง

ลงไปบนผนึกแก้วทรงกลมอย่างแม่นยำ

ราชานรกกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปแล้ว

แววตาของเขามีทั้งความกังวลทั้งความโกรธเคือง แต่กลับไม่

กล้าเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

“ฉู่ลั่ว ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ไว้ หากเจ้ากล้าทำลายอาวุธเวทของข้า

ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่ ข้าจะ…”

มีเสียงแตกดังเพล้งทำเอาราชานรกถึงกับเงียบเสียงไป

เขาเบิกตากว้าง จ้องมองผลึกแก้วสีแดงที่แตกละเอียดอย่างไม่

อยากเชื่อสายตา ขณะกำลังจะเอ่ยปากสบถด่า ก็เห็นฉู่ลั่วง้างมือขึ้น

แล้วใช้ปลายดาบแทงลงไปที่ผลึกแก้วอีกอัน

“เจ้า…”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ตอนนี้คุณยอมฟังที่ฉันจะพูดได้แล้วใช่ไหม?”

ราชานรกกัดฟัน ได้แต่พูดอย่างจนปัญญาว่า “พูดมา!”

หลังคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ราชานรกก็มองฉู่ลั่ว “เจ้าใน

ฐานะนักพรต ทั้งยังเป็นมนุษย์ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้สึกถึงการกดขี่

ของแดนเทพที่มีต่อเผ่ามนุษย์หรอก”

“มนุษย์นั้นนับตั้งแต่เกิดมา ความมั่งคั่ง โชคดีโชคร้าย การ

แต่งงานหรือแม้กระทั่งชะตาชีวิต ล้วนถูกกำหนดเอาไว้แล้ว”

เขาหัวเราะเยาะ “แต่พวกเขามีสิทธิ์อะไร!”

“มนุษย์ไม่ใช่ตุ๊กตาหรือของเล่นของสวรรค์และยมโลก ไม่ใช่สิ่งที่

พวกเขาคิดจะจัดการชีวิตยังไงก็ได้”

เขาเงยหน้า สีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเคือง

“หุบเหวเทพมรณะมีขึ้นก็เพื่อเปลี่ยนวิถีแห่งสวรรค์ ทวงคืนความ

รุ่งโรจน์ของมนุษย์”

“ฉู่ลั่ว ในฐานะที่เจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าคิดจะหักหลังมนุษย์ด้วยกัน

หรือ?”

จังหวะนั้นซู่เซี่ยงหยางลงมาอยู่ข้างฉู่ลั่วและได้ยินที่ราชานรกพูด

อย่างชัดเจน “คุณเอาอาจารย์แพทย์ที่มีคุณูปการกับประเทศชาติให้

ไปเกิดใหม่ในภพภูมิเดรัจฉาน นี่คือการทวงคืนความรุ่งโรจน์ให้

มนุษย์เหรอ?”

“แล้วคุณก็ให้ฆาตกรกับคนก่อคดีข่มขืนพวกนั้นไปเกิดในภพ

ภูมิมนุษย์ นี่คือการทวงคืนความรุ่งโรจน์ให้มนุษย์หรือไง?”

ราชานรกแค่นหัวเราะเสียงเย็น “การเสียสละเหล่านี้เป็นเรื่อง

จำเป็นต่างหาก”