เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1415 พวกเราจัดการไม่ได้

ฉู่ลั่ว “การเปลี่ยนวิถีแห่งสวรรค์ ต้องเริ่มจากทำลายวิถีแห่ง

สวรรค์ก่อน พวกคุณลงโทษคนดีส่งเสริมคนชั่ว ก็เพื่อทำลาย

กฎเกณฑ์ของวิถีแห่งสวรรค์”

ราชานรกไม่พูด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“แต่พวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์!”

ราชานรก “สิ่งเหล่านี้คือการเสียสละที่จำเป็น!”

ฉู่ลั่วยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับไม่ยิ้มตามเลยสัก

นิด “แล้วทำไมคุณถึงไม่เสียสละตัวเองล่ะ!”

ราชานรกเงยหน้ามองไปทางฉู่ลั่ว

“ทำไมคนที่เสียสละถึงไม่ใช่คนของหุบเหวเทพมรณะ? ถ้าอยาก

ทำลายวิถีแห่งสวรรค์ วิธีที่ดีที่สุดและรวดเร็วที่สุด คือการนำผู้บำเพ็ญ

ที่สั่งสมบุญบารมีมากมายผลักเข้าสู่เส้นทางชั่วร้ายไม่ใช่เหรอ?”

มุมปากราชานรกกระตุกสองครั้ง เขากัดฟันเอ่ย “เจ้าไม่เข้าใจ”

“ฉันไม่เข้าใจและไม่อยากเข้าใจด้วย!” เพราะเธอยึดมั่นใน

เส้นทางของตนเอง

ฉู่ลั่วเก็บดาบ ราชานรกก็รีบเก็บผลึกแก้วสีแดงขึ้นมาจากพื้น ทำ

ความสะอาดมันอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบใส่เข้าไปในเบ้าตาของ

ตนเอง

ทันทีที่ผลึกแก้วเข้าไปในดวงตาของเขา มันก็หายไปทันที

เขาฉีกยิ้ม กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ยันต์หลายสิบแผ่นก็ถูก

ส่งออกมาสะกดเขาเอาไว้

ฉู่ลั่ว “ฉันจะไปที่ยมโลกสักครู่”

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า

ฉู่ลั่วหยิบสมุดของนรกขึ้นมา เอ่ยปากท่องคาถา จากนั้นเธอก็

หายวับไป

ผ่านไปสักพัก ยมทูตขาวดำก็มาพร้อมกับยมทูตอีกหลายร้อย

ตน

ตอนที่เผชิญหน้ากับราชานรกซึ่งถูกผนึกไว้ สีหน้าของยมทูต

ขาวดำก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทางอื่นอย่างรวดเร็ว

“ท่านปรมาจารย์ก็คือท่านปรมาจารย์ ครั้งนี้คุณก็มีส่วนช่วยเป็น

อย่างมาก”

ยมทูตขาวดำพูดจบก็รีบให้ยมทูตหลายร้อยตนที่พามา ไป

จัดการกับยมทูตและวิญญาณในเมืองผีเฟิงตูทันที

ยมทูตขาวดำยืนอยู่ข้างฉู่ลั่ว ก่อนจะมองราชานรกด้วยสีหน้า

ลำบากใจ

ฉู่ลั่วเลิกคิ้วถาม “พวกคุณคิดจะจัดการราชานรกยังไงคะ?”

ยมทูตขาวดำหัวเราะแห้ง ๆ

ราชานรกเงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างทะนงตน “จัดการ? พวกเจ้ามี

สิทธิ์อะไรมาจัดการข้า? ข้าคือราชานรกที่ได้รับแต่งตั้งจากยมโลกให้

ปกครองเมืองผีเฟิงตู ข้ามีสิทธิ์ในการตัดสินใจทุกอย่างในเมืองฝีเฟิง

ตูแห่งนี้”

เขากวาดตามองยมทูตขาว “ข้าบำเพ็ญมาพันปี หลุดพ้นจากวัฏ

จักรเวียนว่ายตายเกิดแล้ว ยมโลกจะจัดการข้าได้ยังไง?”

ฉู่ลั่วไม่สนใจคำพูดของราชานรก เธอเอ่ยถามยมทูตขาวที่กำลัง

มีสีหน้าลำบากใจต่อ “จัดการไม่ได้เหรอคะ?”

“ยมโลกของพวกเราสนใจแต่เรื่องของคนตายเท่านั้น ส่วนเขา…

ยังไม่ตาย พวกเราจัดการไม่ได้หรอกครับ!” ยมทูตขาวมองด้วยสี

หน้าวิตกกังวล

เรื่องของนรกขุมย่อย ยมโลกของพวกเขากับฉู่ลั่วเข้าใจกันได้

โดยไม่ต้องอธิบาย

ตอนนี้ต่อให้ราชานรกของเมืองเฟิงตูตะโกนอะไรออกมา ฉู่ลั่วก็

ไม่มีสีหน้าประหลาดใจอะไรแล้ว แสดงให้เห็นว่าเธอคาดเดาได้ตั้งแต่

แรก

ฉู่ลั่วเอ่ยต่อ “เขาทำลายระบบการกลับชาติมาเกิด จงใจสร้าง

ความวุ่นวายในการส่งคนไปเกิดใหม่ แต่ยมโลกไม่จัดการเขาเหรอ

คะ?”

ยมทูตขาวทำหน้าลำบากใจ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ

ราชานรกเห็นแบบนี้จึงหัวเราะเยาะ เขาพับแขนเสื้อของตนขึ้น

เผยให้เห็นบุปผาแห่งความตายที่มีสีสันสดใสบนแขนของตัวเอง “ข้า

ได้รับแต่งตั้งจากยมโลก ข้าคือราชานรกผู้ปกครองเมืองผีเฟิงตู ทุก

สิ่งที่นี่ล้วนอยู่ในการควบคุมของข้า!”

ภายใต้สายตาของฉู่ลั่ว ยมทูตขาวก้มหน้าลงช้า ๆ

“…เข้าใจแล้วค่ะ”

ฉู่ลั่วสะบัดเชือกออกมา จัดการมัดราชานรกเอาไว้ พลางส่ง

สายตาเป็นสัญญาณให้ซู่เซี่ยงหยาง

ซู่เซี่ยงหยางได้ยินคำพูดของยมทูตขาวกับราชานรกทั้งหมด จึง

มีสีหน้าลำบากใจ

เขาขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะรีบเดินไปหยุดอยู่ข้างฉู่ลั่ว “ทำยังไง

ดีครับ? พวกเราจะพาตัวราชานรกไปจริง ๆ เหรอ?”

เขามองพิจารณาราชานรกครู่หนึ่ง “อาศัยแค่ยันต์กับค่ายกล

ขององค์กร จะสะกดเขาไว้ได้เหรอครับ?”

“ถ้าองค์กรสะกดเขาไว้ไม่ได้ จะปล่อยให้เขาอยู่กับเราตลอดเวลา

เหรอครับ?”

ราชานรกผู้นี้ไม่เหมือนปีศาจงูหรือปีศาจจิ้งจอกก่อนหน้านี้ แต่

เขาอันตรายกว่านั้นมาก

ราชานรกเหมือนจะคาดเดาคำพูดของพวกเขาได้แล้ว จึงทำให้

ยันต์บนตัวของตนสั่นด้วยท่าทางอวดดี

“อาศัยแค่ยันต์พวกนี้ พวกเจ้าจะสะกดข้าไว้ได้เหรอ?”

“ฉู่ลั่ว เจ้าอยู่สะกดข้าไม่ได้ตลอดไปหรอก”

“หากข้ามีโอกาสออกมาได้ ข้าจะออกมาแน่”

เขามีสายตาเย็นชา จ้องมองฉู่ลั่วราวกับเป็นใบมีดเชือดเฉือน

“ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้า หรือคนข้างกายเจ้าไปแน่! ข้าจะให้พวกมัน

ตายทุกคน แล้วส่งพวกมันไปเกิดในภพภูมิเดรัจฉาน!”

“จะทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต”

“และทั้งหมดนี้…มันเป็นเพราะเจ้า!”