เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1421 เขาท าอะไรไม่ได้เลย

ฮั่วเซียวหมิงเดินเข้ามารับกระเป๋าเป้จากมือฉู่ลั่ว ส่วนมืออีกข้าง

จับมือเธออย่างคล่องแคล่ว

เขาหันมองคนที่เหลือพลางกล่าว “ช่วงนี้สำนักงานของพวกคุณ

คงงานล้นมือกันมาก ผมเลยเตรียมรถไว้ไปส่งพวกคุณแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องขอบคุณประธานฮั่วมากนะครับ” ซู่

เซี่ยงหยางยิ้มตอบ

สมาชิกที่เหลือพากันส่งเสียง “ขอบคุณประธานฮั่วครับ!”

“ประธานฮั่ววางใจได้ วันนี้หัวหน้าซู่ปล่อยเราไปพักครับ คุณไป

ใช้เวลาสองต่อสองกับเจ้านิกายได้เลย”

“เจ้านิกายของเรากำลังบาดเจ็บ คุณต้องดูแลเจ้านิกายของเรา

ให้ดี ๆ นะครับ”

“พาเจ้านิกายไปหาของอร่อยกิน ไปดูหนัง ไปหวานแหววด้วยกัน

นะครับ”

สมาชิกองค์กรส่งเสียงกันเจี๊ยวจ๊าว แทบอยากเข้าไปสอนฮั่ว

เซียวหมิงกับฉู่ลั่วเรื่องความรักกันแบบตัวต่อตัว

ซู่เซี่ยวหยางเห็นพวกเขาเริ่มพูดพล่ามไม่หยุด จึงโบกมือทันที

“เอะอะอะไรกัน! ถ้าอยากพูดมากกันอีก จะให้กลับไปทำงานทั้งหมด

เลย”

สมาชิกองค์กรเงียบกันหมด

ซู่เซี่ยงหยางจึงเอ่ยต่อ “พวกคุณรีบไปเถอะครับ ขืนยังไม่ไป พวก

เขาอาจจะแอบสะกดรอยตามพวกคุณไปสอดส่องถึง แถมยังชี้แนะ

เรื่องการมีความรักให้พวกคุณถึงที่ด้วย”

ฮั่วเซียวหมิงจับมือฉู่ลั่วเดินออกไป

หลังขึ้นรถมาแล้ว ฮั่วเซียวหมิงกลับไม่ยอมสตาร์ตรถ เขาหันไป

จดจ้องฉู่ลั่วนิ่ง ๆ

ฉู่ลั่วก้มหน้า กำลังตอบข้อความ “ไปสถานพักฟื้นค่ะ”

หลังตอบข้อความเสร็จ รถก็ยังไม่สตาร์ตเครื่อง

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้น มือข้างหนึ่งพลันยื่นจับท้ายทอยของเธอแล้ว

ออกแรงดึงเข้ามา

มันเป็นท่าทางที่ไม่ได้ออกแรงมากไปหรือน้อยไป ทว่าดุดันมาก

ฉู่ลั่วกะพริบตาปริบก่อนจะยอมโอนอ่อนหลับตาลง ปล่อยให้ฮั่ว

เซียวหมิงเพิ่มแรงจูบให้ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งจูบกันจนเริ่มหายใจหอบเขาถึงยอมปล่อยเธอ

ลมหายใจร้อนกรุ่นอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง สายตาฮั่วเซียวห

มิงร้อนเร่า แม้แต่เสียงยังแหบแห้งไป “คุณไม่เป็นไรนะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ฮั่วเซียวหมิงเอ่ย “ผมได้รับข่าวว่าเกิดเรื่องกับจี้ไจ่ ผมเป็นห่วง

คุณมากนะ!”

เสียงของเขาถูกข่มให้ฟังดูเยือกเย็น ทว่าโทนเสียงกลับสั่นเครือ

“ฉันไม่เป็นไร ฉันสบายดีค่ะ ถึงแม้ระหว่างทางอาจลำบากไปบ้าง

แต่ทุกอย่างคลี่คลายหมดแล้ว”

พอเห็นฮั่วเซียวหมิงยังคงขมวดคิ้วเป็นปม ฉู่ลั่วก็ยกมือกุมหน้า

เขาเบา ๆ “อีกอย่าง ครั้งนี้…อาจมีเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”

จากนั้นเขาก้มจูบริมฝีปากของฉู่ลั่วเบา ๆ แล้วผละออก

ก่อนจะสตาร์ตรถ ในตอนนั้นสติและเสียงของตัวเองราวกับกลับ

เป็นปกติแล้ว “ไปเยี่ยมรุ่ยอวิ๋นโจวที่สถานพักฟื้นเหรอ”

“ค่ะ”

สายตาฉู่ลั่วอึมครึมลงเล็กน้อย “รอบนี้ฉันเปลี่ยนจากร้าย

กลายเป็นดีได้ ก็เพราะเขาคอยช่วยอยู่”

ฮั่วเซียวหมิงอยากถามนักว่าคนที่เป็นเจ้าชายนิทรานอนกระดิก

ตัวไม่ได้บนเตียงจะช่วยเธอได้ยังไง!

แต่เมื่อประโยคนั้นกำลังจะโพล่งออกจากปาก เขาก็กลั้นมัน

เอาไว้

พลางมองเธอด้วยหางตา มือที่จับพวงมาลัยอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่

รู้ตัว

เขาบำเพ็ญไม่ได้!

เขาเป็นแค่ปุถุชน ไม่อาจเข้าไปในโลกของเธอ

พอรู้ว่าเธอมีอันตราย นอกจากร้อนใจแล้ว เขากลับทำอะไรไม่ได้

เลย

นอกจากรอคอยเธอกลับมาอยู่ที่เดิมเหมือนอย่างตอนนี้ เขาทำ

อะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ฮั่วเซียวหมิงกำพวงมาลัยแน่น ขบกรามกรอด

……

สถานพักฟื้นใหญ่ขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ระบบรักษาความ

ปลอดภัยก็เข้มงวดมากขึ้น

ฮั่วเซียวหมิงพาฉู่ลั่วผ่านด่านรักษาความปลอดภัยไปชั้นแล้วชั้น

เล่า ก่อนจะมาถึงห้องของรุ่ยอวิ๋นโจว

ฉู่ลั่วยืนอยู่หน้าประตู หันไปมองฮั่วเซียวหมิงแวบหนึ่งแล้วเอ่ย

บอก “ฉันอยากคุยกับเขาตามลำพังค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงพยักหน้าให้ “ผมจะไปรอคุณข้างนอก”

ฉู่ลั่วผลักประตูเข้าไป วินาทีที่เห็นรุ่ยอวิ๋นโจวยังอยู่บนเตียง

สายตาของเธอพลันไหวระริก

รุ่ยอวิ๋นโจวซึ่งอยู่บนเตียงลมหายใจแผ่วเบา รูปร่างผ่ายผอมสุด

ขีด เหมือนคนอดอยากมานาน จนร่างกายเหลือแค่หนังหุ้มกระดูก

เธอปล่อยมือจากประตู

ประตูอัตโนมัติค่อย ๆ เลื่อนปิดอยู่ด้านหลัง

แคร่ก…

ฮั่วเซียวหมิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม พลางมองจ้องประตูห้องซึ่งปิดสนิท

ลงด้วยสายตามืดครึ้ม

เขายืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ แล้วก้มมองฝ่ามือตัวเอง

“ขยะจริง ๆ !”