เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1422 ถ้าส่งเขากลับไป เขาก็จะฟื้นใช่ไหม

ภายในห้องพักฟื้น ฉู่ลั่วเดินไปที่ขอบเตียงทีละก้าว

กล่องผ้าไหมที่เธอส่งมายังวางอยู่บนหัวเตียง ไม่มีร่องรอยการถูก

แกะ

ฉู่ลั่วยืนนิ่งอยู่ตรงหัวเตียง จดจ้องร่างกายผ่ายผอมจนดูน่ากลัว

เธอยกมือทาบบนหลังมือของรุ่ยอวิ๋นโจว พลังวิญญาณในตัวถูก

ถ่ายทอดเข้าไปไม่มีหยุดหย่อน

รุ่ยอวิ๋นโจวที่ร่างกายเคยซูบผอมอ่อนแรงเกิดการเปลี่ยนแปลง

ประหนึ่งลูกโป่งถูกเติมลม ค่อย ๆ กลับมามีสภาพปกติทีละนิด

จนกระทั่งกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ ฉู่ลั่วถึงได้ยอมหยุดมือ

แต่เดิมเธอก็ผลาญพลังวิญญาณไปมากแล้ว ตอนนี้ยังต้อง

ถ่ายทอดพลังวิญญาณให้รุ่ยอวิ๋นโจวอีก สีหน้าคนทั้งคนจึงดูซีดลง

ไปอีกหน่อย

ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันขอส่งเขากลับไปได้ไหม”

เธอกำลังเอ่ยถามระบบ

ตั้งแต่เธอได้รับการถ่ายทอดพลังวิญญาณอันมหาศาลในคราว

ก่อน ระบบก็ไม่เคยส่งเสียงอะไรออกมาอีกเลย

จนตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่า คนที่อยู่ในจิตธรรมญาณของเธอคือ

ระบบที่ต้องการให้เธอต่อสู้กับลูกรักสวรรค์ หรือเป็นรุ่ยอวิ๋นโจวกันแน่

ระบบเงียบอยู่นาน กระทั่งปริปากขึ้นช้า ๆ [กลับไปที่ไหนครับ]

ฉู่ลั่วตอบ “ต่างโลก!”

ระบบเอ่ย [เขามีร่างอมฤตตั้งแต่กำเนิด การที่เขาอยู่ที่นี่ไม่ดีเหรอ

ครับ ตราบใดที่คุณต้องการพลังวิญญาณ เขาก็สามารถถ่ายทอดให้

คุณได้เรื่อย ๆ]

ฉู่ลั่วก้มมองรุ่ยอวิ๋นโจวที่สลบไม่ได้สติ “ถ้าส่งเขากลับไป เขาก็

จะฟื้นใช่ไหม”

ระบบ […]

ฉู่ลั่วเอ่ย “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอเขา ฉันก็บอกแล้วว่าเขาไม่ใช่ที่

ชาร์จสำรองของใครทั้งนั้น!”

ระบบพลันตอบโต้ [เหอะ! แต่คุณก็ใช้ประโยชน์จากเขาแล้วนี่!]

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “เพราะอย่างนั้น ฉันถึงต้องส่งเขากลับไป”

เธอหลุบตามองฝ่ามือของตัวเอง “ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะ

เป็นตัวเองที่ใช้ประโยชน์จากเขา”

ระบบเงียบไป น้าเสียงเย็นชาเย้ยหยันก่อนหน้านี้หายไปแล้ว

เหลือไว้เพียงสุ้มเสียงแห่งความเศร้าหมอง [แต่เขาเต็มใจครับ]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบเอ่ยต่อ [อีกอย่าง…เขากลับไปไม่ได้แล้ว]

เสียงภายในจิตธรรมญาณเงียบลง ฉู่ลั่วมองดูรุ่ยอวิ๋นโจวที่นอน

แน่นิ่งบนเตียงอยู่นานแล้วจึงหันหลังเดินออกไป

ขณะมือเธอกำลังจะสัมผัสกับที่จับประตู จู่ ๆ ระบบในจิตธรรม

ญาณก็ถามขึ้นมา [คุณรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไร]

ฉู่ลั่วสงสัย “เรื่องอะไร”

ระบบกล่าว [ตอนที่รู้เรื่องพลังวิญญาณ]

ฉู่ลั่วตอบ “ทั้ง ๆ ที่ฮั่วเซียวหมิงใช้ขวดผนึกรักแล้ว แต่เขาก็ยัง

ชอบฉันอยู่ แรงอธิษฐานของเขาไม่ได้กลายเป็นพลังวิญญาณ และ

ไม่อาจกลายเป็นพลังวิญญาณได้ด้วย”

ระบบ […]

ฉู่ลั่วกล่าวต่อ “แต่ทุกวินาทีที่ชีวิตของฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย

มักจะมีพลังวิญญาณมหาศาลถ่ายทอดเข้ามา จนพอให้รักษาชีวิต

ตัวเองเอาไว้ได้ บนโลกใบนี้ ใครที่ไม่อยากให้ฉันตายมากที่สุด ใครที่

ปล่อยให้ฉันตายไม่ได้ที่สุด”

ฉู่ลั่วยังคงพูดต่อไป “ฉันเริ่มสงสัยตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”

นับแต่วินาทีที่เธอพบว่าฮั่วเซียวหมิงยังชอบเธออยู่ เธอก็รู้แล้ว

ฉู่ลั่วยังคงยกมือจับที่ประตู แต่ระบบในจิตธรรมญาณกลับเงียบ

ไป

ฉู่ลั่วเอ่ยถาม “ตอนนี้เขาสลบไม่ได้สติ เป็นฝีมือของระบบเหรอ”

ระบบ […]

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ถ้าส่งเขากลับต่างโลก เขาจะฟื้นหรือเปล่า”

ระบบ […]

หลังรออยู่พักหนึ่ง ฉู่ลั่วซึ่งไม่ได้รับคำตอบใด ๆ ก็ผลักประตูเดิน

ออกไป

เธอไม่เจอฮั่วเซียวหมิงตรงทางเดิน จึงเดินไปข้างนอก

บนลานหญ้ากว้างใหญ่ ชายในชุดขาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้า

เล็กน้อยขณะคุยกับฮั่วเซียวหมิงด้วยท่าทางนอบน้อม

ฮั่วเซียวหมิงหันกลับมาราวกับรู้สึกได้และเห็นเธอ

ใบหน้าที่เคยเยียบเย็นพลันนุ่มนวล หลังคุยกับผู้ชายคนนั้นอีก

ไม่กี่ประโยค ผู้ชายคนนั้นก็พยักหน้าแล้วจ้าอ้าวออกไป

ฮั่วเซียวหมิงเดินมาหาฉู่ลั่วพลางเอ่ย “อยู่ ๆ ร่างกายรุ่ยอวิ๋นโจวก็

ทรุดลง ผมถามหมอที่รักษาเขาแล้ว เห็นว่าเป็นเรื่องที่เกิดในเสี้ยว

วินาที เหมือนจะถูกดูดพลังชีพออกไปจนเกลี้ยงอย่างไรอย่างนั้น”

ฉู่ลั่วกล่าวตอบ “เขาทำเพื่อช่วยฉันค่ะ”

สายตาของฮั่วเซียวหมิงแข็งทื่อไปเล็กน้อย

ฉู่ลั่วเอื้อมมือไปจับมือฮั่วเซียวหมิง “ครั้งนี้ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้

บางทีฉันคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยหรอก”

ฮั่วเซียวหมิงกุมมือเธอกลับ “มันอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“อืม”

ฉู่ลั่วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยน้าเสียงแผ่วเบา

ฮั่วเซียวหมิงฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายเขาก็จับ

มือเธอแน่นขึ้นอย่างอดไม่ได้