เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1429 อย่าได้คิดจะเข้าไปในองค์กรอีก

“แต่เมืองผีเฟิงตูถูกราชานรกตัวปลอมครอบครองเป็นของตัวเอง

มานานแล้วนะคะ” ฉู่ลั่วมองคนร่างผอมสูงคนนั้น “จี้ไจ่เป็นนายน้อย

ตระกูลจี้ พอรู้ว่าเมืองผีเฟิงตูที่บรรพจารย์สร้างขึ้นมาต้องถูก

ครอบครองไปแบบนั้น เราไม่ควรจัดการเขาเหรอคะ?”

“อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตัวปลอม ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรือว่าผี ขอ

เพียงครอบครองเมืองผีเฟิงตูไป ตระกูลจี้ของพวกคุณก็จะเคารพว่า

เขาเป็นบรรพจารย์ไปเสียหมดเหรอคะ?”

“คุณ…” คนร่างผอมสูงถูกพูดจาใส่แบบนั้นก็ทำได้เพียงมอง

นักพรตเทียนหลัวอย่างกังวล

นักพรตเทียนหลัวค่อย ๆ มีสีหน้าเย็นชาขึ้นมา แม้แต่แขกที่อยู่

ตรงหน้าก็ไม่ให้เกียรติแล้ว

สายตาราวกับคมมีดของเขาจ้องมองไปยังฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วเอ่ยต่อ “หรือจะบอกว่าการที่ตระกูลจี้ลงโทษจี้ไจ่นั้นเป็น

เพราะฉันอย่างนั้นเหรอคะ?”

“คุณรู้ก็ดี!” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดออกมาอย่างเฉยชาท่ามกลาง

กลุ่มคนตรงหน้า

คำพูดนี้ยั่วยุคนได้เป็นอย่างมาก แต่คนทั้งตระกูลจี้ก็ต่างมีท่าที

เหมือนจะคิดแบบนั้นอยู่แล้ว

ฉู่ลั่วพยักหน้าเข้าใจ “ที่แท้ก็เป็นเพราะฉันนี่เอง”

จี้ไจ่พูดขึ้น “เจ้านิกายครับ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณนะครับ

สาเหตุเป็นเพราะผมต่างหาก”

“ในเมื่อตระกูลจี้ไม่ยอมให้จี้ไจ่เข้าไปในองค์กรแบบนี้แล้วก็ไม่ได้

เต็มใจให้เขาไปกับฉันด้วย ถ้าอย่างนั้นฉันคงจะไปบังคับไม่ได้ค่ะ”

คำพูดของจี้ไจ่ชะงักไปเลยทีเดียว

เขามองฉู่ลั่วอย่างตกตะลึงพร้อมกับความเสียใจที่ปรากฏขึ้นมา

ในแววตา

“ไม่เพียงจี้ไจ่ แต่ทั้งตระกูลจี้ก็อย่าได้คิดจะเข้าไปในองค์กรอีก”

หลังจากพูดจบ ฉู่ลั่วก็มองนักพรตเทียนหลัวพร้อมรอยยิ้ม “แบบ

นี้ทุกคนพอใจแล้วใช่ไหมคะ?”

พอใจ?

พอใจกับผีน่ะสิ!

ทั่วทั้งสำนักเต๋าในตอนนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าองค์กรใช้งานเผ่า

ปีศาจกับพวกผีเป็นจำนวนมากแค่ไหน

ทั้งองค์กรนั้นมีมนุษย์ผู้บำเพ็ญอยู่น้อยที่สุดแล้ว

หากเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เกรงว่าสำนักเต๋าจะต้องสูญเสีย

ตำแหน่งในองค์กรไปแน่นอน

องค์กรนี้เดิมทีเป็นองค์กรที่สำนักเต๋ากับทางรัฐบาลร่วมมือกัน

แต่ทั้งหมดนั้นกลายเป็นสถานที่ให้พวกภูตผีปีศาจกำเริบเสิบสานกัน

ใหญ่แล้ว

ตอนนั้นทั่วทั้งสำนักเต๋าล้วนกำลังเตรียมจะจัดการส่งลูกศิษย์ที่มี

ความสามารถโดดเด่นในสำนักเข้าไปในองค์กรโดยเร็วที่สุด

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ยินยอม

ฉู่ลั่วกับองค์กรมีการบังคับและหลอกล่อด้วยผลประโยชน์อยู่

หลายครั้ง พวกเขาก็ยังเฉย

แต่ครั้งนี้…

พวกเขาเลือกได้อย่างรวดเร็วเลย

พวกเขาเตรียมที่จะส่งลูกศิษย์เหล่านี้เข้าไปในองค์กรในเวลาอัน

เหมาะสม

แต่ใครจะรู้ว่าฉู่ลั่วจะบอกว่าไม่ต้องการจี้ไจ่กับคนจากตระกูลจี้

เข้าไปในองค์กรแล้ว

นักพรตเทียนหลัวจึงพูดขึ้นมา “เจ้านิกาย นี่มันหมายความว่า

ยังไงกัน?”

“ก็ต้องดูว่าตระกูลจี้คิดจะออกจากองค์กรเพราะว่าไม่ชอบฉัน

หรือว่าเพราะว่าฉันจัดการราชานรกตัวปลอมและทำลายเมืองผีเฟิง

ตู”

ทั้งสองเหตุผลนี้พวกเขาล้วนไม่ต้องการทั้งสิ้น

ไม่ว่าจะพูดเรื่องไหนออกไป ตระกูลจี้ของพวกเขาก็ล้วนเสียหน้า

ทั้งนั้น

นักพรตเทียนหลัวโกรธจนแก้มสั่นไปหมด

คนตระกูลจี้ทั้งโกรธทั้งไม่กล้าพูดอะไร

หางตาฉู่ลั่วเหลือบมองไปทางจี้ไจ่เล็กน้อย

ในตอนที่จี้ไจ่สบตากับฉู่ลั่ว เขาก็เข้าใจในทันที

“เจ้านิกาย” จี้ไจ่ลุกขึ้นยืนแล้วประสานมือ “ตระกูลจี้ไม่ได้ไม่

เคารพเจ้านิกายนะครับ แล้วก็ให้ความร่วมมือกับทางองค์กรอย่าง

เต็มที่ด้วย”

ฉู่ลั่วตอบ “เหรอคะ? ตระกูลจี้คิดแบบนี้กันหมดเหรอคะ?”

เธอกวาดสายตามองคนตระกูลจี้ที่อยู่ตรงนั้น

“แน่นอนครับ! ผมเป็นนายน้อยตระกูลจี้ เป็นตัวแทนของตระกูลจี้

ครับ”

ฉู่ลั่วเบือนสายตากลับมาแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อนายน้อยตระกูลจี้

เอ่ยปากเองแบบนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็เชื่อมั่นกับตระกูลจี้ค่ะ”

เธอเอามือข้างหนึ่งไพล่หลังก่อนจะพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “จี้

ไจ่ ตระกูลจี้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองสำนักเซียน การสืบทอดกันมา

จนถึงตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“คุณอยู่ในฐานะนายน้อยตระกูลจี้ก็ต้องแบกภาระความ

รับผิดชอบทั้งหมดไป”

“และฉันเชื่อว่าการที่ตระกูลจี้สืบทอดกันมาได้จนถึงตอนนี้ ไม่ใช่

เพราะผลักความรับผิดชอบและคอยรังแกคนรุ่นหลังหรอกค่ะ”

คำพูดนี้เป็นการตบหน้าคนตระกูลจี้อย่างชัดเจนเลย