เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1430 มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว

สีหน้าของนักพรตเทียนหลัวเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดแต่กลับพูดอะไร

ไม่ออกเลยสักคำ

ฉู่ลั่วยังคงเอ่ยต่อ “ส่งฉันกลับไปเถอะค่ะ ในเมื่อร่างกายของคุณ

ไม่ได้มีปัญหาอะไรก็รีบกลับไปที่องค์กรโดยเร็วที่สุดนะคะ”

“หลังจากเรื่องเมืองผีเฟิงตูยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการอีกมากเลย

ค่ะ”

“ครับ”

จากนั้นฉู่ลั่วก็เดินออกไปโดยไม่แม้แต่หันมองคนตระกูลจี้ด้วยซ้า

พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงของนักพรตเทียนหลัวถาม

ตามหลังมา “เจ้านิกายพูดได้เด็ดเดี่ยวมาก ไม่ทราบว่าเจ้านิกายจะ

จัดการกับการกลับชาติมาเกิดของมังกรปีศาจยังไงครับ?”

ฉู่ลั่วหันไปมองนักพรตเทียนหลัว

แล้วก็เหลือบมองจี้ไจ่อีกที

จี้ไจ่รีบพูด “ผมไม่ได้บอกนะ”

นักพรตเทียนหลัวจึงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “คุณรู้ตั้งนานแล้ว

คุณกล้าปิดบังเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับพวกเรา! คุณนี่จริง ๆ เลยนะ…

อย่าลืมหน้าที่รับผิดชอบในฐานะผู้บำเพ็ญสำนักเต๋าของคุณสิ”

“กำจัดปีศาจพิทักษ์ลัทธิเต๋า ช่วยเหลืออาณาประชาราษฎร์”

จี้ไจ่เม้มปากไม่พูดอะไร

นักพรตเทียนหลัวเองก็ไม่ได้สนใจเขาแล้วมองฉู่ลั่ว “ไม่ทราบว่า

เจ้านิกายจะจัดการกับเรื่องมังกรปีศาจยังไงครับ? ตัวตนของมังกร

ปีศาจที่กลับชาติมาเกิดนี้ดูเหมือนว่าจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจ้า

นิกายนะครับ”

“ผมเชื่อว่าเจ้านิกายจะจัดการอย่างยุติธรรม โดยไม่ใช้อำนาจ

เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว”

“แล้วจงใจปล่อยให้มังกรปีศาจที่ทำลายโลกในตอนนั้น มาสร้าง

ความหายนะให้กับโลกมนุษย์อีก”

ฉู่ลั่วสบตากับนักพรตเทียนหลัวอย่างนิ่งเฉย “ดูท่าทางตระกูลจี้

ของพวกคุณคงไม่เคยได้อ่านกฎขององค์กรอย่างละเอียดเลยจริง ๆ

สินะคะ แม้แต่กฎพื้นฐานก็ยังไม่เข้าใจเลย”

นักพรตเทียนหลัวขมวดคิ้ว เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่างต่อ แต่

ก็เห็นว่าฉู่ลั่วหันหลังเดินออกไปแล้ว

“เมื่อไหร่ที่คนตระกูลจี้เข้าใจกฎทั้งหมดขององค์กรก็ค่อยเข้ามา

องค์กรเมื่อนั้นค่ะ!”

จี้ไจ่เดินตามหลังเธอไป กระทั่งออกไปถึงสวนได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยิน

เสียงดังมาจากด้านในสวนอย่างชัดเจน

มันเป็นเสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวโกรธ

แล้วก็เป็นเสียงโต๊ะที่หักพังด้วย

จี้ไจ่ถอนหายใจเบา ๆ

เขากระซิบพูดกับฉู่ลั่วว่า “เจ้านิกาย คุณไม่ควรเป็นปฏิปักษ์กับ

ผมและตระกูลของผมนะครับ”

ฉู่ลั่วเอ่ยกับเขา “ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะอยู่ในตระกูลจี้ที่เป็น

แบบนี้”

จี้ไจ่ตอบ “…เจ้านิกาย ในเวลาแบบนี้คุณควรจะเป็นว่าไม่เห็น

อะไรทั้งนั้น แล้วเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจนะครับ”

มีอย่างที่ไหนถึงได้พูดออกมาอย่างเปิดเผยแบบนี้

คำพูดเธอมันตรงเสียจนทิ่มแทงหัวใจคนทั้งตระกูลได้แล้ว

เมื่อมาถึงประตูใหญ่ของตระกูลแล้ว ชายชราก็โค้งให้พลางมอง

พวกเขายิ้ม ๆ ราวกับว่าไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ขาทั้งสองข้างของจี้

ไจ่หายแล้ว

“เจ้านิกายจะไปเลยเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ชายชรายังคงยิ้มอยู่ “นายน้อย คุณไปส่งเจ้านิกายสิครับ”

ค่ายกลตระกูลจี้มีเพียงคนที่มีสายเลือดตระกูลจี้เท่านั้นถึงจะผ่าน

เข้ามาได้ เว้นเสียแต่ว่าจะบุกเข้ามาด้วยพลังอันแข็งแกร่งจริง ๆ

จี้ไจ่จึงพาฉู่ลั่วออกไปส่ง

ฉู่ลั่วยืนนิ่ง มองจี้ไจ่แล้วถามต่อ “มันแปลกมากเลยนะคะ! เห็น ๆ

กันอยู่ว่าคุณเป็นถึงนายน้อยตระกูลจี้ แต่กลับถูกอาจารย์ของคุณ

รังแกแล้วก็ถูกคนตระกูลจี้ดูถูกอีก”

จี้ไจ่ชะงักไป เขาถึงกับทำตัวไม่ถูก “เจ้านิกาย ผมคิดว่าเมื่อครู่

ผมพูดชัดเจนมากแล้วนะครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว…”

“ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวค่ะ” ฉู่ลั่วพูดแทรกเขา “พวกเขายกเอาเมืองผี

เฟิงตูกับฉันมาเป็นข้ออ้างเพื่อรังแกคุณ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวแล้วค่ะ”

จี้ไจ่เม้มริมฝีปาก

ทั้งสองสบตากันเงียบ ๆ

ฉู่ลั่วรออยู่สักพักก็ไม่ได้คำตอบ จึงทำได้แค่ทอดถอนใจแล้วบอก

“ถ้าคุณไม่อยากพูดฉันก็จะไม่บังคับคุณค่ะ”

เธอหันหลัง ท่องคาถา ประสานมือ แล้วจากนั้นไม่นานก็หายวับ

ไป

จี้ไจ่ยังไม่ทันตั้งตัว ฉู่ลั่วก็หายไปต่อหน้าเขาแล้ว

เขายืนตะลึงอยู่ตรงนั้นสักพักหนึ่ง

จนกระทั่งได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง

“นายน้อย เมื่อครู่คุณทำให้เจ้านิกายโกรธเหรอครับ?”

“ผมเปล่าครับปู่หลิว”

“ยังจะบอกว่าเปล่าอีก! ถ้าเปล่าจริง ๆ คุณก็คงไม่ยืนเหม่ออยู่ตรง

นี้หรอก” ปู่หลิวโค้งตัวแล้วส่ายหน้า “ยังเด็กเกินไปจริง ๆ”

จี้ไจ่ “…”