เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1431 คุกเข่าส านึกผิด

จี้ไจ่หันหลังเดินกลับเข้าบ้านตระกูลจี้

เพิ่งจะเดินเข้าไปก็เห็นว่ามีคนตระกูลจี้สามสี่คนยืนอยู่ในสวน

“ไปศาลบรรพชน”

จี้ไจ่พยักหน้าแล้วเดินตามพวกเขาไปยังศาลบรรพชน

……

ณ ศาลบรรพชน

ด้านบนแขวนสามมหาเทพซานชิงเอาไว้ ส่วนด้านล่างเป็นแผ่น

ไม้ขนาดใหญ่ที่คลุมผ้าสีแดง ถัดลงไปอีกคือแผ่นป้ายชื่อผู้นำตระกูล

จี้คนก่อน ๆ ที่วางเรียงกันเต็มไปหมด

นักพรตเทียนหลัวถือแส้ปัดแล้วหันหลังให้ประตู

ส่วนคนอื่น ๆ ในตระกูลจี้ล้วนมองจี้ไจ่ด้วยสายตาเย็นชา

ทันทีที่จี้ไจ่เดินเข้าไปก็ถูกแส้ปัดฟาดลงมาที่เข่าเขา

จากนั้นก็มีเสียงกังตึงพร้อมกับเขาที่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง

“รู้หรือเปล่าว่าตัวเองทำผิดอะไร?”

จี้ไจ่ทนเจ็บเอาไว้แต่ก็ไม่พูดอะไรออกไป

“ดูท่าทางแม้แต่ตัวนายเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหนสินะ”

นักพรตเทียนหลัวเดินไปข้าง ๆ จี้ไจ่แล้วหลุบตาลงมองเขา

“ความผิดข้อแรก คือปิดบังเรื่องมังกรปีศาจทำลายโลก”

“ความผิดข้อสอง ยอมให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพูดจาให้ร้ายตระกูล

จี้”

“ความผิดข้อสาม อยู่ในช่วงที่ต้องรับโทษแท้ ๆ แต่ยังกล้าฟื้นฟู

ตัวเองอีก”

ในทุกประโยคก็ถูกแส้ปัดของนักพรตเทียนหลัวฟาดลงบนตัว

เขาอย่างหนักเสมอ

สามประโยคก็ฟาดสามครั้ง

แส้ปัดนั้นราวกับเป็นเส้นด้ายนับพันนับหมื่น เป็นเหมือนแส้เหล็ก

บาง ๆ นับไม่ถ้วนที่ฟาดลงบนหลังของเขา

หลังของจี้ไจ่มีรอยเลือดซึมออกมาแล้ว

เขากัดริมฝีปากไว้ไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง

“คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่นี่ไปซะเถอะ”

นักพรตเทียนหลัวออกไปแล้ว คนตระกูลจี้คนอื่น ๆ ก็ตามไปด้วย

เช่นกัน

“นายน้อย ถ้าคุณจะโทษก็โทษเจ้านิกายที่ไม่รู้เรื่องอะไรคนนั้น

เถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เธอก็เข้ามาแทรก คุณคงไม่ต้องรับโทษเพิ่ม

อีก”

“เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้มีการสืบทอด แค่ถูกชิงหยางผลักดัน

ขึ้นมาก็คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านิกายไปแล้วจริง ๆ”

“ไม่เห็นเจ็ดสิบสองสำนักเซียนของพวกเราอยู่ในสายตา เจ้า

นิกายอย่างเธอก็คงเป็นได้ไม่ยืนยาวหรอก”

จากนั้นสุ้มเสียงเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เบาลง

ประตูศาลบรรพชนปิดลงอย่างช้า ๆ ปิดกั้นแสงสว่างจาก

ภายนอกไปทั้งหมด

จี้ไจ่เงยหน้าขึ้นมองแผ่นป้ายที่มีอยู่เต็มห้องแล้วขมวดคิ้ว

……

ณ เมืองหลวง

ย่านใจกลางเมือง

ไจ๋โหรวถือไอศกรีมด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือเนื้อย่างแล้ว

ก้าวเดินเร็ว ๆ ไปยังโต๊ะตัวเล็กโต๊ะหนึ่งตรงมุม จากนั้นก็วางข้าวของ

ลงบนโต๊ะ

“เจ้านิกายคะ คิดยังไงถึงมาหาฉันได้?”

เธอกดเสียงต่าแล้วอธิบาย “ฉันไม่ได้อู้งานนะคะ ฉันไม่ได้

พักผ่อนมาหลายวันแล้ว ฉันรู้สึกไม่สบายจริง ๆ ก็เลยลางานกับ

หัวหน้าซู่ไปค่ะ”

“แค่วันเดียวเอง”

เธอยกนิ้วขึ้นมานิ้วหนึ่งแล้วทำสีหน้าออดอ้อน “แค่วันเดียวเองนะ

คะ พรุ่งนี้ฉันก็กลับไปที่แผนกแน่นอนค่ะ”

ฉู่ลั่วสวมหน้ากากแล้วมองไปรอบ ๆ

ที่นี่ผู้คนพลุ่งพล่านมาก คนสัญจรไปมาถ้าไม่ใช่นักเรียนก็เป็น

พวกนักท่องเที่ยว

เมื่อเห็นว่าฉู่ลั่วไม่พูดไม่จา ไจ๋โหรวก็กุมมือทั้งสองข้างแล้ว

ขอร้องอย่างน่าสงสาร “เจ้านิกายคะ ฉันไม่สบายจริง ๆ ฉันปวดหัว

ปวดท้อง ปวดไปทั้งร่างเลย”

งานที่แผนกดีมาก

การมีเจ้านิกายอยู่ก็ย่อมดียิ่งขึ้นอีกแน่นอน

แต่ว่า

ต่อให้งานดีแค่ไหน ถ้าทำไปนาน ๆ ก็น่ารำคาญได้เหมือนกัน

อีกทั้งยังมีซู่เซี่ยงหยางที่บ้าทำงานล่วงเวลานั่นอีก เธอเป็น

นักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบตัวคนเดียว เดิมทีคิดว่าเป็นงานที่ดีสำหรับ

พนักงานราชการ

คิดไม่ถึงเลยว่านอกจากจะต้องเสี่ยงชีวิตแล้ว ยังต้องทำงาน

ล่วงเวลาทุกวันอีก

ตอนนี้เธอยังอายุยี่สิบที่ไหนกัน ให้ตายสิ

จะไปบอกว่าอายุสามสิบก็มีคนเชื่อ

ฉู่ลั่วพูดขึ้นมา “ฉันไม่ได้มาตามคุณกลับไปทำงานหรอก ในเมื่อ

ซู่เซี่ยงหยางอนุมัติให้คุณลางานแล้วก็ไม่ได้มาตามกลับไปหรอกค่ะ”

ไจ๋โหรวแสร้งทำขนาดนี้ ถ้าซู่เซี่ยงหยางไม่ยอมให้ลาจริง ๆ ก็คง

จะถูกเปิดโปงไปนานแล้ว

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ไจ๋โหรวก็โล่งใจขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นก็

ดีค่ะ ดีมากเลย”

เธอรีบหยิบไอศกรีมขึ้นมากิน จากนั้นก็หยิบเนื้อขึ้นมากินต่อ

โดยไม่สนใจภาพลักษณ์เลยแม้แต่น้อย

“แล้วเจ้านิกายมาหาฉันทำไมเหรอคะ?”