เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1468 หนูจ าเป็นต้องไป

จี้ไจ่จึงกลับไปยังองค์กรในวันนั้นเลย ทันทีที่เข้าไปภายในองค์กร

ก็เห็นเลยว่าพนักงานกำลังวุ่นวายกันมาก

“จี้ไจ่ คุณกลับมาแล้ว! ร่างกายฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดีครับ”

“อย่างนั้นก็ดีเลย” พนักงานคว้าแขนของจี้ไจ่ไว้ “มีค่ายกลซึ่ง

ต้องการให้คุณเสริมความแข็งแกร่งให้พอดีเลย องค์กรจะย้ายที่อยู่

แล้ว พวกปีศาจร้ายบางส่วนที่ขังอยู่ที่นี้จะต้องพาไปด้วย”

“ในแผนกนี้ความสามารถของค่ายกลของคุณแข็งแกร่งที่สุด

แล้ว”

หลังจากยุ่งไปจนถึงกลางดึก จี้ไจ่ก็เพิ่งได้มีโอกาสพักหายใจ

เขาจิบน้าแล้วคว้าตัวไจ๋โหรวที่เดินผ่านข้างตัวไปอย่างเร่งรีบ

เอาไว้ “ในแผนกยุ่งวุ่นวายกันขนาดนี้แล้วเจ้านิกายล่ะ?”

“หัวหน้ากลับไปแล้ว” ไจ๋โหรวกอดเอกสารกองสูงเท่าหัวไว้แล้ว

บอก “ทางการส่งเอกสารมาบอกเรื่องที่หัวหน้าจะต้องถูกปิดผนึกไป

ด้วยแล้ว ดูเหมือนว่าจะตระกูลฉู่จะมานะ หัวหน้าก็เลยต้องกลับไป

จัดการเรื่องที่บ้าน”

เธอเบ้ปากเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “พวกเขาเองก็ยังมีหน้ามาหา

หัวหน้าอีก ก่อนหน้านี้ทำไม่ดีกับหัวหน้าเลยแท้ ๆ!”

หลังจากบ่นจบแล้ว ไจ๋โหรวก็หอบข้าวของออกไป เหลือไว้เพียง

จี้ไจ่ที่ยืนอยู่ที่เดิมและขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าหัวหน้าจะจัดการเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉู่ยังไง

นะ

ณ บ้านฉู่อวิ๋น

ฉู่ลั่วมองคนตระกูลฉู่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามแล้วพยักหน้าพลางพูด

ออกไป “แถลงการณ์จากทางการเป็นเรื่องจริงทั้งหมดค่ะ”

“ฮั่วเซียวหมิงเป็นมังกรปีศาจกลับชาติมาเกิด”

“ทางสำนักเต๋ากำลังเตรียมจะปิดผนึกเขา ส่วนหนูที่เป็นเจ้า

นิกายก็สามารถจะปราบเขาได้”

ฉู่เหิงมองไปทางฮั่วเซียวหมิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่วแล้วพูดออกมา

“ทางตระกูลฮั่วก็เห็นด้วยเหรอ?”

ด้วยอำนาจอิทธิพลของตระกูลฮั่วในตอนนี้ การจะทำให้ฮั่ว

เซียวหมิงไม่ต้องถูกปิดผนึกก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

ฮั่วเซียวหมิงตอบ “เห็นด้วยครับ!”

ฉู่เหิงจ้องมองฮั่วเซียวหมิงแล้วก็มองฉู่ลั่วพร้อมกับความรู้สึก

สับสนอยู่ในใจ

สถานการณ์ที่ถูกกระทำแบบนี้มันดูไม่ใช่สไตล์ของฉู่ลั่วหรือฮั่ว

เซียวหมิงเลย

“ลั่วลั่ว เรื่องนี้ไม่มีช่องว่างที่จะหารือกันได้แล้วจริง ๆ เหรอ?

จะต้องปิดผนึกปราบปรามด้วยเหรอ?” ซ่งเชียนหย่าเอ่ยถามด้วย

น้าเสียงระมัดระวัง “พอจะมีความเป็นไปได้อื่นอีกไหม?”

ฉู่ลั่วจึงตอบออกไป “เรื่องนี้ได้มีการหารือกับทางการเรียบร้อย

แล้วค่ะ ยังไม่มีแผนการอื่นที่จะทำได้ค่ะ”

ฉู่เหว่ยฮ่าวโอบกอดภรรยาที่ใจสลายเอาไว้แล้วพูดเป็นน้าเสียง

ระวังเป็นพิเศษ “หลังจากการปิดผนึกปราบปรามนั้นแล้ว…มันจะเป็น

ยังไงเหรอ?”

“หลังจากถูกปิดผนึกแล้ว จะไม่สามารถออกจากสถานที่ปิดผนึก

ได้อีกเลย นอกเสียจากว่าจะปลดผนึกออก”

“เมื่อผนึกไม่ปลดออกและต้องปราบปรามไว้ ทางที่ดีที่สุดก็คือไม่

ต้องออกไป”

แน่นอนว่านี่คือการปิดผนึกปราบปรามแบบทั่วไป

แต่สำหรับเธอกับฮั่วเซียวหมิงนั้นแตกต่าง แต่เรื่องนี้ไม่ต้องบอก

พวกเขาหรอก

ทันทีที่เธอพูดจบ สีหน้าของคนตระกูลฉู่ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามก็

เปลี่ยนไป

โดยเฉพาะสองสามีภรรยาที่สีหน้าของพวกเขามีความรู้สึกปวด

ใจและละอายใจแสดงออกมา

ซ่งเชียนหย่าดวงตาแดงก่า พูดออกมาพร้อมกับน้าเสียงเจือเสียง

สะอื้นด้วย “ลั่วลั่ว ไม่ไปได้ไหมลูก?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้าแล้วบอกเธอ “หนูจำเป็นต้องไปค่ะ”

เธอมองฮั่วเซียวหมิงแล้วก็สบตากับเขา “หนูเป็นคนเสนอให้ผนึก

เขา หนูไม่สามารถปล่อยให้เขาถูกผนึกอยู่ที่นั่นคนเดียวได้หรอกค่ะ”

คนตระกูลฉู่พูดอะไรไม่ออกเลย

พวกเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์

ในห้องโถงนั้นเงียบไปทันที

ฉู่ลั่วมองคนตระกูลฉู่ที่ดูเงียบและเสียใจแบบนั้น แล้วในใจก็รู้สึก

แปลก ๆ เธอจึงมองไปทางฉู่เหิงโดยไม่รู้ตัว

ฉู่เหิงมองพ่อแม่ของตัวเองแล้วส่ายหน้าให้ฉู่ลั่วเล็กน้อย

“พ่อครับแม่ครับ ผมกับฉู่ลั่วขอคุยกันตามลำพังนะครับ”

ฉู่เหว่ยฮ่าวมองฉู่เหิงแล้วก็พยักหน้า

ซ่งเชียนหย่าเองก็สะอื้นพลางพยักหน้าให้เช่นกัน เธอจับมือของ

ฉู่เหิงไว้แล้วบอกเขา “ลูกเกลี้ยกล่อมเธอนะ บางทีมันอาจจะมีวิธีอื่นก็

ได้”

ปิดผนึกปราบปรามอะไรนั่น

พวกเขาไม่เข้าใจหรอกแต่ในอินเทอร์เน็ตก็มีข้อมูลทั่วไปอยู่บ้าง

ในข้อมูลทั่วไปเหล่านั้นบรรยายการปิดผนึกและการปราบปราม

ดูน่ากลัวมาก ๆ เลย

ถ้าไม่กลายเป็นหินก็จะต้องถูกฝังลงไปใต้ดินแล้วรอให้มีการปลด

ผนึกถึงจะหลุดพ้นออกมาได้