เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1487 ท าลายจิตธรรมญาณ
“เป็นเส้นขนจากแส้ขนจามรี!”
แส้ขนจามรีเป็นอาวุธเวทของนักพรตหงฟาง
ไจ๋ฉางกรีดร้องในใจว่าเป็นไปไม่ได้ เขาเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นว่า
ท่ามกลางหมอกเลือด ด้านบนนั้นกำลังมีขนจากแส้ขนจามรีเปื้อน
เลือดจำนวนมากลอยลงมาจากกลางอากาศ
ทุกคนต่างเบิกตากว้างในทันที
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!”
ไจ๋ฉางอดร้องอุทานออกมาไม่ได้
“ต้องเป็นฉู่ลั่วที่สู้จนตัวตายแน่ถึงทำให้อาวุธเวทของผู้อาวุโสถูก
ทำลายแบบนี้!”
ในขณะที่เขาเพิ่งพูดจบ ก็พลันมีเสียงแตกหักดังมาจากกลาง
อากาศ
ชิ้นส่วนของอาวุธเวทที่แตกหักร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ
ตรงนั้น
กระดิ่งทองสำริด ธงเรียกวิญญาณ…
ครั้งนี้ทุกคนไม่สามารถพูดปลอบใจตัวเองและหลอกลวงคนอื่น
ได้อีกแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเป็นนักพรตหงฟางที่เป็นฝ่ายแพ้!
ไจ๋ฉางจ้องมองคนสองคนบนท้องฟ้าด้วยแววตาสั่นระริก
ความเร็วในการต่อสู้เริ่มช้าลงไปแล้ว
ทุกคนเริ่มมองเห็นภาพการต่อสู้ได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
“หวังว่าสหายน้อยฉู่จะไม่ลงมือโหดร้ายเกินไป”
ไจ๋ฉางมองหยางเสียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความตกตะลึง “คุณ…
คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!”
เขาเริ่มตื่นตระหนกแล้ว รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีเรื่องที่น่ากลัวเกิดขึ้น
เขาเอ่ยปากต่อไปว่า “เธอกล้า! เธอจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง!
เธอ…”
ทันใดนั้นสุ้มเสียงกัมปนาทพลันดังสนั่น ขัดจังหวะเขาซึ่งกำลัง
พูดกับตัวเอง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังก้อนบางอย่างที่ตกลงมาบน
พื้น
ที่บอกว่ามันเป็นก้อน เพราะตอนนี้ไม่มีใครสามารถแยกออกเลย
ว่านั่นใช่คนหรือไม่
ทั่วร่างเต็มไปด้วยคราบเลือด เส้นผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าบนตัวขาด
รุ่งริ่ง
ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนผู้อาวุโสของลัทธิเต๋าผู้มีท่าทางสูงส่งและ
หยิ่งผยองคนนั้นเลย
ทุกคนพากันกลั้นหายใจไปหมด
กลางอากาศ ฉู่ลั่วถือดาบชิงเจวี๋ยค่อย ๆ เหาะลงมา ปลายดาบ
ของเธอชี้ไปยังนักพรตหงฟางที่อยู่บนพื้นโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่
น้อย
“เจ้านิกาย!” หยางเสียนเอ่ยขึ้น
ทุกคนต่างมองเขาด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงในใจ
ฉู่ลั่วในเวลานี้มีรังสีฆ่าฟันรุนแรงมาก ไอสังหารกับพลังวิญญาณ
ที่กำลังล้อมรอบตัวเธอทำให้กลิ่นอายความอ่อนโยนรอบตัวหายไป
จนหมด
หยางเสียนไม่เห็นเหรอว่าในตอนนี้แม้แต่เจ้าหน้าที่ในองค์กร ก็
ยังแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาแล้ว?
แต่หยางเสียนยังกล้าเอ่ยปากอีก
เขาไม่กลัวฉู่ลั่วจะลงมือฆ่าเขาตอนนี้เลยหรือไง?
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองไปทางหยางเสียนด้วยสายตาเย็นชา
หยางเสียนกลับยังคงมีสีหน้าอ่อนโยน “ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ”
“เสี่ยวฉู่ ในเมื่อตัดสินแพ้ชนะชัดเจนแล้วก็อย่าตัดสินด้วยศาล
เตี้ยเลยเถอะ” ผู้บัญชาการเฒ่าก็พาผู้นำของหลายมณฑลออก
มาแล้ว
เขาทำเพียงเหลือบมองสิ่งนั้นที่อยู่บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา
“ว่ากันว่าการลงโทษสถานหนักที่สุดของลัทธิเต๋าคือทำลายจิตธรรม
ญาณไม่ใช่เหรอ?”
นักพรตเต๋าทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้างพร้อมกัน จ้องมองผู้
บัญชาการเฒ่าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ผู้บัญชาการเฒ่าทำราวกับไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดเป็นเรื่องน่ากลัว
ขนาดไหน “ทำลายจิตธรรมญาณ แล้วก็ไว้ชีวิตเขาเถอะ”
ถ้าทำอย่างนั้นก็ไม่สู้ฆ่าเขาไปเลยดีกว่า!
หากตายไปแล้วยังสามารถกลับชาติมาเกิดได้ และยังสามารถ
บำเพ็ญใหม่ได้ในชาติหน้า
แต่การทำลายจิตธรรมญาณเท่ากับทำให้เขากลายเป็นคน
ธรรมดาไปเลยนะ
ไม่มีทางจะบำเพ็ญได้อีกแล้ว
หงฟางซึ่งนอนอยู่บนพื้นกระอักเลือดออกมา “ฆ่าฉัน! ฆ่าฉัน
เลย!”
ฉู่ลั่วคุกเข่าลงช้า ๆ “ฆ่าคนผิดกฎหมายค่ะ”
เธอยื่นมือไปยังตำแหน่งวิญญาณสวรรค์ของหงฟาง ใช้พลัง
วิญญาณที่แข็งแกร่งเจาะทะลุเข้าไปในวิญญาณของเขา
ไม่นานฉู่ลั่วก็เข้าไปถึงจิตธรรมญาณของหงฟางได้
“ไม่!”
หงฟางที่ตอนแรกดูเหมือนใกล้ตายพลันส่งเสียงร้องโหยหวน
ออกมา
ฉู่ลั่วดึงมือกลับ
เดิมทีแม้นักพรตหงฟางจะมีเส้นผมสีขาวแต่ใบหน้ายังคงอ่อน
เยาว์ ทว่าตอนนี้ผิวหน้าของเขากลับหย่อนคล้อย ร่างกายเริ่มแห้ง
เหี่ยวไปหมด
เขากู่ตะโกนอย่างอ่อนแรงและโกรธเคือง
แต่ไม่อาจหยุดยั้งพลังวิญญาณที่กระจายออกมาจากร่างของเขา
ได้เลยสักนิด
จิตธรรมญาณของเขา
พังทลายแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
