เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1489 เขาไร้ประโยชน์แล้ว
เมื่อหงฟางถูกโยนลงไปบนเตียงเดี่ยวหลังนั้นแล้ว คนรุ่นหลังทั้งสี่
คนก็ปัดมือด้วยความรังเกียจ
“ไม่คิดว่าพอถูกทำลายจิตธรรมญาณแล้วจะมีสภาพแบบนี้!
กลายเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่ง!”
“แค่ขยะยังไม่พอหรอก! ฉันจะบอกอะไรให้ ก่อนหน้านี้เขาทำ
ร้ายคนไปเยอะมาก เคยทำร้ายนักพรตมาไม่น้อยเลยด้วย หลังจาก
ตายจริง ๆ ต้องลงนรกแน่…”
“ถ้าอย่างนั้นก็แย่แล้ว! ตอนนี้เจ้านิกายมีอิทธิพลในยมโลกด้วย
พวกเธอคงไม่ยอมให้เขาหลบหนีไปได้แน่!”
“เจ้านิกายยอดเยี่ยมจริง ๆ !”
“ไม่อยากนั้นจะเป็นเจ้านิกายได้ยังไงล่ะ! ฉันเห็นสีหน้าผู้นำ
ตระกูลเปลี่ยนไป…”
คนพวกนั้นกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นเต้น
พวกเขาไม่สนใจหงฟางที่อยู่ในห้องแม้แต่น้อย จึงไม่ได้
สังเกตเห็นเลยว่าผิวหนังที่เหี่ยวย่นของหงฟาง ค่อย ๆ กลับมาเปล่ง
ปลั่งอีกครั้ง ร่างกายที่แห้งเหี่ยวก็ค่อย ๆ กลับมามีรูปร่างเนื้อหนังอัน
สมบูรณ์
แม้กระทั่งผมขาวที่เคยแห้งกร้านก็ยังกลับมาเป็นมันเงาอีกครั้ง
หลังจากพวกเขาไปแล้ว หงฟางถึงลุกขึ้นมานั่งบนเตียง
เขามองมือทั้งสองข้างของตนด้วยความตื่นตระหนก พลางพูด
กับความว่างเปล่าภายในห้อง “พวกคุณไม่เคยบอกผมเลยว่าฉู่ลั่วเก่ง
ขนาดนี้!”
“ตอนนี้จิตธรรมญาณของผมถูกทำลายไปแล้ว พวกคุณจะ
ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไปในร่างกายของผมอย่างเดียวเหรอ?”
“พลังวิญญาณพวกนี้ยังจะมีประโยชน์อะไร! แค่ปกป้องอายุขัย
สั้น ๆ ของผมได้เท่านั้น แต่ผมไม่สามารถกลับไปบำเพ็ญได้อีกแล้ว!”
“ผมต้องการฟื้นฟูจิตธรรมญาณของผม ผมจะให้ฉู่ลั่วได้เห็นดี!”
เขาก่นด่าด้วยความโกรธแค้น
แต่ความว่างเปล่าในห้องไม่ได้ตอบกลับอะไรเขาเลย
หงฟางหันหลังจะเดินออกจากห้อง แต่มือเพิ่งแตะกับกลอนประตู
พลังวิญญาณอันเต็มเปี่ยมในร่างกายพลันหายไปทันที
เขาลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง
เขาพยายามหันไปมองริมหน้าต่าง มีเงาร่างคนสวมชุดคลุมสีดำ
ยืนอยู่ตรงนั้น
ภายใต้ชุดคลุมไม่สามารถแยกออกได้ว่าเป็นหญิงหรือชาย
ในมือของคนคนนั้นกำลังเล่นกลุ่มก้อนพลังวิญญาณก้อนหนึ่ง
ตรงกลางก้อนพลังวิญญาณนั้นเป็นความทรงจำของเขา
คนคนนั้นใช้พลังวิญญาณคัดลอกความทรงจำส่วนหนึ่งของเขา
ก่อนจะดึงออกไป!
“คุณทำอะไร!”
เสียงที่เหมือนผู้ชายก็ไม่ใช่ผู้หญิงก็ไม่เชิงเปล่งออกมาจากลำคอ
ของอีกฝ่าย “แม้แต่มังกรปีศาจทำลายโลกแกยังพากลับมาไม่ได้
กระทั่งฉู่ลั่วก็ยังเอาชนะไม่ได้อีก!”
“ปล่อยให้แกอยู่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์!”
“ไม่ ไม่ ไม่นะ ผมยังมีประโยชน์ แค่คุณฟื้นคืนจิตธรรมญาณ
ของผม ผมก็กลับไปจับมังกรปีศาจทำลายโลกได้แล้ว กำจัดฉู่ลั่วได้
ด้วย!”
“เชื่อผมเถอะ! เชื่อผมเถอะนะ!”
มีเพียงเสียงหัวเราะอันเย็นชาของคนชุดดำที่ตอบกลับมา
“มังกรปีศาจทำลายโลกกับฉู่ลั่วไม่ต้องใช้แกแล้วล่ะ!”
หลังจากนั้นในห้องก็เหลือนักพรตหงฟางเพียงคนเดียว
เขาส่งเสียงคร่าครวญไม่หยุด จนกระทั่งพวกพยาบาลมาเห็นเข้า
จึงยกเขาขึ้นจากพื้นด้วยความรังเกียจ พร้อมกับมองร่างกายท่อน
ล่างที่สกปรกของเขาด้วยความรังเกียจเช่นกัน
“เพราะแก่ขนาดนี้แล้วสินะ ถึงได้ถูกครอบครัวเอามาทิ้งไว้ที่นี่”
“แม้แต่เรื่องกิน เรื่องดื่ม เรื่องขับถ่ายยังเป็นปัญหา ครอบครัวต้อง
เอามาทิ้งแน่นอนอยู่แล้ว! ยังดีที่ให้เงินไว้ แต่ไม่รู้ว่าเงินนั่นจะส่งมาให้
อีกสักกี่เดือน!”
“แต่จะสนทำไมว่าจะให้เงินมากี่เดือน ให้มาหนึ่งเดือนพวกเราก็
ดูแลแค่หนึ่งเดือน ไม่ให้ก็ไม่ต้องดูแล!”
ทั้งสองคนจัดการดูแลหงฟางด้วยท่าทางหยาบกระด้าง
หงฟางขยับนิ้วที่สั่นเทา อยากระบายความโกรธแค้น แต่เขา
พบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดออกมาสักประโยค
เขาไร้ประโยชน์แล้ว!
นักพรตที่เก่งที่สุดในลัทธิเต๋า ตอนนี้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไป
แล้ว!
สองวันต่อมา ทางการก็ปล่อยข่าวออกมาอีก
‘หลังถูกลัทธิเต๋าเร่งเร้า ตอนนี้ขอกำหนดให้มณฑลหนานเป็น
สถานที่ผนึกมังกรปีศาจทำลายโลก รายละเอียดนอกเหนือจากนี้
ขอให้บริษัทฮั่วร่วมหารือกับหน่วยงานท้องที่’
ข่าวนี้สั้นมากทว่าส่งผลใหญ่หลวง
[ฮ่า ๆ! บ้านเกิดฉันเอง!]
[ในที่สุดก็ถึงคราวมณฑลหนานของเราได้รับความอู้ฟู่รุ่งเรืองนี้
แล้วเหรอ]
[นี่ไม่ใช่ความอู้ฟู่รุ่งเรืองแล้ว แต่เป็นสุดยอดความอู้ฟู่รุ่งเรือง!]
[เหอะ ทีแรกครอบครัวแฟนฉันดูถูกฉันที่มาจากมณฑลหนาน
แต่ตอนนี้…ที่บ้านเธอยอมตกลงแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!]
[ฉันจะกลับบ้าน!]
YOU MAY ALSO LIKE
