เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1500 ไปกันเถอะ
หลังจากแปะยันต์เสร็จแล้ว เฉิงยวนก็หันไปมองทางจิ่งเจียเหยียน
ที่ปะปนอยู่ในกลุ่ม
แต่เฉิงยวนก็แค่จ้องมองเธอเท่านั้น
จิ่งเจียเหยียนขยับเดินไปด้านข้างอย่างน้อยใจภายใต้สายตาของ
เฉิงยวน พลางบอก “พวกเธอจะทิ้งฉันจริง ๆ เหรอ?”
เฉิงยวน “เด็กจะเกิดในสองวันนี้ ในฐานะที่เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงพันธ
สัญญาจะไปได้เหรอ? เดิมทีพลังปีศาจในตัวของเจ้าก็ไม่ได้มี
มากมายอยู่แล้ว ระวังถูกแว้งกัดด้วยล่ะ”
จิ่งเจียเหยียนมองฉู่ลั่วอย่างน่าสงสาร
ฉู่ลั่วจึงพูดขึ้นมา “ฉันเคยดูชะตาของเด็กคนนั้นแล้ว ชะตามี
ความแปลก เขาจะดึงดูดวิญญาณร้ายได้ง่าย”
เธอมองจิ่งเจียเหยียน
แล้วจิ่งเจียเหยียนก็หลบสายตาอย่างรู้สึกผิด
เธอรู้ว่าเด็กคนนั้นมีชะตาแปลกประหลาด มีความเกี่ยวข้องกับ
การที่เธอตกใจในตอนแรกอย่างแน่นอน
ฉู่ลั่วพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม “เจียเหยียน เธอไปทำพันธสัญญา
สัตว์เลี้ยงทิพย์กับเด็กคนนี้เอง ในเมื่อพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นสิ”
หลังจากพูดจบ ฉู่ลั่วก็เดินเข้ามาท่ามกลางสายตาน้อยใจของ
จิ่งเจียเหยียน จากนั้นก็ลูบผมของจิ่งเจียเหยียนอย่างเบามือ “เจียเห
ยียนต้องเป็นปีศาจดีที่รักษาคำพูดไว้ได้แน่นอน”
หลังจากถูกฉู่ลั่วลูบหัวแบบนั้น จิ่งเจียเหยียนที่ไม่เต็มใจก็พูด
ออกมาด้วยท่าทีเขินอายทันใด “เดิมทีฉันก็เป็นปีศาจดีที่รักษาคำพูด
อยู่แล้ว”
“ในเมื่อฉันทำพันธสัญญากับเด็กคนนั้นไปแล้ว ฉันก็จะต้อง
ปกป้องเธอไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน”
“ลั่วลั่ว เธอวางใจเถอะ!”
“ถึงแม้ว่าพวกเธอจะไม่อยู่กันทั้งหมด ฉันก็จะเชื่อฟังและคอย
ปกป้องเธอให้ดี”
สีหน้าของฉู่ลั่วอ่อนโยนขึ้น แล้วหยิบยันต์หลายใบออกมาจาก
ในแขนเสื้อ “นี่คือยันต์ที่จะผนึกวิญญาณ คุณ อยู่เป็นเพื่อเด็กคนนั้น
หลาย ๆ วันไปก่อน ถ้าวิญญาณของเด็กมั่นคงแล้วก็ให้แปะยันต์นี้
แล้วก็มาหาพวกเราที่มณฑลหนานได้”
จิ่งเจียเหยียนรับยันต์มาอย่างมีความสุข “ฉันรู้อยู่แล้วว่าลั่วลั่วไม่
มีทางไม่สนใจฉันหรอก”
จากนั้นเธอก็หันไปลูบหัวของจิ่วฉานที่มีผมขึ้นเยอะแล้ว “ไปที่
มณฑลหนานแล้วก็เชื่อฟังลั่วลั่วนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตีก้นนาย ได้ยิน
หรือเปล่า!”
ท่าทางที่เป็นผู้ใหญ่ของเธอทำให้จิ่วฉานพูดไม่ออกไปสักพัก
หนึ่ง
จากนั้นทุกคนก็เดินไปทางหน้าประตูบ้านฉู่อวิ๋น แล้วก็เห็นว่าที่
หน้าประตูมีวิญญาณมารายล้อมอยู่ไม่น้อย
เฉิงยวนจึงพูดออกมา “ไม่นะ พอรู้ว่าพวกเราจะไป พวกเจ้าก็เลย
มาส่งพวกเราอย่างนั้นเหรอ?”
ผีเหล่านั้นเผยรอยยิ้มอย่างอึดอัด แต่สายตากลับมองจั่วโยวโยว
ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังกันหมดเลย
“เชฟจั่ว หลังจากที่คุณไปมณฑลหนานแล้วจะยังทำอาหารต่อ
หรือเปล่า?”
“รายการของพวกเราจะยังอยู่ในคิวอยู่เลย”
“จะเป็นการเรียงคิวต่อหรือยังไงเหรอ?”
ผีเหล่านี้ล้วนมองไปที่จั่วโยวโยวอย่างหิวกระหาย กลัวว่าจะได้
ยินคำว่า ‘ไม่’ ออกมาจากปากของเธอ
จั่วโยวโยวจึงพูดออกมาทันที “ไม่หยุดหรอกค่ะ ยังคงทำต่อ
เพียงแต่ต้องรอให้พวกเราจัดการร้านให้ดีก่อน ส่วนเรื่องคำสั่งซื้อก็
เป็นไปตามที่ทำอยู่ก่อนหน้านี้เลยค่ะ”
แล้วหลังจากนั้นก็คงจะไม่เหมือนกับตอนที่อยู่บ้านฉู่อวิ๋นแล้ว
ทันทีที่บรรดาผีได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ากันรัว ๆ
“ไม่หยุดก็ดีแล้ว”
“เชฟจั่วควรจะได้พักผ่อนให้เต็มที่จริง ๆ”
“ก็แค่จะไม่ได้กลิ่นอาหารหอม ๆ ของเซฟจั่วไปอีกสักพักเลย…”
บรรดาผีทั้งหลายต่างมารายล้อมจั่วโยวโยว
แล้วเฉิงยวนก็กระซิบอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่ว “ตอนนี้โยวโยวพูดและยิ้ม
มากขึ้นแล้วนะ”
อดีตที่เป็นราวกับฝันร้ายเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จากนั้นก็มีรถขับคันหนึ่งเข้ามา
ฮั่วเซียวหมิงออกมากรถแล้วก้าวยาว ๆ ตรงมาหาฉู่ลั่ว “เก็บของ
เรียบร้อยหมดแล้วเหรอ?”
“ค่ะ เก็บพวกของที่ควรเก็บไปเรียบร้อยหมดแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ!”
ฉู่ลั่วพยักหน้า
แล้วพาพวกเฉิงยวนเดินไปที่รถ
นอกจากซุนหย่าจิ้ง หงอิน และจิ่งเจียเหยียนแล้ว คนอื่น ๆ ต่าง
ขึ้นรถไปกันหมด
จากนั้นรถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ
YOU MAY ALSO LIKE
