เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1501 ฉันไม่ได้ตั้งใจ

ทุกคนต่างมองบ้านฉู่อวิ๋นผ่านทางหน้าต่างรถ

ไม่นานพวกเด็ก ๆ ก็แอบสะอื้นขึ้นมา

ฉู่ลั่วเองก็หันไปมองบ้านฉู่อวิ๋นที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ พร้อมทั้งซุน

หย่าจิ้งกับจิ่งเจียเหยียนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน

ความกลัดกลุ้มพุ่งเข้ามาในใจของเธออย่างน่าประหลาด

นี่เป็นความรู้สึกที่มีน้อยมาก ๆ ตั้งแต่ที่เธอบำเพ็ญมา

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ?”

ฝ่ามืออุ่น ๆ ข้างหนึ่งวางบนหลังมือของเธออย่างเบา ๆ

ฮั่วเซียวหมิงมองตามสายตาของเธอไปแล้วพูดขึ้น “ถ้าคุณอยาก

กลับมาก็กลับมาได้ตลอด ค่ายกลที่ทางลัทธิเต๋าสร้างขึ้นมันกักขังได้

แค่ผมคนเดียว ขังคุณไว้ไม่ได้หรอกครับ”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นค่ะ ฉันแค่…”

เธอก้มหน้าลงแล้วนับนิ้วอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไร

ผลของการคำนวณก็ชัดเจนแล้วว่าไม่มีอะไร

แต่ความกลัดกลุ้มในใจเธอกลับไม่จางหายไปเลย

จากนั้นก็มีเสียงดังกุกกัก

รถหยุดลงทันที

จากนั้นก็มีเสียงดังโวยวายมาจากด้านหน้า

หลังจากนั้นไม่นาน บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็วิ่งมา

ฮั่วเซียวหมิงลดกระจกลงจึงเห็นว่าบอดี้การ์ดคนนั้นสีหน้าดูไม่ดี

นัก

“มีผู้หญิงชื่อจิ่งอันเสวี่ยกำลังถือมีดจ่อคอ แล้วบอกให้ประธานฮั่ว

ไปพบเธอครับ”

“ไม่อย่างนั้นเธอจะตายหน้าขบวนรถของพวกเรา”

ฮั่วเซียวหมิงขมวดคิ้วแล้วอ้าปากจะพูด แต่เห็นว่าฉู่ลั่วนั่งอยู่ข้าง

ๆ จึงกลืนคำพูดลงไปก่อน

เขาเก็บซ่อนความร้ายกาจในดวงตาไว้แล้วบอก “ผมจะไปดูนะ”

“ฉันจะไปกับคุณด้วยค่ะ” ฉู่ลั่วเอ่ย “ได้ยินว่าจิ่งอันเสวี่ยเป็นคน

บอกลัทธิเต๋าเรื่องที่คุณเป็นมังกรปีศาจทำลายโลก”

“ฉันอยากจะรู้มากค่ะว่าเธอรู้ได้ยังไง”

ฮั่วเซียวหมิงจึงพยักหน้ารับ

เขาทำสัญญาณให้รถขับไปข้างหน้า

ตรงหน้ารถอีกคันที่อยู่ด้านหน้าสุด มีบอดี้การ์ดหลายคนกำลัง

ขวางจิ่งอันเสวี่ยเอาไว้

เธอผมเผ้ายุ่งเหยิง เนื้อตัวก็ขาวซีดและดูผอมแห้ง มือข้างหนึ่ง

กำลังถือมีดจ่อที่คอตัวเองอยู่

มีดนั้นขีดข่วนไปบนผิวหนังที่อ่อนนุ่มของเธอจนเห็นเป็นรอย

เลือดสีแดงสดแล้ว

ทันทีที่จิ่งอันเสวี่ยเห็นฮั่วเซียวหมิงมา เธอก็ดูตื่นเต้นมากขึ้นไป

อีก

“ฮั่วเซียวหมิง ฮั่วเซียวหมิง!”

เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างตื่นเต้น พร้อมกับพูดจาสะเปะสะปะ

ไปหมด “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ”

“ฉันอยากให้คุณเสียใจ ฉันไม่เคยคิดจะผนึกคุณเลยจริง ๆ นะ”

ฮั่วเซียวหมิงกับฉู่ลั่วยืนอยู่ด้านหลังบอดี้การ์ดแล้วมองจิ่งอันเสวี่ย

ที่กำลังเสียสติ

ฉู่ลั่วจึงพูดขึ้นมา “วิญญาณของเธอไม่มั่นคงค่ะ มีความเป็นได้

สูงว่าสาเหตุเกิดจากการเห็นผีบ่อย ๆ”

ท่าทีของฮั่วเซียวหมิงนิ่งเฉย เขาจับมือฉู่ลั่วแล้วบอกให้บอดี้

การ์ดหลีกทาง จากนั้นก็เดินไปอยู่ตรงหน้าจิ่งอันเสวี่ย

จิ่งอันเสวี่ยที่พูดจาไปเรื่อยเปื่อยอยู่ฝ่ายเดียวพลันเงียบไปทันที

เธอมองฮั่วเซียวหมิงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้าตา ราวกับ

ว่าเห็นเพียงเขาอยู่ในสายตาแค่คนเดียวเท่านั้น

“คุณรู้ใช่ไหม”

จิ่งอันเสวี่ย “…”

ฮั่วเซียวหมิงพูดต่อ “คุณน่าจะรู้ว่าผมมีความรู้สึกแปลก ๆ กับ

คุณ”

จิ่งอันเสวี่ย “…”

“คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไม?”

มือที่จิ่งอันเสวี่ยถือมีดอยู่สั่นเบา ๆ

“คุณรู้ ผมเองก็เคยบอกคุณไปแล้ว แต่คุณก็ยังไม่เชื่อ” สายตา

ของฮั่วเซียวหมิงฉายแววดูถูกขึ้นมาเล็กน้อย “คุณอยู่กับจิ่งอันฉิง ใน

ฐานะที่คุณเป็นพี่สาว เมื่อเธอมีอะไรที่แปลกไปคุณจะไม่เห็นเลยจริง ๆ

เหรอ?”

จิ่งอันเสวี่ยก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

“เห็น ๆ กันอยู่ว่าคุณคาดเดาทุกอย่างได้หมดแล้ว คุณเห็นทุก

อย่างแล้ว แต่คุณก็ยังยอมให้จิ่งอันฉิงสร้างเรื่องอีก ทำไมล่ะ?”

“คุณเป็นพี่สาว รู้อยู่แท้ ๆ ว่าน้องสาวของตัวเองกำลังรนหาที่

ตาย…”

“ฉันไม่รู้!” จู่ ๆ จิ่งอันเสวี่ยก็พูดโพล่งขึ้นมา

เธอมองซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดกลัว ราวกับว่ารอบ ๆ มีสิ่งที่น่า

กลัวอยู่

“ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันแค่คิดว่าเธอ…เธออยากจะไล่

ฉู่ลั่วไป! ฉันคิดว่าเธอแค่จะโวยวายสร้างเรื่องเฉย ๆ”

ฮั่วเซียวหมิงหัวเราะเบา ๆ แต่ในเสียงหัวเราะนั้นกลับเต็มไปด้วย

การหยามเหยียด

พาให้จิ่งอันเสวี่ยซึ่งเดิมทีพูดอธิบายตัวเองไม่หยุดหยุดพูดไป

ทันที