เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1507 ท าไมบนโลกนี้ถึงยังมีคนแบบนี้อยู่

ในพื้นที่แสดงความคิดเห็นมีเสียงต้อนรับจากผู้ชมมากมาย

ไจ๋โหรวรีบแสดงความคิดเห็นไปหลายประโยค เธอทั้งแสดงความ

คิดเห็นทั้งพูดไปด้วยว่า “คนธรรมดาเห็นเจ้านิกายแล้วยังเข้าใจ

ขนาดนี้เลยนะ มีแต่คนลัทธิเต๋าเท่านั้นแหละที่คร่าครึหัวโบราณ พูด

ถึงแต่เรื่องการสืบทอดอะไรนั่น กับเอาแต่พูดเรื่องของอาจารย์พวก

นั้นอยู่ได้”

“เชอะ!”

เธอแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ ก่อนจะรีบไปเข้าร่วมการสุ่มรายชื่อผู้

โชคดี

จี้ไจ่กวาดตามอง “เจ้านิกายก็พักอยู่ในโรงแรมนี้ แล้วเธอยังต้อง

เข้าร่วมสุ่มด้วยเหรอ?”

“การสุ่มได้แสดงว่ามีวาสนาต่อกัน ไม่แน่นะ ฉันอาจจะมีวาสนา

กับเจ้านิกายก็ได้”

เวลาผ่านไปสักพัก เธอก็ส่งเสียงคร่าครวญด้วยความผิดหวัง

“กรี้ดดด! ทำไมสุ่มไม่ได้ฉันอีกแล้วล่ะ”

จี้ไจ่ “…”

นี่ไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายไม่ใช่เหรอ?

แค่คิด ๆ ดูก็รู้แล้ว ถ้าคนที่สุ่มได้เป็นคนที่มีวาสนาจริง เจ้านิกาย

คงไม่มีทางปล่อยให้เจ้าหน้าที่ในองค์กรสุ่มเป็นผู้โชคดีได้หรอก

จี้ไจ่ก้มหน้า พลางจ้องหน้าจอมือถือต่อ

เพราะเจ้านิกายกำลังถ่ายไลฟ์สตรีมอยู่ในโรงแรม ฉากหลังจึง

เป็นกระจกของโรงแรมแห่งนี้

ในตอนนั้นเอง แก้วคริสตัลใบหนึ่งก็ถูกยื่นเข้ามา มือที่ถือแก้ว

คริสตัลนั้นดูเรียวบางนัก

นิ้วเรียวยาวนั้นเปิดเผยออกมาต่อหน้ากล้อง

เผยให้เห็นปลายแขนเสื้อสูทสีดำ

ทันใดนั้นเองคนในไลฟ์สตรีมต่างก็หวีดร้องกันขึ้นมา

จี้ไจ่เม้มริมฝีปาก แววตาของเขามืดลง

อีกด้านที่กำลังทำการไลฟ์สตรีมอยู่

ฉู่ลั่วได้ติดต่อไปหาผู้โชคดีคนแรกที่สุ่มได้ [ก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยว]

หลังเชื่อมต่อกันสำเร็จ ก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยวก็พุ่งเข้ามาอยู่ใกล้

กล้อง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธจัด “คือว่าคุณช่วยดูให้ฉันได้

ไหมคะ ว่าทำไมบนโลกนี้ถึงยังมีคนแบบนี้อยู่ได้!”

ก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยวดูเหมือนจะอายุประมาณสามสิบต้น ๆ ไว้ผม

สั้นเป็นระเบียบ บวกกับสีหน้าโกรธเกรี้ยวในเวลานี้ ทำให้เธอมีท่าที

องอาจ

ฉู่ลั่วถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ?”

ก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยวหยิบรูปภาพใบหนึ่งขึ้นมา ในรูปภาพนั้นเป็น

ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาแบบเดียวกัน แต่มีความอ่อนโยนกว่ามาก

คนที่อยู่ด้านข้างผู้หญิงถูกก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยวใช้โพสต์อิทแปะ

ทับเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากจะให้เห็นใบหน้าของคนคนนั้น

“ท่านปรมาจารย์ คุณช่วยตรวจดูโชคชะตาของผู้หญิงคนนี้ให้

ฉันหน่อยเถอะค่ะ เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์มากใช่ไหมคะ เป็นคนโลภมาก

ไม่รู้จักพอใช่ไหมคะ บนโลกใบนี้มีคนแบบนี้อยู่ได้ยังไงกัน!”

ฉู่ลั่วจ้องมองก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยว

ก่อนจะมองผู้หญิงในรูปภาพ

“ใบหน้าเหลี่ยมแต่มีส่วนกลม หน้าผากอิ่มเอิบ แก้มทั้งสองข้าง

อวบอ้วน แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนจิตใจดี เป็นคนมุ่งมั่นทำเพื่อคน

อื่น แต่ว่า…”

เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ ท่ามกลางแววตาสงสัยและรอคอยของก้อน

เมฆผู้โดดเดี่ยว เธอจึงเอ่ยต่อไปว่า “แต่ใบหน้าช่วงล่างค่อนข้างยาว

มันบอกว่าเธอเป็นคนไม่ยอมคน กับญาติสนิทของตัวเอง เธอมักจะ

ใช้คำพูดรุนแรงด้วยบ่อย ๆ”

“แต่คนแบบนี้เป็นคนปากร้ายใจดี ขอแค่คนอื่นยอมรับผิด เธอก็

ไม่คิดติดใจเอาความอะไรแล้ว หลังจากจบเรื่องเธอยังเป็นฝ่ายรู้สึก

ผิดด้วยซ้า”

“แต่เพราะใบหน้าช่วงล่างของเธอยาว หลังเข้าสู่ช่วงวัยกลางคน

อารมณ์ของเธอจะสงบลง เธอจะร่ารวยขึ้น ในด้านหน้าที่การงานเธอ

จะได้พบเจอกับคนระดับสูง ๆ เป็นคนที่จะมีโชคลาภดีทีเดียวค่ะ”

ก้อนเมฆผู้โดดเดี่ยว “…”

เธอก้มหน้ามองรูปในมือของตน ก่อนจะมองฉู่ลั่วอีกหน

“ท่านปรมาจารย์ คุณดูผิดไปหรือเปล่าคะ!”

“ฉันหมายถึงเธอนะคะ!”

เธอชี้ไปยังผู้หญิงที่อยู่บนรูปภาพ “คุณดู ๆ สิคะ เธอคนนี้แหละ

เธอมีตรงไหนที่ดูเหมือนคนปากร้ายใจดีกันคะ! เธอเป็นคนปากร้าย

ใจร้ายต่างหากค่ะ แถมยังโลภมาก จิตใจก็อำมหิตด้วย!”

“ท่านปรมาจารย์ คุณช่วยดูให้ละเอียดทีสิคะ”

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “ไม่ว่าฉันจะดูให้ละเอียดสักแค่ไหน เธอก็เป็นคน

แบบนี้จริง ๆ ค่ะ ถึงเธอจะพูดจาไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่ แต่เธอก็ใจดีกับ

คนอื่นมาก ๆ เลยนะคะ”