เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1522 หวนนึกถึง

จู่หยวนเจ๋อเอ่ย “อักษรนี้ พวกเราแกะสลักโดยใช้ตัวอักษรใน

สุสานของคุณหนูเฉิงเป็นต้นแบบครับ”

เฉิงยวน “ตัวอักษรของท่านพ่อข้า”

เธอจ้องมองตัวอักษรนั้น ก่อนจะยื่นมือไปคล้องแขนฉู่ลั่วและออก

แรงกอดไว้แน่น

ฉู่ลั่ว “…”

คนกลุ่มใหญ่เดินเข้าไปข้างในแล้ว

ของทั้งหมดในสุสานของเฉิงยวน ถูกนำออกมาจัดแสดงทุกชิ้น

รวมไปถึงเสื้อผ้าที่เธอใส่ตอนเสียชีวิต ก็ถูกทำความสะอาดอย่าง

ดี และแขวนเอาไว้เรียบร้อย

ของที่ฝังมาพร้อมกับเธอทุกชิ้นมีกระจกครอบไว้ รวมถึงมีเพียง

แสงไฟนุ่มนวลที่สาดส่องลงไปบนสิ่งของเหล่านั้น

“เฉิงยวน บ้านเธอรวยเกินไปหรือเปล่า! มีเครื่องประดับที่ทำจาก

ทองกับเงินเยอะมากเลย!”

เฉิงยวนกล่าว “ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่าตระกูลของข้าร่ารวย

มาก ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายและพี่สาวของข้า รักข้ามาก”

เธอกวาดตามองเครื่องประดับเหล่านั้น ราวกับว่าได้ย้อนเวลา

กลับไปเมื่อพันปีก่อน

จู้หยวนเจ๋อตามติดอยู่ข้าง ๆ “ต้องขอบคุณคุณหนูเฉิงเลยนะ

ครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูเฉิง พวกเราคงไม่สามารถจัดการกับของ

ทั้งหมดได้รวดเร็วขนาดนี้”

เฉิงยวน “ไม่มีใครรู้จักที่มาและวิธีใช้ของพวกนี้ดีไปกว่าข้าแล้ว

ล่ะ!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเกาะอยู่หน้าตู้จัดแสดงกระจก “ว้าว! พี่ยวนยวนมี

ของเยอะแยะเลย! สวยมากเลยค่ะ!”

ยายา “สวยมากค่ะ!”

เจ้าก้อนกลมตนอื่น ๆ ก็เกาะบนกระจกดูตามกัน ซ่งเมี่ยวเมี่ยว

กับพวกก้อนกลมถึงกับลอยผ่านเข้าไปในกระจก เพื่อดูของทั้งหมด

ในระยะใกล้ ๆ

แต่ละตนต่างพากันส่งเสียอุทานด้วยความตื่นเต้น

“สุสานของคุณหนูเฉิงมีข้าวของมากมาย” คุณอวี๋กับคุณซูที่ให้

สัมภาษณ์เสร็จแล้วเดินเข้ามาหา

“นี่ทำให้พวกเราเข้าใจเรื่องราวในยุคสมัยนั้นมากขึ้นอีกเยอะ

ทีเดียว”

“อีกเดี๋ยวห้องโถงจะเปิดแล้ว วันนี้น่าจะมีคนมาเยี่ยมชมไม่น้อย

ผมจะพาพวกคุณเดินชมแล้วกัน”

“ของเหล่านี้ที่อยู่ด้านนอกเป็นสมบัติฝังพร้อมคนตายธรรมดา

ทั่วไป ของล้าค่าจะอยู่ด้านในทั้งหมด”

คุณอวี๋กับคุณซูพาพวกฉู่ลั่วเดินเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เดินเข้ามา แม้แต่ฉู่ลั่วยังอดจะเบิกตากว้างไม่ได้

ตู้จัดแสดงที่อยู่ตรงกลางเป็นชุดคลุมยาวสีดำ บนชุดคลุมมี

ลวดลายปักที่วิจิตรบรรจง

และด้านล่างของตู้จัดแสดง มีเครื่องประดับทองวางไว้มากมาย

“ชุดนี้สวยมากเลย!”

คุณซูอมยิ้ม “นี่เป็นชุดแต่งงาน ยุคสมัยนั้นให้ความสำคัญกับ

ระบบสีที่เรียกว่าเสวียนซุนมาก เสวียนก็คือสีดำ ซุนก็คือสีแดง เพราะ

พิธีแต่งงานในยุคสมัยนั้น เป็นการแต่งงานที่เน้นความเคร่งขรึม

ดังนั้นโดยปกติแล้วจะใช้สีดำเป็นหลักและเสริมด้วยสีแดง”

“นี่เป็นชุดแต่งงานของพี่ยวนยวนเหรอคะ? พี่ยวนยวนแต่งงาน

แล้วเหรอ?” ซ่งเมี่ยวเมี่ยวลอยเข้าไปด้วยความสงสัย เธอยื่นมือไป

แตะชุดแต่งงาน

ก้อนกลมตนอื่นก็ลอยเข้าไปเช่นกัน ทุกคนต่างห้อมล้อมรอบชุด

แต่งงานนั้นไว้

เฉิงยวนตอบ “…เปล่า นี่เป็นชุดที่ใส่ตอนเตรียมตัวจะเข้าพิธี

แต่งงาน”

หัวหว่านเบิกตาโต “เตรียมจะแต่งงาน ถ้าอย่างนั้นก็มีคู่แต่งงาน

แล้วน่ะสิ!”

เฉิงยวนไม่พูดอะไร ตอนที่สายตาจ้องมองไปยังชุดแต่งงาน มุม

ปากก็ยกขึ้นราวกับกำลังหวนนึกถึง “มีคนหนึ่ง แต่ว่า…”

“ยังไม่ทันได้แต่งหรอก”

“เพราะอะไร?”

ทุกคนต่างมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เฉิงยวนยังคงยิ้มจางเช่นเคย แต่น้าเสียงกลับฟังดูไม่ใส่ใจ “เพราะ

ข้าตายแล้วน่ะสิ!”

เธอกางมือทั้งสองข้างออก “จะให้คนอื่นมาแต่งงานกับคนตายได้

ยังไง! ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมขนาดนั้น”

ทุกคนต่างก็หลบสายตา ไม่มีใครกล้ามองเธออีก

เฉิงยวนถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด “พวกเจ้าทำหน้าแบบนั้น

ทำไม เรื่องมันผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว พวกเจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะยังอาลัย

อาวรณ์อยู่หรอกนะ!”

เธอกลอกตากลมโตของตนเอง “ดูของที่ฝังมาพร้อมข้าสิ รีบดู

เร็วเข้า อีกเดี๋ยวคนมาเยอะแล้วจะไม่ทันได้ดูกันนะ”

คุณซูกับคุณอวี๋พาพวกเขาเดินชมทั่วทั้งห้องโถงยวนกว่าน

กระทั่งตอนนี้ ห้องโถงยวนกว่านก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาเยี่ยมชม

แล้ว

“ได้ยินว่าที่นี่เป็นห้องโถงเปิดใหม่ เป็นของเด็กสาวอายุน้อยมาก

คนหนึ่ง!”

“ใช่ ๆ ๆ ดูเหมือนจะมีคำอธิบายเกี่ยวกับตัวเธอเขียนไว้ในสุสาน

ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย”

“ที่นี่สวยมากเลย!”