เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1532 ข้าเป็นผี
โครม!
อาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดตกลงพื้นในทันที
“เห้ย!”
“แตกหมดแล้ว! ไหม้หมดแล้ว!”
พวกรูปภาพที่แขวนอยู่บนผนังมีไฟลุกไหม้ขึ้นมาทันที
กระดิ่งทองสัมฤทธิ์ก็แตกกระจายร่วงลงพื้นด้วยเช่นกัน
ดาบทั้งหลายเองก็หล่นลงพื้นจนส่งเสียงดังไปทั่ว
ทั้งห้องโถงวุ่นวายขึ้นมาทันที
ทุกคนล้วนไม่เห็นเลยว่าฉู่ลั่วลงมือยังไง รู้สึกเพียงว่าพลัง
วิญญาณที่แข็งแกร่งได้ระเบิดออกแล้วอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดก็ร่วงลง
มา
สั่วเฟิงเองก็ถอยกรูดไปเพราะตกใจเช่นกัน ดีที่มีสั่วอิงประคอง
เธอเอาไว้
สั่วเฟิงไอออกมาอย่างรุนแรงหลายครั้งแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมอง
ฉู่ลั่วอย่างอ่อนแรง “ข่าวลือที่โลกภายนอกไม่ได้โกหก เจ้านิกายเป็น
วัยรุ่นที่มีความสามารถไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ฉู่ลั่วกดเฉิงยวนเอาไว้แน่นไม่ให้เธอทำอะไรรุนแรง “ตกลงว่า
ตระกูลสั่วรู้เรื่องอักขระที่อยู่บนขวดผนึกรักหรือเปล่าคะ?”
สั่วเฟิงแค่หลุบตาลงแล้วไอ แต่ไม่ได้ตอบคำถามใด ๆ
“ฉันจะจัดการวิญญาณร้ายที่อยู่ที่ตัวของสั่วอิงเอง”
ประโยคนี้ทำเอาคนตระกูลสั่งที่เดิมทีกำลังบ่นอุบกันอยู่เงียบไป
ทันที
สั่วเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วถามออกไป “คุณว่าอะไรนะ?”
“ฉันจะจัดการวิญญาณร้ายพวกนี้เองค่ะ” ฉู่ลั่วยื่นมือออกมา
แล้วสมุดที่เต็มไปด้วยพลังหยินและพลังบุญเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบน
มือของเธอ
“บันทึกหยินแห่งปรโลก! คุณ…”
สั่วเฟิงมองเธออย่างตกใจ “คุณ คุณมีได้ยังไง?”
ฉู่ลั่วเก็บบันทึกนั้นไปแล้วพูดออกมา “คราวนี้จะบอกฉันได้หรือ
ยังคะว่า อักขระบนขวดผนึกรักนี้มีความหมายว่าอะไร?”
“ฉันไม่รู้จริง ๆ” สั่วเฟิงถอนหายใจเบา ๆ “แต่ตระกูลสั่วของเรามี
ขาตั้งทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่อยู่ ภายในขาตั้งนั้นมีอักขระทั้งหมด
ของตระกูลสั่ว”
“ขาตั้งนี้บันทึกการสร้างอาวุธทั้งหมดของตระกูลสั่วเอาไว้”
“หัวหน้าตระกูล!” เมื่อเอ่ยถึงขาตั้งทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่นี้
ขึ้นมา คนอื่น ๆ ในตระกูลสั่วก็มีท่าทีเปลี่ยนไปทันที
แม้แต่สั่วอิงเองก็แววตาดูสั่นระริกไป “หัวหน้าตระกูลคะ! ขาตั้งนี้
เป็นสมบัติสืบทอดของตระกูลสั่ว ไม่อนุญาตให้คนนอกสัมผัสนะคะ”
สั่วเฟิงมองสั่วอิงที่ดูร้อนใจด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอก
ขอเพียงเธอหายดีได้ เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว”
“พวกเธอสองคนสบายดีก็พอแล้ว”
เจี่ยซีจับมือของสั่วอิงไว้แน่น แต่สายตากลับอยู่ที่เฉิงยวนที่มี
พลังหยินอยู่ทั่วร่าง
เขาเบิกตาโตเหมือนจะตกใจกลัว
“อาซี…”
เจี่ยซีเรียกสติกลับมา สีหน้าเขาซีดเซียว “อะไรเหรอ?”
สั่วอิงรู้สึกกังวลมาก “คุณตกใจเหรอ? คุณเฉิงเหมือนจะเป็นผี
สาวพันปี เธอบำเพ็ญมาอย่างลึกซึ้ง ก็เลย…ค่อนข้างน่ากลัว”
ฉู่ลั่วจิ้มไปที่หน้าผากของเฉิงยวนสองสามครั้ง จากนั้นเฉิงยวนก็
กลับสู่ภาวะปกติ
พอเธอเงยหน้าขึ้นมองก็สบเข้ากับสายตาที่ดูตกใจกลัวของเจี่ยซี
เข้าจึงชะงักไปทันที
จากนั้นก็รีบหันไปมองอีกทางหนึ่ง
แล้วพลังรุนแรงและพลังหยินที่อยู่บนตัวของเธอก็ค่อย ๆ จาง
หายไป
“เชิญเจ้านิกายไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนดีกว่า คนในตระกูลเรา
ต้องหารือกันก่อน”
ฉู่ลั่วจึงพยักหน้า
สั่วอิงพาพวกของฉู่ลั่วไปที่คฤหาสน์เล็กซึ่งอยู่ด้านข้างด้วย
ตัวเอง
ความเงียบงันเกิดขึ้นตลอดทางที่ไปส่งพวกเขายังคฤหาสน์ สั่ว
อิงหยุดฝีเท้าแล้วจ้องมองเฉิงยวน “คุณเฉิงคะ ฉันไปทำเรื่องอะไรผิด
มาหรือเปล่าคะ?”
“หรือว่ามีตรงส่วนไหนที่ตระกูลสั่วไม่ได้คำนึงถึงมารยาทหรือ
เปล่า?”
เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและ
เสียใจ “ทำไมคุณเฉิงต้องลงมือกับหัวหน้าตระกูลด้วยคะ? ถ้าคุณเฉิง
มีอะไรที่ไม่พอใจก็บอกมาได้ค่ะ แต่ทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือกันด้วย?”
“หัวหน้าตระกูลก็อายุมากขนาดนั้นแล้ว…”
สีหน้าของเฉิงยวนเย็นชาลง กอดอกพลางเอียงคอเล็กน้อย
จากนั้นก็ยิ้มไม่คล้ายยิ้ม “ข้าเป็นผี”
สั่วอิงน้าตาคลอ “…”
“ข้าเป็นผีสาวพันปี ข้าเป็นผีแล้ว เจ้ายังจะพูดเรื่องเหตุผลกับข้า
อีกเหรอ?”
“เจ้าพูดเหตุผลมาแล้วคิดว่าข้าจะฟังเหรอ?”
“คุณเฉิง!” เจี่ยซีขมวดคิ้วพลางหันมา “ที่นี่คือบ้านตระกูลสั่ว
พวกคุณเป็นฝ่ายมาขอร้องตระกูลสั่วเอง นี่เป็นท่าทีของคนที่จะมา
ขอร้องคนอื่นเหรอครับ?”
“หรือว่า…”
เขามองฉู่ลั่วแล้วพูดออกมา “อาศัยว่ามีคนหนุนหลัง ผีสาวก็เลย
ทำร้ายใครได้ตามใจชอบ?”
YOU MAY ALSO LIKE
