เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1533 คนหัวโบราณ

เฉิงยวนหัวเราะเยาะออกมา “ลัทธิเต๋าเคารพผู้ที่แข็งแกร่ง เจ้า

เป็นคนธรรมดามีสิทธิ์อะไรเข้ามายุ่ง?”

“คุณ…”

“เอาล่ะ ๆ ๆ ไม่ต้องทะเลาะกันแล้วค่ะ!” ไจ๋โหรวเข้าไปห้ามทั้งสอง

ฝ่าย

จากนั้นก็เกลี้ยกล่อมให้สั่วอิงกับเจี่ยซีออกไปอย่างยากลำบาก

แล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “เฉิงยวน คุณเป็นคนที่มี

เหตุผลมาตลอดเลยนะ การที่วันนี้หุนหันพลันแล่นขนาดนี้มันไม่

เหมือนคุณเลย!”

“อาซี คุณเป็นคนใจเย็นมาตลอด วันนี้ดูเหมือนจะหุนหันพลัน

แล่นไปหน่อยนะ!”

ที่ด้านนอกคฤหาสน์ สั่วอิงเองก็กำลังมองเจี่ยซีอย่างสงสัยใคร่รู่

อยู่เช่นกัน

เจี่ยซีหันไปกลับไปมองทางคฤหาสน์เล็กแล้วยิ้มออกมาอย่างเย็น

ชา “ผีสาวอย่างเธอเข้ามาในบ้านตระกูลสั่ว เดิมทีก็ไม่น่าจะเข้ามา

ได้”

“แถมยังคิดจะทำร้ายคนอื่นอีก ยิ่งไม่ควรเลย”

สั่วอิงจับแขนของเขาไว้แล้วบอก “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรโกรธ

เหมือนกันค่ะ เพราะคุณเฉิงเป็นผีสาวพันปี ถ้าเธอจดจำความแค้นต่อ

คุณล่ะก็…”

“อย่างนั้นก็ให้เธอมาหาผมเลยสิ” เจี่ยซีโอบกอดสั่วอิงไว้ “ขอ

เพียงเธอไม่ทำร้ายคุณก็พอแล้ว!”

เขากอดสั่วอิงไว้อย่างอ่อนโยน “คุณได้ยินหรือเปล่า?

ปรมาจารย์ฉู่มีวิธีจัดการกับวิญญาณอาฆาตที่คอยเกาะแกะคุณอยู่

ตลอดนะ”

“ขอเพียงจัดการสิ่งเหล่านี้ไปได้ พวกเราก็จะสามารถแต่งงานกัน

ได้แล้ว คุณเองก็ไม่ต้องเอาข้ออ้างนี้มาคอยปฏิเสธการขอแต่งงาน

ของผมแล้วด้วย”

สั่วอิงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเจี่ยซีแล้วพูด “ฉันไม่อยากทำให้คุณ

เดือดร้อนค่ะ คุณไม่ได้เป็นคนในลัทธิเต๋า คุณไม่รู้หรอกว่าวิญญาณ

อาฆาตเหล่านี้จะมีวิธีการที่โหดร้ายเป็นพิเศษ…”

“พ่อแม่ของฉันก็ต้องอยู่ห่างจากฉันไป เพราะวิญญาณอาฆาต

พวกนี้ค่ะ”

เจี่ยซีกอดเธอไว้อย่างปวดใจ

“ผมไม่สนใจหรอก”

พวกเขาสองคนมีความรักที่หวานชื่นระหว่างกัน ส่วนตรง

ตำแหน่งที่ไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก เฉิงยวนก็กำลังพิงอยู่ตรงราว

บันไดแล้วมองไปอย่างสงบนิ่ง

ฉู่ลั่วยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ “เขากลับชาติมาเกิดแล้ว”

เฉิงยวนเบือนสายตากลับมา “ข้ารู้ ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ต้องย้าเตือน

ข้าอยู่บ่อย ๆ หรอก”

“เมื่อครู่คุณพุ่งเข้าใส่ยันต์ของฉันไปโจมตีหัวหน้าตระกูลสั่ว”

เฉิงยวนยกสองมือขึ้นมาแล้วบอก “ข้ายอมแพ้แล้วตกลงไหม!

ข้าบอกได้หรือเปล่าว่าแค่ข้าเห็นหน้าหัวหน้าตระกูลสั่วข้าก็ไม่พอใจ

แล้ว? ข้าอยากจะทุบตีนาง…มาก ๆ”

เธอพิงอยู่ที่ราวบันได ไม่ได้มองไปทางชายหญิงสองคนนั้นที่

ยังคงอิงแอบกันอยู่ “บางที…ข้าคงยังได้รับผลกระทบอยู่สักหน่อยจริง

ๆ แม้ว่าข้าจะรู้ดีว่าเขากลับชาติมาเกิดแล้ว”

เฉิงยวนหลับตาลง ครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

พร้อมกับตะโกนออกมาเสียงดัง “ข้ามาเพื่อขวดผนึกรัก ขวดผนึก

รัก! เรื่องอื่นไม่สำคัญทั้งนั้น!”

เสียงแหลม ๆ นี้ทำให้ชายหญิงที่ยังคงกอดกันอยู่หันกลับมา

แล้วต่างก็มองไปทางเฉิงยวนกับฉู่ลั่วที่อยู่ตรงราวบันได

เฉิงยวนดึงหัวตัวเองออกมาแล้วถือในมือพร้อมกับเหวี่ยงเป็น

วงกลม จากนั้นก็โยนมาทางสั่วอิงกับเจี่ยซี

“กรี๊ด!”

สั่วอิงส่งเสียงกรีดร้องออกมา

ส่วนเจี่ยซีจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

เฉิงยวนเรียกหัวของตัวเองกลับมาอย่างช้า ๆ แล้วพูดออกไป

“มากกกอดกันตอนกลางวันแสก ๆ อย่างนี้ มันสมควรแล้วหรือยังไง!”

สั่วอิงหน้าแดงเล็กน้อย ดึงมือเจี่ยซีออกอย่างอาย ๆ

แต่เจี่ยซีกลับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดออกมาอย่างเหยียดหยาม

ว่า “ราชวงศ์ก่อนหน้าก็ตายไปตั้งนานแล้วนะ ผมจะกอดคนที่ตัวเอง

ชอบ จะกอดคู่หมั้นของตัวเองแล้วมันทำไม? มันไปขัดหูขัดตาคุณ

เฉิงเหรอครับ?”

เฉิงยวนหัวเราะเยาะออกมา “ขัดหูขัดตาสิ! ข้ามันเป็นคน

หัวโบราณ อยู่ในการปกครองแบบเก่าแก่และก็เป็นพวกคร่าครึ ข้า

ทนเห็นคนมาพลอดรักกันต่อหน้าไม่ได้!”

สั่วอิงดึงมือเจี่ยซี “อาซี ช่างเถอะนะ!”

แต่เจี่ยซีกลับไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับ

เอ่ยกลับ “คุณจะคร่าครึ จะอยู่ในระบอบเก่าแก่อะไรนั่นแล้วมันเกี่ยว

อะไรกับพวกเรา! ถ้าคุณไม่อยากเห็นก็ปิดตาตัวเองไว้ไม่ได้หรือ

ยังไง?”