เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1541 ต้องฟ้องปรมาจารย์ฉู่

“เฉิงยวน เธอมันชั่วช้า!”

“ถ้าออกไปได้ ฉันจะฟ้องปรมาจารย์ฉู่แน่!”

“เธอปกป้องฉันแบบนี้เหรอ?”

“เธอยังไม่รีบมาอีก!”

ทันทีที่เจี่ยซีตกลงบนพื้นก็ร้องตะโกนเสียงดัง

น่าเสียดายที่ในสุสานอันกว้างใหญ่ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาหา

เขาเลย

เขาล้มลงบนพื้น มองผีร้ายที่แยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย

กำลังลอยไปมาเหนือหลุมศพแต่ละหลุม

บนหลุมศพทุกหลุมมีเด็กสาวอายุน้อยนั่งอยู่ แต่ละคนมองผีร้าย

ด้วยความหวาดกลัว

พอเจี่ยซีมองดูให้ละเอียด แผ่นหลังของเขาก็ต้องเย็บวาบขึ้น

กว่าเดิม

เด็กสาวเหล่านั้น อยู่ในสถานะวิญญาณทั้งหมด

ผีร้ายตนนั้นจิ้มไปที่หลุมศพทีละหลุม สุดท้ายสายตาก็ตกมาอยู่

ที่เจี่ยซี

เจี่ยซีถึงได้เห็นหน้าตาของผีร้ายชัดเจน

เนื้อบนใบหน้าเละเทะ เบ้าตากลวงเปล่ามีหนอนชอนไชออกมา

ในส่วนของปากมีเพียงกระดูกสีขาวหลงเหลืออยู่เท่านั้น

เวลาที่อ้าปาก จะเห็นว่ามีตะขาบไต่ออกมาจากในปาก

เจี่ยซีทนไม่ไหวจนต้องส่งเสียงอาเจียนแห้ง ๆ ออกมา

“ทำไม เห็นข้าแล้วรังเกียจมากหรือ?” ผีร้ายเดินเข้ามาหาเขาช้า

ๆ ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเจี่ยซี

เขาเข้าใกล้เจี่ยซีมากขึ้นเรื่อย ๆ พลางใช้มือบีบคางเจี่ยซี

“ไม่ต้องกลัว! ต่อไปเจ้าจะต้องชอบข้า เหมือนกับพวกนางที่เป็น

เด็กดีรอข้าอยู่ที่นี่”

เขาชี้ไปยังเด็กสาวที่นั่งอยู่บนหลุมศพทุกทิศทุกทาง

“ตอนนี้เจ้าคิดว่าข้าน่าเกลียด คิดว่าข้าน่ากลัว เพราะเจ้ายังไม่

ตาย หากเจ้าตายก็จะเปลี่ยนความคิดแล้ว”

“หากเจ้าตาย เจ้าจะมองเห็นความอ่อนโยน ความหล่อเหลา และ

ความสง่างามของข้า”

เขาลูบใบหน้าของตนเอง “พวกนางชอบใบหน้านี้ของข้ามาก

ทีเดียว”

“เชื่อฟังข้าซะ! เจ้าจงเชื่อฟังช้าเถอะ!”

ผีร้ายจับเข้าที่คอของเจี่ยซีด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างกดไหล่

ของเขาเอาไว้ “มีเพียงความตายเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้เจ้ายัง

วนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ได้”

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวหรอก เจ็บแค่ครู่เดียวเท่านั้น”

เจี่ยซีตะโกนเสียงดัง “เฉิงยวน!”

เสียงร้องเพิ่งจบลง ก็มีลมแรงสายหนึ่งพัดเข้ามา

เจี่ยซีมองไปด้วยความดีใจมาก แต่กลับเห็นเพียงแค่นักพรตน้อย

ที่สวมชุดคลุมเต๋าสีน้าเงินคนนั้น “ทำไมเป็นคุณ? เฉิงยวนล่ะ?”

เขามองด้านหลังนักพรตน้อย แต่ไม่เห็นอะไรเลย

“เธอไม่มาจริงเหรอ? เธอจะทิ้งผมไว้ที่นี่จริงเหรอ!”

“เหอะ!”

“เฉิงยวน เธอนี่ดีนักนะ!”

นักพรตน้อยสู้กับผีร้ายไปพลาง ตะโกนไปพลาง “นางเป็นผีร้าย

เจ้ายังเชื่อนางอีกหรือ! เจ้าโง่หรือเปล่า!”

“นางเป็นผีร้าย ไม่อาจอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน!”

ผีร้ายที่เผชิญหน้าอยู่หัวเราะเยาะ “เจ้าพูดถูก มนุษย์กับผีร้ายไม่

อาจอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันได้”

ทันใดนั้นพลังหยินรอบตัวเขาก็ระเบิดออก ยันต์หลายสิบแผ่นที่

ลอยออกมา ถูกพลังหยินของเขาทำลายจนกลายเป็นผุยผง

วินาทีต่อมา นักพรตน้อยก็ถูกผีร้ายจับคอไว้

“นักพรตหรือ! เหอะ!”

“วันนี้ข้าจะเอานักพรตมาทำเป็นยาบำรุงกำลังของข้า!”

ระหว่างที่พูด มืออีกข้างหนึ่งของเขาก็กดลงไปตรงจุดเทียนหลิง

ของนักพรต ดวงตาของนักพรตน้อยนิ่งค้างไปชั่วขณะ

เจี่ยซีเห็นเช่นนั้นจึงพุ่งตัวเข้าไป ขณะที่กำลังจะเข้าใกล้ผีร้าย ก็

ถูกพลังหยินบนตัวปีศาจร้ายผลักออก

เขาล้มกระแทกพื้นอย่างแรงและกระอักเลือดออกมา

“ที่แท้ ถ้าได้รับบาดเจ็บที่นี่ ก็เท่ากับได้รับบาดเจ็บจริง ๆ สินะ”

น้าเสียงแผ่วเบาดังขึ้นมา เจี่ยซีรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที

เฉิงยวนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอกำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้แห้ง

เพราะรอบข้างมีพลังหยินรุนแรงมากเกินไป ทำให้เธอปรกฎตัว

ออกมาในรูปลักษณ์ผีสาวเช่นกัน

เพียงแต่เมื่อเทียบกับผีสาวที่ไม่รับรู้เรื่องอะไรพวกนั้น เธอดูตื่นตัว

กว่ามาก

และหากเทียบกับผีร้ายที่ดูน่ากลัวตนนี้ เธอก็สวยและงดงามกว่า

มาก

เจี่ยซีกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง “ฉันจะต้อง…ต้องฟ้อง

ปรมาจารย์ฉู่ ให้ลงโทษเธอ”

เฉิงยวนลงมาบนพื้นอย่างนิ่มนวล ลงมาอยู่ตรงหน้าเจี่ยซีแล้ว

ขมวดคิ้วถาม “เจ้าเป็นเด็กอนุบาลเหรอ? ทำไมถึงขี้ฟ้องนักนะ!”