เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1542 มากแค่ไหนก็ต้องตามหา
ผีร้ายมองเฉิงยวน ใบหน้าน่ากลัวนั้นหัวเราะกรุ้มกริ่มออกมา
หลายครั้ง “มีสาวงามที่ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมส่งมาให้ข้าถึงหน้าประตู
แล้ว!”
“หากมีเจ้า สตรีธรรมดาที่เอาแต่ห่วงความสวยงามอย่างพวกนาง
ข้าย่อมไม่ชายตามอง”
เฉิงยวนยิ้มบาง ๆ
ผีร้ายแกว่งนักพรตน้อยในมือไปมา “เจ้ามาช่วยเขาหรือ! อยาก
ช่วยเขา ย่อมได้! แค่เจ้ามาอยู่กับข้า เป็นคู่แต่งงานในยมโลกของข้า
พวกเรา…”
ยังพูดไม่จบ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเองกระเด็นออกไปข้าง
หลัง แล้วกระแทบกับต้นไม้ต้นหนึ่งอย่างแรง
เขามองตัวเองด้วยความตกตะลึง
เขาเป็นวิญญาณ ทำไมถึงได้…
“เพราะพลังหยินของข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า!” เฉิงยวนลงมาอยู่
ตรงหน้าเขา มือข้างหนึ่งคว้าศีรษะของเขา แล้วออกแรงยกเขาขึ้นมา
“พลังหยินของข้ารุนแรงกว่าเจ้า ถึงทำให้วิญญาณของเจ้ามีร่างที่
แท้จริงขึ้นมาได้ยังไงล่ะ!”
เฉิงยวนมองนักพรตน้อยที่ล้มอยู่บนพื้น จึงหันไปถามว่า “หาก
เจ้าสามารถกลั่นอาวุธเวทได้ชิ้นหนึ่ง ตอนนี้เจ้าอยากกลั่นอาวุธ
อะไร?”
นักพรตน้อยชี้ไปยังผีร้ายตนนั้น “ฆ่าเขา! ทำให้เขากลายเป็น
ผุยผง! ให้เขาชดใช้ให้เด็กสาวผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ด้วยชีวิต”
“เข้าใจแล้ว”
เฉิงยวนพยักหน้า มือข้างหนึ่งกดศีรษะของผีร้ายไว้ “ข้าเห็นว่า
เจ้าชอบการเข่นฆ่าผู้คนใช่ไหม! ไม่รู้ว่าเจ้าเคยไปนรกมาก่อนหรือ
เปล่า ในนรกมีการลงโทษมากมายสำหรับภูตผี ข้า…จะให้เจ้าได้ลิ้ม
ลองดูบ้าง!”
ผีร้ายชะงักไป มันเห็นเฉิงยวนเอากริชออกมาจากที่ไหนก็ไม่อาจ
ทราบได้
กริชถูกควงไว้ในมือของเธอ
มันตัดวิญญาณออกเป็นชิ้น
ผีร้ายส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา
เฉิงยวน “น่ารำคาญ!”
เธอยกกริชขึ้นมา จับปากของผีร้ายไว้ ดึงลิ้นออกมา แล้วตัดลิ้น
ของเขาออกโดยไม่ลังเล ก่อนจะโยนไปด้านข้าง
หั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
ชิ้นส่วนวิญญาณถูกชำแหละออกมาชิ้นแล้วชิ้นเล่า
จนกระทั่งบนพื้นสุสาน เต็มไปด้วยชิ้นส่วนของวิญญาณร้าย แต่
ละชิ้นส่วนก็กำลังสั่นระริก
สุดท้ายก็เหลือแค่ศีรษะที่อยู่ในมือเฉิงยวน
เธอแกว่งศีรษะนั้นไปมา และมองไปทางนักพรตน้อย “พอใจแล้ว
ใช่ไหม?”
นักพรตน้อยกะพริบตา ก่อนจะมองผีร้ายที่เหลือแต่ศีรษะเท่านั้น
“พอ…พอใจแล้ว!”
นักพรตน้อยเพิ่งพูดจบ
ศีรษะในมือเฉิงยวนก็กลายเป็นควันอย่างรวดเร็ว ทุกอย่าง
รอบตัวค่อย ๆ หายไป
เฉิงยวนคว้าเจี่ยซีไว้ ก่อนจะเหาะตรงไปหาประตูที่ปรากฏชัด
ขึ้นมาซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
เจี่ยซีหันกลับไปมองก็เห็นว่าทุกสิ่งที่อยู่ด้านหลังกำลังหายไปช้า
ๆ
จนกระทั่งทั้งสองคนออกมานอกประตู
ประตูสัมฤทธิ์ที่ทั้งหนาแหละหนักจึงปิดลงอีกครั้ง
เจี่ยซี “ไม่เหมือนก่อนหน้านี้เลย ฉากก่อนหน้านี้ไม่ได้เปลี่ยนไป
เร็วเหมือนตอนนี้”
“อีกอย่าง…”
เขายังไม่ทันพูดจบ เฉิงยวนก็ดึงเขา แล้วเหาะตรงไปข้างหน้า
ฉู่ลั่วกับคนอื่น ๆ กำลังรออยู่ที่นั่น!
“อาซี คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม! พวกคุณเข้าไปนานมากไม่ยอม
ออกมาสักที พวกเรานึกว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!”
“ทำไมสีหน้าคุณดูไม่ดีเลย?”
เจี่ยซีส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นอะไร”
เขามองไปทางเฉิงยวน
ใครจะรู้ว่าเฉิงยวนไม่ได้มองเขาเลย
เหอะ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหาวิธีออกมาได้ เขาต้องฟ้องปรมาจารย์ฉู่
แน่นอน
“พอจะเข้าใจชัดเจนประมาณหนึ่งแล้ว เสาทองสัมฤทธิ์พวกนี้
ต่างจากก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าจะต้องทำตามความปรารถนาของผู้
กลั่นอาวุธตอนกลั่นอาวุธให้สำเร็จ”
จี้ไจ่รีบพูดสรุปคร่าว ๆ
“ทันทีที่เข้าไปในประตูสัมฤทธิ์แล้ว ต้องทำความปรารถนาให้
สำเร็จประตูถึงจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง” ไจ๋โหรวมองเสาสัมฤทธิ์ที่อยู่ไกล
ออกไป “แต่มีเสาเยอะขนาดนี้ พวกเราต้องสำรวจไปถึงเมื่อไหร่กัน
ล่ะ!”
เฉิงยวนยกมือกอดอก “มากแค่ไหนก็ต้องตามหา เสาพวกนี้
จัดเรียงอย่างมีรูปแบบ ขวดผนึกรักนั่นเป็นของที่สร้างขึ้นมาเมื่อพันปี
ก่อน ขอแค่พวกเราตามหาเสาเมื่อพันปีก่อนนั้นเจอ ก็จะจำกัด
ขอบเขตได้แคบยิ่งขึ้น”
“ยวนยวนพูดถูก!”
“เสาพวกนี้ดูไม่เหมือนว่าจะสามารถขยับได้ตามใจ”
ไจ๋โหรวดวงตาเป็นประกาย เธอตบมืออย่างแรง ก่อนจะคว้าแขน
ของเฉิงยวนเอาไว้ “ยวนยวนของพวกเราเก่งมาก!”
เฉิงยวน “ของมันแน่อยู่แล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
