เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1543 ผมจะเกลียดคุณได้ยังไง
พอพูดคุยกันจบ
สั่วอิงก็เข้ามาจับมือเจี่ยซีเอาไว้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้าตา
เธอกระซิบถาม “คุณเฉิง ดูเหมือนอาซีจะได้รับบาดเจ็บแล้ว แต่ฉัน
ถามเขายังไง เขาก็ไม่ยอมบอกเลยค่ะ”
“ทำไมอาซีถึงบาดเจ็บได้ล่ะคะ?”
เฉิงยวนเหลือบมองเจี่ยซี ก่อนจะมองสั่วอิงที่ดูไม่สบายใจพลาง
หัวเราะเยาะ “เพราะข้าไร้ประโยชน์ ปกป้องผู้ชายตัวโตสูงร้อยแปดสิบ
อย่างเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าเปลี่ยนคนปกป้องเขาสิ!”
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ! ฉันไม่ได้โทษคุณเฉิงนะคะ ฉัน
แค่คิดว่า…” สั่วอิงร้อนใจมาก เธอรีบโบกมือ
“เอาล่ะ!” เจี่ยซีดึงสั่วอิงที่กำลังร้อนใจเอาไว้ “ผมบอกแล้วว่าผม
ไม่เป็นอะไร!”
“ผมบาดเจ็บไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเฉิงเลย เป็นเพราะผมไม่มี
ความสามารถเอง”
“แต่ว่า…” สั่งอิงมองเฉิงยวน “อยู่ที่นี่อาซีไม่สามารถปกป้อง
ตัวเองได้ คุณเฉิง ฉันอยากจะรบกวนให้คุณช่วยได้ไหม…”
“ไม่ได้!” เฉิงยวนถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด
เธอพูดแทรกสั่วอิง “เจ้าคิดว่าใครปกป้องเขาได้ ก็ให้คนคนนั้น
ไปปกป้องเขา เข้าใจไหม?”
สั่วอิงหน้าซีด เธอยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง
เจี่ยซีขมวดคิ้วเป็นปมแน่น พลางถลึงตาใส่เฉิงยวน
“ถ้าไม่พอใจการแบ่งกลุ่มก็พูดออกมาได้เลย พวกเราจะแบ่งกลุ่ม
ใหม่” ถึงจะพูดแบบนี้ แต่สายตาของฉู่ลั่วกลับมองแค่สั่วอิงกับเจี่ยซี
เท่านั้น
“มีอะไรไม่พอใจไหม?”
สั่วอิงมองเจี่ยซี
เธอดึงแขนเสื้อของเจี่ยซี
เจี่ยซีส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่มีครับ ทำตามที่คุยกันก่อนหน้านี้เถอะ
ครับ!”
สั่วอิงสีหน้าย่าแย่ขึ้นมาก น้าตาในดวงตาของเธอเยอะขึ้นเรื่อย ๆ
แล้ว เธอค่อย ๆ ปล่อยมือจากเจี่ยซี
เจี่ยซีกลับออกแรงกุมมือเธอเอาไว้ พลางยิ้มอ่อนโยนให้ “ผมไม่รู้
ว่าคุณกำลังกังวลอะไรนะ? เสี่ยวอิง คุณต้องเชื่อใจผม”
“เชื่อในความรักของพวกเรา เข้าใจไหม?”
สั่วอิงสะอื้น แต่ก็พยักหน้า “ฉันเชื่อคุณ! และฉันก็…เชื่อในความ
รักของพวกเราด้วย”
เธอกอดเจี่ยซีเบา ๆ “อาซี ฉันหวังว่าคุณจะไม่เกลียดฉัน”
“ผมจะเกลียดคุณได้ยังไง?”
“พวกเรามีบุพเพสิบชาตินะ!”
เจี่ยซีตบหลังเธออย่างแผ่วเบาด้วยความรัก
“พอได้แล้วมั้ง?” เฉิงยวนทำหน้าหมดคำจะพูด “ที่นี่ไม่มีเวที
สำหรับละครรักโรแมนติก พวกเรากำลังอยู่ในหนังสยองขวัญ
ต่างหาก”
“ไม่ว่าพวกเจ้าสองคนจะมาผิดเรื่อง หรือเสพติดเรื่องดราม่าก็
ช่าง แต่ช่วยอดทนเอาไว้หน่อยได้ไหม?”
เจี่ยซี “…”
สั่วอิง “…”
พวกเขาสองคนมองคนอื่น
ก็เห็นว่าคนอื่นกำลังรอพวกเขาอยู่
เจี่ยซีรีบปล่อยมือสั่วอิงทันที
สั่วอิงก็ก้มหน้าเช็ดน้าตาที่หางตาของตน สุดท้ายเธอจึงเงยหน้า
ขึ้น “ขอโทษค่ะ…”
“ถ้าไม่มีความเห็นอะไรอย่างอื่นแล้ว ก็ไปกันเถอะ!”
ฉู่ลั่วเดินเข้าไปจับข้อมือสั่วอิงไว้ ในตอนที่เธอยังไม่ทันมี
ปฏิกิริยาตอบสนองอะไร ฉู่ลั่วก็พาเธอเหาะออกไปแล้ว
เฉิงยวนคว้าคอเสื้อของเจี่ยซีเอาไว้เหมือนเดิม และเหาะออกไป
อีกทางหนึ่ง
ไจ๋โหรวมองจี้ไจ่ “ฉันรู้สึกว่าเสี่ยวอิงค่อนข้างแปลกนะ! ตั้งแต่เธอ
มาถึงป่าสัมฤทธิ์นี่ เธอก็ดูแปลกมากเลย!”
จี้ไจ่ไม่พูดอะไร แค่ยกเท้าเหาะออกไปข้างหน้า
ไจ๋โหรวตามกำลังเขามา “นายพูดอะไรหน่อยสิ!”
……
ในประตูสัมฤทธิ์ ฉู่ลั่วกวัดแกว่งดาบฆ่าปีศาจฝันตนหนึ่ง ทันทีที่
ประตูสัมฤทธิ์เปิดออกก็คว้าตัวสั่วอิง พาเธอเหาะออกมา ก่อนจะวิ่ง
เข้าไปในประตูสัมฤทธิ์บานอื่น
ทั้งสองคนเพิ่งลงถึงพื้น สั่วอิงก็พูดขึ้นว่า “ท่านปรมาจารย์ คุณ
โกรธฉันใช่ไหมคะ?”
ฉู่ลั่วที่กำลังจะผลักประตูสัมฤทธิ์ชะงักไปชั่วขณะ เธอหันไป
มองสั่วอิง ในแววตามีความงุนงง
สั่วอิงก้มหน้าก้มตา น้าเสียงของเธอแผ่วเบามาก “เพราะคุณเฉิง
ใช่ไหมคะ”
ฉู่ลั่ว “…ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
“คุณเฉิงน่าจะเคยบอกท่านปรมาจารย์แล้ว! เกี่ยวกับชาติก่อน
ของอาซี”
“ค่ะ! เคยบอก”
สั่วอิงเงยหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความสับสน “ท่านปรมาจารย์
ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ วันแรกที่ฉันพาพวกคุณไปที่บ้าน
หัวหน้าตระกูลถึงได้บอกกับฉัน”
“ฉันเพิ่งรู้…”
เธอสะอื้นสองครั้ง “ถ้า…ถ้าอาซีรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว และไม่ยอม
อยู่กับฉันอีกต่อไป ฉันจะช่วยพวกเขาแน่นอนค่ะ ฉันจะไม่ไปตามรัง
ควานเลยด้วย”
YOU MAY ALSO LIKE
