เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1544 คุณจะไปจากเขาจริงเหรอคะ
“ค่ะ! แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกคุณ ไม่จำเป็นต้องบอกฉันหรอก
ค่ะ” ฉู่ลั่วคว้ามือของเธอ แล้วผลักประตูสัมฤทธิ์ด้านหลัง
สั่วอิงกลับร้อนอกร้อนใจ “แต่ท่านปรมาจารย์เย็นชากับฉันมาก
ฉันเป็นแฟนคลับของท่านปรมาจารย์ ฉันติดตามท่านปรมาจารย์
ตั้งแต่คุณเริ่มไลฟ์สตรีม”
“ฉันเข้าร่วมจับฉลากผู้โชคดีทุกครั้ง แต่ไม่เคยได้เป็นผู้โชคดี
เลยค่ะ”
“ท่านปรมาจารย์ ถ้าคุณเกลียดฉันจริง ๆ ฉันคงเสียใจมากเลย
ค่ะ”
ยิ่งพูดสั่วอิงก็ยิ่งร้อนใจ เธอแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว “ถ้าเป็น
เพราะเรื่องของอาซีจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเลิกกับอาซีค่ะ”
“ท่านปรมาจารย์ คุณอย่าเกลียดฉันเลยนะคะ”
“ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ ฉันชอบคุณมากจริง ๆ นะคะ”
เธอจับชายแขนเสื้อของฉู่ลั่วไว้แน่น ดวงตาของเธอกำลังหมุนไป
มา
ฉู่ลั่วมองสั่วอิงที่เกือบจะร้องไห้ออกมา “ถ้าฉันเกลียดคุณเพราะ
เรื่องของเจี่ยซีจริง คุณจะไปจากเขาจริงเหรอคะ”
สั่วอิงชะงัก เธอมองฉู่ลั่วด้วยความตกตะลึง ภายใต้สายตาของ
ฉู่ลั่ว เธอพยักหน้าอย่างแรง “ฉันทำได้ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นบุพเพสิบชาติของพวกคุณคงไร้ความหมายมาก!”
สั่วอิง “…”
ฉู่ลั่ว “แน่นอนว่าฉันเย็นชากับคุณเพราะเฉิงยวน เธอเป็นเพื่อน
ของฉัน เธอถูกคนคิดร้าย ฉันจะแกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ก็คงไม่ได้”
“และคุณ…ถ้าคุณนักเจี่ยซีจากใจจริง คุณไม่ควรปล่อยเขาไป
ง่าย ๆ แบบนี้”
“ถ้าคุณไม่ได้จริงใจขนาดนั้น เฉิงยวนที่ถูกคิดร้ายก็ยิ่งน่า
สงสาร”
สั่วอิงนิ่งค้างอยู่ที่เดิมโดยสมบูรณ์
จนกระทั่งฉู่ลั่วพาเธอเข้าไปในประตูสัมฤทธิ์ เธอถึงได้สติกลับมา
อีกด้านหนึ่ง เฉิงยวนยกศีรษะของปีศาจฝันที่ดึงออกมาขึ้น เอา
มาวางบนมือแล้วเขย่า ๆ
เมื่อมองออกไปไม่ไกล ก็เห็นว่าประตูสัมฤทธิ์ได้เปิดออกแล้ว
เธอเหลือบมองเจี่ยซีที่ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน “ยังไม่ออกมอีก
ต้องรอให้ข้าไปเชิญหรือไง?”
เจี่ยซีโผล่หน้าออกมาจากหลังก้อนหิน “ทำไมเธอถึงได้หยาบ
คายขนาดนี้ มาถึงก็ฆ่าปีศาจฆ่าผีเลย เธอเองก็เป็นผีร้ายเหมือนกันนี่
ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจกับสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกันบ้างเหรอ?”
“ไม่มี!” เฉิงยวนดึงเขา “พวกนี้เป็นเพียงความทรงจำ เป็นภาพ
ลวงตาที่ผ่านไปแล้ว ในครั้งหน้าถ้ามีคนเข้ามาที่นี่อีก ภาพลวงตานี้ก็
จะปรากฏขึ้นมาอีก”
“ถ้าอย่างนั้นเธอไม่ลงมือโหดร้ายไปหน่อยเหรอ!”
เมื่อปีศาจกับผีร้ายโผล่หน้าออกมา เธอไม่ถามสักคำแต่จัดการ
ฆ่าเลย
วิธีการยังโหดร้ายมากด้วย
เฉิงยวน “ข้าพอใจ”
ทั้งสองคนออกจากประตูสัมฤทธิ์ได้ เฉิงยวนก็ตะโกนด้วยความดี
ใจ “พวกเขามารวมตัวกันแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะหาเจอแล้วก็ได้”
เฉิงยวนพาเจี่ยซีลงไปทางนั้น พร้อมถามอย่างรีบร้อนว่า “หาเจอ
แล้วใช่ไหม?”
ไจ๋โหรวเลิกคิ้วท่าทางภูมิใจ “ยังหาไม่เจอ แต่พวกเราตามหา
ช่วงเวลาเดียวกันเจอแล้ว”
เธอชี้ไปยังป่าสัมฤทธิ์ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก “อยู่ทางนั้น เจ้า
นิกายบอกว่าในเมื่อตามหาเวลาที่ถูกต้องเจอแล้ว พวกเราควรลงมือ
พร้อมกัน”
“ทำไม?”
จี้ไจ่บอก “ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลที่สร้างขึ้นโดยเซียน อาจจะเกิด
เรื่องเหนือความคาดหมายได้”
เขากวาดสายตามองเฉิงยวน เจี่ยซี และสั่วอิงอย่างรวดเร็ว “อีก
อย่างในนั้นอาจจะเกิดสถานการณ์ผิดปกติขึ้นก็ได้”
แม้เจ้านิกายจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน
แต่บุพเพสิบชาติของทั้งสามคน รวมไปถึงขวดผนึกรักใบนั้น…
บวกกับท่าทางแปลก ๆ ของสั่วอิง เขาก็พอจะคาดเดาได้บ้างแล้ว
เมื่อพูดออกมาแบบนี้ พวกเฉิงยวนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
เฉิงยวนเดินไปอยู่ข้างฉู่ลั่ว “จริงเหรอ?”
“ด้วยนิสัยของเซียนคนนั้น มีความเป็นไปได้มากเลยล่ะ”
เฉิงยวน “…น่าเบื่อจริง ๆ”
เธอบ่นเสร็จก็คล้องแขนฉู่ลั่วเอาไว้ พลางพูดเสียงหวาน “ลั่วลั่ว
ข้าจะบอกเจ้านะ ถึงจะเป็นภาพลวงตา แต่ตอนอยู่ในนั้นข้าลงโทษ
ปีศาจ กำจัดความชั่วร้าย ผีร้ายทุกคนข้าลงมืออย่างไม่ไว้ไมตรี
ปีศาจร้ายทุกตนข้าก็ลงมือฆ่าจนหมด”
เธอทำสีหน้าแสดงให้เห็นว่าตัวเองทำสิ่งที่ชอบธรรม “แม้จะเป็น
ภาพลวงตาในอดีต ก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาทำเรื่องเลวร้าย”
YOU MAY ALSO LIKE
