เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1548 รักแท้
“กรี๊ด!!! เจ้าทำอะไร! ปล่อยข้านะ!”
“เจ้าอยากให้ท่านลุงท่านป้ารู้ว่าเจ้าคิดจะหนีไปใช่หรือไม่?”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เฉิงยวนที่พยายามดิ้นรนสงบลงได้แล้ว
เธอทำเสียงไม่พอใจ “เจ้าจะกลับมาพรุ่งนี้มิใช่หรือ? เหตุใดจึง
กลับมาตอนกลางดึกได้เล่า!”
สวีจิ้นตอบ “หากข้ากลับมาพรุ่งนี้ คู่หมายของข้าคงหนีหายไป
แล้ว”
สวีจิ้นอุ้มเฉิงยวนไปจนถึงเรือนของเธอ สาวใช้กับบ่าวรับใช้ต่าง
พากันคุกเข่าอยู่เต็มห้อง
“ลุกขึ้นให้หมด! เรื่องนี้ให้ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น”
สวีจิ้นพูดจบก็ปล่อยตัวเฉิงยวนลง “ดูแลความเรียบร้อยให้
คุณหนู ดึกมากแล้ว รีบพักผ่อนเถิด”
พูดจบ สวีจิ้นก็หันหลังเดินออกไปแล้ว
“คุณหนู! ท่านทำบ่าวตกใจจนแทบตายเลยเจ้าค่ะ! หากท่านหนี
ไปจริง ๆ แล้ว นายท่านกับฮูหยินต้องโบยพวกเราจนตายแน่เจ้าค่ะ”
สาวใช้ร้อนใจจนน้าตาคลอเบ้า แกะย่ามของเฉิงยวนออกมา
พลางสะอื้นไปด้วย
เฉิงยวนนอนคว่าลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย “เหตุใดเขาจึงกลับมา
กะทันหันเช่นนี้? ไม่ใช่ว่าจะมาพรุ่งนี้หรือ?”
“เขากลับมาก็ช่างเถอะ แต่รู้ได้อย่างไรว่าข้าหายตัวไป?”
สาวใช้มองเธอ “แม่ทัพสวีส่งของกลับมาเจ้าค่ะ”
สาวใช้ชี้ไปยังกล่องหลายใบที่วางอยู่ไม่ไกล “หลังจากผู้ส่งสาร
คนนั้นกลับไป คงจะนำความไปบอกว่าคุณหนูไม่ชอบของที่ท่านแม่
ทัพส่งมาให้ แม่ทัพสวีจึงได้นำของเหล่านี้มามอบให้คุณหนูกลางดึก
เจ้าค่ะ”
“เอามาเปิดดูสิ”
สาวใช้สองคนเดินไปข้างหน้า แล้วเปิดกล่องออกทีละใบ
ทันใดนั้นทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยข้าวของตระการตา
“ว้าว!”
ไจ๋โหรวอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
เธอวิ่งไปตรงหน้ากล่องที่อัดแน่นไปด้วยทอง เงิน และหยก “ไม่ใช่
สิ กล่องนี้เป็นเครื่องประดับล่ะ!”
“นี่เหมือนจะเป็นไข่มุกราตรีเม็ดใหญ่นะ!”
“สวีจิ้นคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมีเครื่องประดับมากมาย
ขนาดนี้ได้?”
จี้ไจ่ก็เดินเข้ามาเช่นกัน เขาก้มหน้ามองก่อนจะพูดว่า “ฟังจากที่
พวกเขาเรียกกัน สวีจิ้นคนนี้คงจะเป็นแม่ทัพ มีตำแหน่งสูงในกองทัพ
เขายังนำทัพออกไปรบข้างนอกด้วย กองทัพในสมัยโบราณ…วินัย
ทางทหารย่อมเข้มงวดมากเป็นปกติ”
ไจ๋โหรวไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยสักนิด เธอตามสาวใช้ไปดูไปทีละ
กล่อง ๆ
สุดท้ายจึบยกสองมือขึ้นมาประคองใบหน้า “นี่ต้องเป็นรักแท้
แน่นอนเลย! ฉันมั่นใจ สวีจิ้นก็คือเจี่ยซีในชาติก่อน”
จี้ไจ่ “…”
เขาดึงเสื้อไจ๋โหรวเบา ๆ
แต่ไจ๋โหรวยังพูดต่อ “ส่งของมามากมายขนาดนี้กลางดึก เพราะ
คำพูดประโยคเดียวของยวนยวน นี่ไม่เรียกว่ารักแท้เหรอ? อีกอย่าง…
เมื่อกี้นายสังเกตไหม? พอยวนยวนเข้าไปขวางอยู่ข้างหน้าคนคนนั้น
เขาก็หยุดมือทันทีเลย!”
“ว้าว ว้าว ว้าว รักแท้ รัก…”
คำพูดที่เหลือเธอเงียบปากลงไปในตอนที่หันไปเห็นสั่วอิงนิ่งเงียบ
ไม่พูดไม่จา
สั่วอิงสีหน้าย่าแย่มาก ราวกับจะเป็นลมลงไปแล้ว
ไจ๋โหรวหัวเราะแห้ง ๆ หลายครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปปลอบใจ “นี่
มันเรื่องเมื่อหลายปีมาแล้ว ไม่กระทบเรื่องความสัมพันธ์ของเธอ
กับเจี่ยซีหรอก”
“คนเราหลังกลับชาติมาเกิด ก็กลายเป็นคนใหม่แล้ว”
“เธอกับเจี่ยซีเป็นบุพเพสิบชาติภพนี่ ยังต้องสนใจชาติภพนี้ด้วย
เหรอ?”
สั่วอิงฝืนยกมุมปากของตนเองขึ้น “ฉันรู้ ฉัน…”
“ข้าไม่ต้องการ!” เฉิงยวนหันหลังเข้าไปที่เตียงนอนอย่างโกรธ
เคือง เธอนอนลงบนเตียง และดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ “ตระกูลเฉิงของ
พวกเราขาดแคลนเงินหรือ คิดว่าส่งของพวกนี้มาก็จะได้แต่งกับข้า
แล้วหรือ?”
“อย่าแม้แต่จะคิด”
ภาพเปลี่ยนไปทันที
ลมยามเช้าพัดกิ่งด้านดอกไม้ มีกลีบดอกไม้จำนวนหนึ่งร่วงหล่น
จากกลางอากาศ
เฉิงยวนอ้าปากหาวออกมา “พี่สะใภ้สาม เช้าขนาดนี้ปลุกข้า
ขึ้นมาทำไมเจ้าคะ?”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากพายวนยวนมาเดินเล่นที่สวนดอกไม้
เท่านั้น”
“เช้าขนาดนี้น่ะหรือเจ้าคะ?”
“เช้า ๆ สิดี ยามเช้าทิวทัศน์สวยงามนะ”
เฉิงยวนหาวอีกครั้ง “ไม่เหมือนกันหรอกหรือ…”
ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกวัดแกว่งกระบี่ดังขึ้นมา เธอเบิก
ตากว้างมองคนที่กำลังรำดาบอยู่ท่ามกลางป่าท้อ
YOU MAY ALSO LIKE
