เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1567 ไม่มีชื่อ

ยมทูตขาวยิ่งมีสีหน้าย่าแย่ขึ้นอีก เขาเดินไปมาอย่างเร็ว ๆ อยู่ที่

เดิมตรงนั้น

ฉู่ลั่วมองเขาอยู่สักพักหนึ่งแล้วจึงพูด “ปรโลกไม่รู้เหรอคะ?”

ยมทูตขาวที่เดินไปมาอยู่หยุดชะงัก เขายิ้มแห้งแล้วหลบไปจาก

สายตาของฉู่ลั่ว

ผ่านไปสักพัก ยมทูตดำก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน “ปรมาจารย์

ครับ ท่านพญายมราชตกลงแล้ว ผมจะพาปรมาจารย์ไปที่หินบุพเพ

เดี๋ยวนี้เลย”

ณ หินบุพเพ

เดิมทีหินนี้เป็นของของแดนเทพ แรกเริ่มมีชื่อเพียงว่าบุพเพแดน

เทพ แต่ต่อมาแดนเทพได้ให้หินบุพเพนี้ไว้กับปรโลกเพื่อการแย่งชิง

ตำแหน่งของปรโลกใหญ่ทั้งสาม

อีกทั้งยังอนุญาตให้ใช้บุพเพเลื่อนขั้นเป็นเทพได้ เพียงแต่

เงื่อนไขโหดร้ายมาก ๆ เท่านั้นเอง

ยมทูตดำเดินไปพลางเล่าความเป็นมาของหินบุพเพไปด้วย “พูด

ตามตรง ผมเป็นยมทูตรับวิญญาณมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคย

เห็นว่ามีคนธรรมดาที่พึ่งพาบุพเพเลื่อนเป็นเทพเลย”

ยมทูตขาวหัวเราะอย่างเย็นชา “บุพเพสามชาติก็นับเป็นเรื่องที่

ยากมาก ๆ แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุพเพสิบชาติเลย”

“ปกติแล้วคนที่อยากจะกลับชาติมาเกิดจะต้องจดจำเรื่องในอดีต

ได้ แม้ว่าจะมีบุพเพติดตัวอยู่แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องรักกันจนแก่เฒ่า

เสมอไป”

“เรื่องของบุพเพมันพลิกไปพลิกมามาก ๆ”

ยมทูตดำก็พยักหน้าเช่นกัน “มีคู่รักตั้งเท่าไรที่สัญญาว่าจะรักมั่น

กันชั่วนิรันดร์ แต่พอกลับชาติไปเกิดแล้วก็กลายเป็นศัตรูกัน”

“มีคนรักตั้งมากเท่าไรที่มีคำสัญญากันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พอถึง

ชาติภพถัดไปก็จะมีคนใดคนหนึ่งที่เปลี่ยนใจไปก่อน”

“บนโลกมีสิ่งเย้ายวนใจมากมาย หากไม่ได้มีเจตนาที่ตั้งมั่นจริง ๆ

ก็ไม่มีทางที่จะเป็นบุพเพสิบชาติได้เลย”

บุพเพสิบชาตินั้นเดิมทีเป็นสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ที่แดนเทพมีให้

มนุษย์ธรรมดา

แดนเทพมั่นใจว่าไม่มีทางที่คนธรรมดาที่ไม่ได้อาศัยการ

ช่วยเหลือภายนอกจะกลายเป็นบุพเพสิบชาติได้

เมื่อเดินผ่านก้อนหินที่ลอยอยู่กลางอากาศไป ก็เห็นว่าบนหน้า

ผาที่อยู่ไม่ไกลนัก มีหินก้อนใหญ่วางอยู่

หินก้อนใหญ่นั้นมองจากภายนอกแล้วไม่ได้ต่างอะไรจากก้อน

หินทั่วไป นอกเสียจากว่ามันมีขนาดที่ใหญ่มาก

บนก้อนหินไม่ได้มีร่องรอยของการสลักอะไรไว้เลย มีเพียงแสงสี

ทองจาง ๆ ที่กะพริบอยู่เป็นครั้งคราวเท่านั้น

แต่ยังไม่ทันที่พวกฉู่ลั่วจะเข้าไปใกล้ หินก้อนนั้นก็ไม่มีปฏิกิริยา

ใด ๆ แล้ว แม้แต่แสงสีทองก็ไม่มีแล้วเช่นกัน

ยมทูตดำจึงพูดขึ้นมา “มันต้องใช้พลังวิญญาณกระตุ้นครับ ต้อง

ใส่ชื่อกับชะตาเกิดเข้าไปถึงจะได้ผล”

ฉู่ลั่วเอามือไปแตะไว้บนก้อนหินสีดำและถ่ายเทพลังวิญญาณเข้า

ไป เอ่ยชื่อและชะตาเกิดของเจี่ยซีกับสั่วอิงไปด้วย

พอเอ่ยชื่อเสร็จแล้ว ก้อนหินสีดำนั้นก็ส่องแสงสีทองแรงกล้าแยง

สายตาจนลืมไม่ขึ้น

จนกระทั่งแสงสีทองนั้นอ่อนแรงลง บนหินกลับเป็นความว่างเปล่า

ยมทูตขาวดำเห็นสถานการณ์แบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ดีที่

ไม่มีชื่อ ถ้าเป็นบุพเพสิบชาติจริง ๆ …”

ปรโลกก็จะบกพร่องในหน้าที่มากทีเดียว

“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น ถ้าเป็นบุพเพสิบชาติจริง ๆ ปรโลกของเรา

ไม่มีทางที่จะไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรอก”

“ใช่ หินบุพเพจะต้องแจ้งพวกเราแน่นอน”

“นับตั้งแต่ที่หินบุพเพย้ายมาอยู่ในปรโลกก็ไม่มีการส่องแสงแบบ

อัตโนมัติอีก ฉันก็คิดว่าพวกเราบกพร่องในหน้าที่ไปซะแล้ว”

พวกเขาถอนหายใจ แต่ท่าทีของฉู่ลั่วกลับดูไม่ดีเอาเสียเลย

เธอยื่นมือออกไปแตะบนหินบุพเพอีกครั้งแล้วส่งพลังวิญญาณ

เข้าไป

จากนั้นก็เอ่ยชื่อของฮั่วเซียวหมิงกับจิ่งอันเสวี่ย

ไม่มี

พวกเขาก็ไม่มีเช่นกัน

“ปรมาจารย์ คุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่าครับ? บนโลกนี้แค่บุพเพ

สามชาติก็พบเห็นได้น้อยมาก ๆ เจ็ดชาติก็แทบจะไม่มีแล้ว อย่าพูด

ถึงสิบชาติเลยครับ”

“ฉันไม่ได้เข้าใจผิดค่ะ” มือของฉู่ลั่วแตะลงบนหินบุพเพอีกครั้ง

เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ เอ่ยชื่อของเฉิงยวนกับสวีจิ้นออกไป

แสงสีทองส่องประกายขึ้นมา

ความสว่างทิ่มแทงสายตายิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก แต่มันกลับ

หายไปอย่างรวดเร็ว

และแล้วด้านบนของหินบุพเพก็มีชื่อของเฉิงยวนกับสวีจิ้นลอย

อยู่

แต่ด้านล่างชื่อของทั้งสองคนนั้น มีเพียงชื่อของเฉิงยวนเพียงคน

เดียว ไม่มีชื่อของคนอื่นอีกเลย