เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1583 ความโกรธเคืองของบรรพบุรุษ
“วางใจเถอะ! มีบทเรียนในอดีตของเจ้าให้ศึกษา ข้าจะยังทำ
ผิดพลาดซ้ารอยเดิมได้ยังไง”
“รักแรกและคู่หมั้นของข้าเป็นคนดีมาก ข้าไม่อยากให้เขากลาย
มาเป็นรอยด่างพร้อยในชีวิตข้า”
เฉิงยวนพูดจบก็ใช้มือหนึ่งกุมหน้าอก มือหนึ่งยื่นออกไป “ย่วนย่
วน ข้ารักเจ้า! ข้าไม่ได้อยากหลับนอนกับผู้หญิงพวกนั้นเลย ข้า
แค่…”
“กรี๊ดดดด!” หร่วนย่วนย่วนยกมือขึ้นทุบตีเฉิงยวนด้วยความ
โมโห
เฉิงยวนหันหลังวิ่งหนีไป
ตรงทางเดินเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงตะโกนด้วยความ
โกรธ
……
สองวันต่อมา ซู่เซี่ยงหยางพาเจ้าหน้าที่กับหยวนเส้าหยินมาด้วย
“หยวนเส้าหยินคนนี้สมกับเป็นลูกชายคนโตของตระกูลหยวน
เขาขยันขันแข็งมากครับ” เขากระซิบกับฉู่ลั่วเสียงค่อย “พอไปถึง
องค์กร แค่ครึ่งวันก็คุ้นเคยกับกฎขององค์กรแล้ว เพียงสองวันที่อยู่ใน
องค์กร เขาก็จัดการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับลัทธิเต๋าไปได้หลายเรื่อง
เลยครับ”
“ลงมือเด็ดขาดมาก แม้แต่กับนักพรตด้วยกันก็ยังลงมือไม่ไว้
ไมตรี”
“แต่เขาค่อนข้างถือตัว ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานเลยอยู่ใน
ระดับทั่ว ๆ ไป”
“แต่เขาไม่เลวเลยนะครับ เพราะฉะนั้นในปฏิบัติการครั้งนี้ ผมจึง
พาเขามาด้วย จะได้ให้นักพรตเต๋ารู้สึกว่าได้ผลประโยชน์อะไรตอบ
แทนบ้าง”
อีกด้านหนึ่ง หยวนเส้าหยินยืนตัวตรง สายตามองตรงไปข้างหน้า
ราวกับเป็นเทพผู้เฝ้าประตู
“โอ๊ย!”
เฉิงยวนลอยเข้ามาแล้วชนเข้ากับร่างของหยวนเส้าหยิน
บนตัวเขามีอาวุธเวทอยู่ ทำให้เฉิงยวนกระเด็นออกนอกประตูไป
ห้องรับแขกที่ตอนแรกกำลังครึกครื้นพลันเงียบลง
หยวนเส้าหยิน “…”
“ยวนยวน!” ไจ๋โหรวรีบร้อนวิ่งตามมา
เจี่ยซีที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องเหมือนเป็นคนล่องหน สีหน้าก็เปลี่ยนไป
มาก เขารีบพุ่งตัวออกไปทันที
นอกประตู
ยันต์บนกำแพงขวางเฉิงยวนเอาไว้ ป้องกันไม่ให้เธอกระแทก
กำแพงอีกครั้ง จนพุ่งออกไปเรื่อย ๆ
เธอแนบตัวแผ่ลงไปกับผนัง กระโปรงถลกขึ้นมาจนถึงต้นขา เส้น
ผมของเธอแตกออกราวกับเป็นขนเม่น
เธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว แล้วค่อย ๆ หันหน้ามา ดวงตา
แปลกประหลาดของเธอกลอกไปมาเล็กน้อย สุดท้ายจึงจับจ้องไปยัง
หยวนเส้าหยิน
“เจ้านี่เอง!”
หยวนเส้าหยินมีสีหน้าตื่นตระหนก แต่อดพูดออกมาไม่ได้ “เธอ
ไม่ดูตาม้าตาเรือเข้ามาชนฉันเองนะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นนักพรต บนตัว
ต้องมีอาวุธเวท…”
“เหอะ!”
เฉิงยวนงัดตัวเองออกมาจากกำแพง “อาวุธเวทใช่ไหม?”
“แล้วจะให้ข้าทำยังไงกับมันดีล่ะ!”
พูดจบแววตาเธอก็เปลี่ยนไป เล็บพลันงอกยาว พุ่งตรงไปหา
หยวนเส้าหยิน
ไจ๋โหรวตอบสนองรวดเร็วมาก เพียงครู่เดียวก็พุ่งเข้าไปกอดเอว
เฉิงยวนเอาไว้ “ยวนยวน…ใจเย็น ใจเย็น ๆ ก่อน!”
“ใจเย็นกับผีสิ! ตั้งแต่เด็กจนโต ข้าไม่เคยต้องขายหน้าขนาดนี้
มาก่อน!”
เฉิงยวนขัดขืนอย่างหนัก พลังหยินบนร่างของเธอระเบิดออกมา
“ถ้าลั่วลั่วไม่แปะยันต์เอาไว้บนกำแพง ใครจะรู้ว่าตอนนี้ข้าจะพุ่ง
ไปถึงที่ไหน? ไม่แน่ว่า ข้าอาจลอยไปถึงขั้วโลกใต้ก็ได้…”
หยวนเส้าหยิน “พลังเวทของน้าเต้าหยกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งขนาด
นั้น อย่างมากก็แค่ลอยออกไปจากมณฑลหนานเท่านั้นเอง”
“ฮ่า! ออกไปจากมณฑลหนานกับไปถึงขั้วโลกใต้มีอะไรต่างกัน?
ตอนนี้ใช่เวลาที่เจ้าจะมาเปรียบเทียบระหว่างมณฑลหนานกับขั้วโลก
ใต้ให้ข้าฟังไหม?” เฉิงยวนยกเท้าจะเข้าไปถีบหยวนเส้าหยิน “ปล่อย
ข้า วันนี้ถ้าข้าไม่สั่งสอนเขาสักหน่อย เขาคงไม่รู้ว่าอะไรที่เรียกว่า
ความโกรธเคืองของบรรพบุรุษ!”
ไจ๋โหรวออกแรงกอดเฉิงยวน ก่อนจะถลึงตามองหยวนเส้าหยิน
“ยืนบื้ออะไรอยู่ รีบขอโทษสิ!”
หยวนเส้าหยิน “…ขอ…ขอโทษเหรอ?”
ขอโทษผีร้ายตนหนึ่งเนี่ยนะ!
เขาเป็นถึงนายน้อยของตระกูลหยวน จะให้เขาขอโทษผีร้ายตน
หนึ่ง
เขา…
ขณะที่กำลังครุ่นคิด กลับเห็นสายตาทุกคู่มองมาทางเขา แต่ละ
คนต่างก็หรี่ตาลง
โดยเฉพาะเจ้านิกายฉู่ลั่ว ในดวงตาเธอเย็นชาทั้งยังแฝงความไม่
พอใจและกรุ่นโกรธอยู่ด้วย
กว่าเขาจะหาโอกาสมาอยู่ข้างกายเจ้านิกายได้นั้นไม่ง่ายเลย จะ
ได้รับผลกระทบเพราะผีร้ายตนเดียวไม่ได้
“ขอโทษ! เป็นความผิดของฉันเอง! ฉันจะเก็บอาวุธเวทเดี๋ยวนี้”
หยวนเส้าหยินถอดอาวุธเวทออกจากคอ ใส่ลงไปในถุงผ้าไหมที่ลง
อักขระไว้ ก่อนจะหันไปขอโทษเฉิงยวนอีกครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
